* - Het emailadres zal niet worden getoond op de site.
Onderwerp geschiedenis van : Nierfalen en alvleesklier ontsteking, help please? Max. getoond: berichten - (Laatste bericht eerst)
Auteur
Bericht
Barbara
Hoi Jaqueline,
Dank voor de tip! Ja, mee eens, een hoop kwaad kan voorkomen/genezen worden door goede voeding.
Helaas kan ik geen pancreas voer geven ivm haar nierfalen. Dan worden haar nieren weer extra geprikkeld en wordt ze weer zieker.
Ze krijgt wel pancreas poeder over haar eten heen. Iedere maaltijd. Dat helpt om de boel te verteren. De pancreas (alvleesklier) zorgt voor de spijsverteringsenzymen. Als die niet werken, verteert het eten niet, wordt ze ziek en gaat ze spugen.
Met een beetje geluk blijft ze idd nog lang bij ons, dank je
jalko
hoi barbara,
zou je eens op de site van carnibest willen kijken
daar staat een ervaring op van een dierenarts met een hond met een alvleesklierontsteking het is geen barfvoeding maar het is wel vers vlees ik heb daar hele goede ervaring mee ik heb ook brokken geprobeerd maar ik wil niets anders meer als carnibest je kunt het altijd proberen ik weet wel dat voeding vaak een oorzaak is van allerlei kwalen,
ik hoop dat willow nog lang bij jullie mag blijven,
groetjes van antoinette
Barbara
Ja, we hebben idd een en ander gemeen!! Ondank deze vreselijke omstandigheden toch wel weer een fijn gevoel dat je niet alleen bent.
Yep, mee eens, we gaan naar mijn idee ook sneller naar de DA omdat we weten dat het een kwestie van leven of dood kan zijn. Ze kunnen niet echt vertellen wat er aan de hand is, dat is zo het nadeel.
Een kind kan zeggen "buikje au" oid, onze boxers kunnen alleen met die mooie bruine ogen en die lieve snoetjes smekend kijken van baasje, help me...(Mijn vertaling uiteraard )
En dan heb ik ook nog een grote vent hoor, Woofy...hij snapt het allemaal niet zo. Hij vindt het vreemd als ik alleen met Willow weg ga, dan zie ik hem echt kijken van, en ik dan...? Hij is ook mijn allesje. Mensen die hem een tijdje niet gezien hebben gaan vaak van, jeetje, wat is hij groot geworden!! Maar ik zie het niet. Ik zie nog steeds een pup als ik naar hem kijk. Hij beziet de wereld met de onschuld van een klein kind. In het volste vertrouwen dat iedereen lief is en met hem wil spelen. Angst, schreeuwen, slaan, hij kent het allemaal niet.
En als ik in Willow haar oogjes kijk zie ik een bepaalde gereserveerdheid, ze is nooit helemaal op haar gemakje. Aan de ene kant zie ik haar worstelen met nieuw gevonden vertrouwen, aan de andere kant hoeven we maar even een keer iets te hard te zeggen waardoor ze wakker schrikt en ze duikt weg. Dan zie je haar vervolgens realiseren dat ze veilig is en duikt ze in je weg.
Aan de ene kant heb ik ook zoiets van, nooit meer een herplaatser. Aan de andere kant...ik weet het niet. Voorlopig genieten we ieder moment van Willow. Wie weet inderdaad hoe lang ze nog bij ons mag zijn
Baasjes van Dix
Ik moet eerlijk bekennen dat ik eerder naar de dierenarts ga/bel voor destijds Axl en nu met Dix, dan dat ik voor m'n 2 kinderen de huisarts bel...
Raar is dat, met mijn laatste bevalling heb ik eigenlijk veel te lang gewacht met het bellen van de verloskundige doordat ik mij zo bezwaard voelde om haar uit bed te bellen (ze kon ons dochtertje nog net opvangen zeg maar.. ). Naar de huisartsenpost ga ik al helemaal nooit 'zomaar', ook nog nooit echt aanleiding voor geweest en we zijn beiden vrij nuchter dus niet snel paniekerig...
En toch... de dierenarts durf ik gerust uit bed te bellen! En als we daar meer voor moeten betalen.. dat besef je later pas!
Kortom ik begrijp je frustratie HEEL goed! (hebben we nog wat met elkaar gemeen!)
Barbara
Hartstikke bedankt voor je wederom lieve reactie, Baasje van Dix
Ja, erg he, ze had gewoon een blaasontsteking. Hadden ze die behandeld, had ze gewoon haar leventje in goede gezondheid kunnen leven.
