Bij deze wil ik (wil ik helemaal niet maar ok) jullie mededelen dat mijn lieve boxer Gizmo vorige week maandag is overleden aan een hartaanval. Zo is er nog niks aan de hand, ligt ie nog waaks te doen om niks, en zo lazert ie van de bank, laat zijn urine lopen, overgeven en ligt als verlamd op de grond. Snel in de auto naar de dierenarts, waarin hij onderweg onder mijn handen vandaan is vertrokken naar de andere kant. Langzaam voelde ik het leven uit hem verdwijnen. Ik mis hem zo ongelooflijk.
Voor veel mensen is een hond een toevoeging aan het gezin. Gizmo was mijn 'gezin'. Ik had geen vriend of kinderen. Alles deelde ik met Gizmo. Overal waar ik heenging ging m'n schatje mee. Hij mocht op de bank slapen en op bed als ik daar ook sliep. Altijd heerlijk tegen me aan, lekker knus op het bed, samen slapen. Nooit alleen. Hij was er altijd voor me. Sinds nog geen 2 maanden toen het gebeurde heb ik een vriend. Eindelijk iemand bij wie het goed voelt. Blijkbaar vond het universum dat Gizmo's tijd om mij te redden erop zat. En dat heeft hij gedaan!! Zonder hem zat ik hier nu niet meer.
Lieve Gizmo, je had je levenstaak niet beter uit kunnen voeren. Dank je wel daarvoor. Ik hoop dat ik voor jou een goed baasje was. Volgende maand zou je 9 worden. Nog veel te jong, maarja. Boos dat je al zo jong ging, boos dat ik geen seintje van boven heb gekregen vlak voor het zover was. Dankbaar dat ik thuis was, dankbaar dat ik erbij mocht zijn, dankbaar dat ik je in m'n handen had toen je ging. Dankbaar dat jij bijna 9 jaar mijn allerliefste liefste lieverd mocht zijn. Hopelijk zie ik je weer aan de andere kant! Dag m'n allefliefste maatje, kom nog maar rustig heel vaak langs hoor. Ik hou van jou! Zoals ik je zo vaak gezegd heb en laten voelen; het aller aller allermeest!
Prikbord 
