|
Onze - nog steeds wel lieve - Dix! |
|
|
| Gemiddelde waardering |
 (2 Stemmen) |
|
Haha jaja het slopen is begonnen... puberteit toch?
Ach het valt ook wel mee... alles weghalen werkt nog prima! Geen boeken, post, was op tafel laten liggen... Onze lieve Dix helpt ons zo graag met opruimen, verwijderen, vernietigen... Stom denk je dan als je thuis komt, waarom heb ik dat niet gewoon opgeruimd? Kortom het zorgt weer voor een opgeruimd huis!
Al die knutselwerkjes aan de kastdeur ogen ook veel te rommelig en druk, ja Dix die krassen van je nagels staan veel strakker! Ze komen ook steeds hoger...
Ons toch wel hoge aanrecht voldoet ook niet meer, in het verste hoekje kan onze puber tegenwoordig ook komen!
Toch valt de schade mee... misschien dat binnenkort het meubilair aan de beurt is? Hand- en theedoeken hangen nog steeds aan de haakjes dus hij is vast nog niet klaar met ontdekken en verkennen!?!
Leuk dat onze 'grote' - inmiddels 38 kg - Dix nog steeds af en toe een klein pupje wil zijn en bij je op schoot kruipt! De stoere kerel wil af en toe gewoon nog lekker een knuffel!!! Al valt dat niet altijd mee met zoveel gewicht boven op je...
Maandagavond begonnen met de cursus GH2, vol goede moed, die mij al snel in de schoenen zonk toen ik het veld op liep (lees: gesleurd werd). Zelfs met lood in je schoenen (!) was er geen houden aan... Bij de introductie (nieuwe instructeur) en het voorstelrondje was ik gematigd positief (zelfbescherming, dan valt het allicht mee!) maar aan het eind van de les liepen Dix en ik fluitend het veld af! Wow dat ging goed! Wandelen zonder trekken blijft lastig zodra hij een andere hond op het veld ziet (er lopen er nogal wat...) maar ja wat wil je...
Nog maar 1 broer in de groep (de 2 broers die deels samen opgroeien vonden het verstandiger om apart te gaan, pff scheelt mij weer!) en het vergelijk is prettig! haha vooral omdat het met Dix reuze mee valt!!! Beiden stonden we met bijna-blaren op de handen, maar we gaan voor het diploma!!!
Tsja onze kleine Dix al weer bijna 1 jaar...
Tsja onze lieve Axl al weer bijna 1 jaar niet meer bij ons...
Gister had ik zijn laatste fotoalbum in mijn hand, de laatste foto dat hij in zijn dekentje vredig ligt te 'slapen'... moeilijk! De afleiding van Dix is aangenaam en welkom, toch voelt het soms alsof je 'vergeet' te rouwen om Axl. Elke avond krijgt hij (zijn foto) een kus van de kinderen en zijn naam wordt nog vaak genoemd (vaak ook per ongeluk... oh nee ik bedoel Dix...), hij is nog zo dichtbij ons en soms komen die tranen nog 's voorbij... en dan ineens staat dan Dix naast je om je een knuffel te geven! Oh ja lieverd we zijn HEEEEEEEEEL blij met jouw aanwezigheid!
Dus blaren op de handen, versleten schoenzolen en groene knieen.. laat maar komen!!!
|
Voeg je commentaar toe
: 
