Wij hadden voordat we boxers namen, andere hondjes die 15 en 16 jaar oud zijn geworden. Ook hadden we konijnen die door de hondjes niet werden bekeken. Toen we die lieverds niet meer hadden miste ik toch een hondje om me heen en werd de keus al gauw een boxer omdat mijn man al eerder een boxer had gehad. Dus kwam Daisy in ons leven. Ik zie haar nog binnen komen, rennend op de konijntjes af, wist ik veel! Enfin, de konijnen weer vlug terug in hun hok maar het liet Daisy niet los! Vaak om afleiding te geven gingen we naar de duinen, konijntjes zoeken. Niet echt natuurlijk en je hoefde maar een apart geluidje te maken of Daisy ging al op zoek naar een "slachtofferkonijn" . Daisy volgde altijd haar eigen route, wij kwamen toch wel, dat wist ze maar al te goed, maar als je zei dat er konijntjes liepen kwam ze direct zoeken! Zo kwam helaas de dag dat we ook Daisy moesten laten inslapen Toen wij naar het crematorium gingen waren op dat moment mensen voor ons met hun kindje én een heel klein konijntje die ook gecremeerd moest worden, ze hoefden de as niet mee, ze wilden voor de rest helemaal niets dan alleen dat hele kleine konijntje laten cremeren. Het was niet druk had de vrouw van het crematorium gezegd en of Daisy samen met het konijntje mocht worden gecremeerd! Dat vonden wij wel zo toevallig, bijna haar hele leven heeft ze konijntjes achterna gerend en toen werden ze samen gecremeerd.