Dit is een fatale virusziekte voor vleeseters en vleermuizen die op elk continent voorkomt, behalve op Antarctica en Australië. Dankzij vaccins is het aantal besmettingen in veel landen teruggelopen, maar rabiës blijft aanwezig in veel ontwikkelingslanden waar de ziekte verspreid wordt door honden.
In verschillende delen van de wereld spelen specifieke in het wild levende vleeseters een belangrijke rol als overbrengers van de ziekte; vossen in Europa, stinkdieren en wasberen in de Verenigde Staten en mangoesten (stokstaartjes en aanverwante diersoorten) in zuidelijk Afrika. Vleermuizen doen hetzelfde in Zuid-Amerika en Europa. Rabiës wordt veroorzaakt door een rhabdovirus. Dit microorganisme wordt overgebracht via besmet speeksel, meestal door een beet maar soms ook door likken. Het speeksel van een hondsdolle hond is doordrongen van het virus en schuimt meestal door het excessieve zweten van de hond.
Het rabiësvirus verspreidt zich via een cyclus die begint bij de wond waar het binnendringt, via de zenuwbanen naar de ruggengraat en uiteindelijk de hersenen migreert. Vanaf hier beweegt het virus zich via het zenuwstelsel naar het spijsverteringssysteem en de longen en vooral naar de speekselklieren. De tijd tussen de besmetting en de opkomst van de eerste symptomen kan een week zijn, maar ook een jaar.; dit is afhankelijk van de tijd die het virus in de spier blijft zitten waar het dier gebeten is. Een van de zorgwekkende aspecten van rabiës is het feit dat een dier wel twee weken met besmet speeksel rond kan lopen voordat hij tekenen van een infectie begint te vertonen.
Aanvankelijk veroorzaakt het rabiësvirus weinig meer dan een lichte kreupelheid. Gewoonlijk is het eerste teken een besmetting een gedragsverandering bij de hond. Aanvankelijke honden raken meestal geirriteerd en zonderen zich af, terwijl nerveuze honden juist drukker worden.
Rabiës manifesteert zich in twee vormen die vaak door elkaar heen in een hond merkbaar zijn. Bij paralytische rabiës heeft de besmette hond moeite te bewegen. Omdat de spieren in de keel minder goed functioneren is slikken onmogelijk, waardoor de hond gaat kwijlen.
De actieve variant kent een razernijstadium waarin de hond agressief gedrag vertoont en geen angst voelt. Overgevoeliugheid voor licht komt vaak voor. (Honden lijken niet de watervrees te krijgen die mensen met rabiës gewoonlijk hebben.) Het razernijstadium kan een week duren en maakt uiteindelijk plaats voor verlamming die een paar dagen aanhoudt tot de dood intreedt.

Diagnose: Klinische tekenen kunnen op rabiës wijzen maar een betrouwbare diagnose kan alleen gesteld worden op basis van microscopisch onderzoek van het hersenweefsel. Een goede diagnose os essentieel omdat mensen gevaar lopen als er een hondsdol dier rondloopt.

Behandeling: Er is geen behandeling mogelijk bij een besmette hond.

Preventie: Alle honden (en katten en fretten) die in een gebied leven waar rabiës inheems is, moet regelmatig tegen de ziekte worden gevaccineerd. Honden moeten regelmatig opnieuw worden ingeent volgens aanwijzingen van de producent (meestal elke twee tot drie jaar) of volgens de lokale richtlijnen.

Advies: Als uw hond is gebeten door een dier waarvan u weet of denkt dat het hondsdol o, neem dan de volgende voorzorgsmaatregelen.
Als uw hond is ingeënt, trek dan rubberenhandschoenen aan en reinig de wond direct en grondig met water en een desinfecterend middel. Uw dierenarts zal een nieuwe enting toedienen. Houd uw hond ten minste 45 dagen goed in de gaten en geef verdachte symptomen direct door aan uw dierenarts.
Als uw hond (of kat of fret) nooit tegen rabiës is ingeënt, moet u direct contact opnemen met de plaatselijke gezondheidsdienst en een quarantaineplaats regelen waar het dier zes maanden moet blijven. Een maand voor het einde van de quarantainetijd krijgt hij een vaccin. Als een halfjaar quarantaine niet mogelijk is, wordt meestal euthanasie aangeraden.