De meest voorkomende symptomen van slokdarm- of maagaandoeningen zijn oprispingen en braken. Daarnaast kan de hond vaak moeilijk slikken en krijgt hij abnormaal meer eetlust. Het is belangrijk oprispingen en braakneigingen van elkaar te onderscheiden. U zou moeten weten of het braken plotseling of geleidelijk aan is begonnen en of het voortdurend gebeurt of met tussenpauzes. Neem dezelfde dag contact op met uw dierenarts, zodat hij de oorzaak kan opsporen en behandelen.

Oprispingen en braken
Bij oprispingen wordt voedsel dat nog in de slokdarm zit, krachteloos en zonder te kokhalzen weer tot in de bek geduwd. Oprispingen kunnen worden verward met braken, waarbij voedsel vanuit de maag door spiercontracties krachtig weer tot in de bek wordt geduwd.
Braken kan worden veroorzaakt door een aandoening in of buiten het maag-darmkanaal. De manier waarop een hond braakt geeft een indicatie van de aandoening die het braken veroorzaakt.
Braken gebeurt eigenlijk in drie stadia. Eerst wordt de hond misselijk. Dat merkt u aan het feit dat hij futloos is, rilt, zich verstopt, gaapt, harder kwijlt en vaker slikt. Daarna kokhalst de hond. Daarbij trekken de spieren in de maag zich samen, maar wordt er niets uit de maag geduwd. In het laatste stadium ten slotte braakt de hond, waarbij de inhoud van de maag door de mond, en soms ook door de neus, naar buiten wordt geduwd.

Acuut braken
Honden 'genezen' zichzelf van ingeslikte voorwerpen die niet in de maag mochten terechtkomen, door te braken. Ook wormen kunnen op die manier worden verwijderd. Daarnaast kan acuut braken optreden ten gevolge  van reisziekte. Een hond die slechts eenmaal braakt en verder gezond is, hoeft u alleen gedurende enkele uren geen water of voedsel te geven.

Regelmatig en onophoudelijk braken
Uw hond kan regelmatig braken ten gevolge van een voedselallergie of ernstige aandoeningen, zoals stofwisselingziekten, zweren of tumoren. Neem onmiddellijk contact op met uw dierenarts als uw hond al gedurende enkele dagen regelmatig moet braken.
Herhaaldelijk en onophoudelijk braken kan te wijten zijn aan een irritatie van de maag, maar ook aan een levensbedreigende obstructie.Schakel meteen uw dierenarts in om het braken te stoppen en de oorzaak te verhelpen.

Projectielbraken
Deze krachtige vorm van braken wordt vaak veroorzaakt door een obstructie, waardoor het voedsel niet naar de maag kan. Het kan ook te wijten zijn aan een aandoening aan de hersenen, dus ga meteen naar uw dierenarts.

Bloed of gal braken
Bloed braken wijst meestal op een maag- of darmzweer, maar kan ook te wijten zijn aan vergiftiging, een vreemd voorwerp, een tumor of een ernstige infectie. Ga meteen naar uw dierenarts.
Als uw hond gal braakt, kan dat een allergische reactie zijn. Honden braken elke dag ongeveer op hetzelfde uur en lijken verder gezond. Het braken kan onder controle worden gehouden met middelen die de misselijkheid tegengaan.

Wat voor voedsel na brakende hond?
Geef uw hond geen voedsel gedurende 4 tot 24 uur nadat het braken is gestopt, afhankelijk van de oorzaak en de ernst van het braken, maar ook van de leeftijd en de conditie van de hond. Geef wel af en toe een beetje water of enkele ijsblokjes. Sodawater kan de ophoping van zuur in de maag van een brakende hond neutraliseren. Ook een elektrolytisch poeder (ORS) gemengd met water kan verlichting brengen.
Wanneer u uw hond opnieuw voedsel geeft, vermijd dan in het begin vette producten met veel eiwitten. Geef kleine hoeveelheden vetarm, zacht voedsel met weinig eiwitten, zodat de maag niet te veel hoeft uit te dijen en het voedsel de maag gemakkelijk kan verlaten. Aan te bevelen is een mengeling van één deel vetarm boerenkaas en twee delen gekookte rijst.

Moeilijk slikken
Pijnlijke aandoeningen die oprispingen veroorzaken (vreemde voorwerpen, vernauwingen, tumoren, ontstekingen) kunnen ook slikproblemen veroorzaken. Hoe meer pijn, hoe minder de hond eet.