In plaats daarvan heeft ze verschrikkelijk veel pijn geleden (nierbekken ontsteking is HEEL pijnlijk, ook bij mensen) en het was al een tijd bezig VOORDAT wij haar opgehaald hebben.
Continu drinken, zelfs met haar tongetje over de straat als het regende, geen spierweefsel meer over, vermagerd, trillen met haar pootjes etc. Je kunt mij NIET wijsmaken dat de vorige eigenaren niets is opgevallen. Afgezien daarvan houd ze het 's nachts nooit droog. Welke idioot ziet dat als "normaal"?? Maar niet bij de dierenarts geweest hoor, want ik heb alle informatie bij Willow haar oude dierenarts opgevraagd.
Naar mijn mening hebben ze haar willens en wetens verwaarloosd.
Het liefst zou ik ze aanklagen. Ik ben zo kwaad. Een hond is op geestelijk niveau te vergelijken met een kind van 7. (Ik laat hier even het oer instinct buiten beschouwing, een hond is nog steeds een hond.)
Anyway, laten wij onze kinderen met ziektes doorlopen? Laten wij onze kinderen hele dagen alleen? Schreeuwen, slaan, want "een hond is maar een ding en moet luisteren".
Onze beestjes zijn totaal afhankelijk van ons. Ze voelen pijn, angst, blijdschap, warmte, eenzaamheid, ze WETEN wanneer er van ze gehouden wordt. En ze voelen ook wanneer ze niet gewenst zijn.
En dan nog blijven ze het baasje trouw.
Vreselijk. Sorry, ik ben op dit moment erg emotioneel, ik ben zo kwaad en zo verdrietig. Ik heb alles gegeven wat ik had, alles gedaan wat ik kon en het enige wat ik nu kan doen is...machteloos afwachten.
In ieder geval bedankt voor alle reacties, zo'n hart onder de riem helpt toch ook een beetje mee
Baasjes van Dix
Dag Barbara,
Even een tijdje niet zo actief geweest op Puck en nu lees ik toevallig je update!
Fijn dat je zo actief bezig kunt zijn met de ziekte van Willow, klinkt een beetje raar maar je begrijpt wat ik bedoel.
Fijn dat je mee mag doen aan het onderzoek, ben erg benieuwd of het Willow wat oplevert... al is het een week toch?! Elke dag is er eentje en beleef je heel intens! Ik merk het verschil nu echt met Dix, je kunt zo onbezorgd met hem omgaan, knettergek op hem, maar het is toch anders... met Axl was je er veel meer bewust van dat elke dag de laatste kon zijn, dat hij morgen zieker kon zijn, of dat je weer 's naar de DA moest want hij kon (en mocht van ons ook niet) er niets bij hebben.
Wat vreselijk dat de nierproblemen zijn ontstaan door een goed te behandelen klacht... kleine moeite om even naar de DA te bellen/gaan en nu... dan liever te voorzichtig en iets te vaak langsgaan... Hopelijk lukt het de alvleesklier onder controle te krijgen..
Sterkte en ik blijf je zeker volgen het komende halfjaar en hopelijk nog heel wat tijd erna!!!
Barbara
Hoi Kiki,
Oh, volgens mij ben ik een beetje bruusk overgekomen, was niet de bedoeling hoor! Ik ben juist heel blij met iedere bijdrage!
kiki1976
Op barf plaats zit Tannetje en die is ook dierenarts en weet ook heel veel van homopatische middelen dacht ik.
Kijk ik snap dat je geen risico durft te nemen
Maar misschien hebben hun wel eenoplossing omdat hun er meer bekend mee zijn. Vandaar dat ik dat opperde.
Prikbord 
)
Hij is ook mijn allesje. Mensen die hem een tijdje niet gezien hebben gaan vaak van, jeetje, wat is hij groot geworden!! Maar ik zie het niet. Ik zie nog steeds een pup als ik naar hem kijk. Hij beziet de wereld met de onschuld van een klein kind. In het volste vertrouwen dat iedereen lief is en met hem wil spelen. Angst, schreeuwen, slaan, hij kent het allemaal niet. 
). Naar de huisartsenpost ga ik al helemaal nooit 'zomaar', ook nog nooit echt aanleiding voor geweest en we zijn beiden vrij nuchter dus niet snel paniekerig... 
dat besef je later pas! 
Elke dag is er eentje en beleef je heel intens! Ik merk het verschil nu echt met Dix, je kunt zo onbezorgd met hem omgaan, knettergek op hem, maar het is toch anders... met Axl was je er veel meer bewust van dat elke dag de laatste kon zijn, dat hij morgen zieker kon zijn, of dat je weer 's naar de DA moest want hij kon (en mocht van ons ook niet) er niets bij hebben.