| Gemiddelde waardering |
 (0 Stem) |
|
Het is al weer een hele tijd geleden dat Jasmijn bij ons kwam. In september 2004 was het zover!! Ik ben opgegroeid met een boxer en mijn grote wens was altijd om zelf zo'n heerlijke hond te hebben. Maar als je allebei een fulltime baan hebt, is er gewoonweg te weinig tijd om er voor een boxer te zijn, vind ik tenminste. Maar in 2004, toen ons dochtertje inmiddels een heerlijk peutertje was en ik lekker part-time werkte, was die tijd er wel.
Via de puppylijst van NBC hebben we Jasmijn gevonden. Ze was op dat moment al 6 maanden en zat nog steeds bij de fokker. Samen met haar broertje. De rest van het nest was al wel verkocht.
Toen we gingen kijken, waren we gelijk weg van haar. Ze was wat onderdanig, haar broer was veel feller, maar we smolten gelijk alle vier voor haar. En vanaf het eerste begin hoorde ze gewoon in ons gezinnetje!
In het begin was ze van alles bang. Ons huis, de tuin, de straat, de auto's, zelfs haar riem vond ze niks. Met veel liefde en geduld leerde ze om mee te lopen met aan de riem, zindelijk te worden (wat heel lang een probleem is geweest) en te luisteren. Het was een heerlijke tijd. En ze was dol op ons zoontje en dochtertje.
We zijn met z'n tweetjes op gehoorzaamheidscursus geweest en Jasmijn was er de ondeugd van allemaal! Maar ze vond het heerlijk om samen bezig te zijn en leerde echt goed te luisteren! Wel op z'n boxers natuurlijk!!! Uiteindelijk kwam het examen en ze deed het echt super. Niks geen boxerdwarsheid, ze stak alle honden de loef af .......... tot de laatste oefening. Hiervoor moest ze los blijven zitten, terwijl ik haar riem verderop in een vierkant van pionnen ging leggen en zij daar dan naar toe moest gaan. Ze bleef keurig zitten en wachtte tot ik terug was. Om er daarna als een speer vandoor te zoeven!! Het hele examenterrein over en alle andere honden lekker op te jutten en uit te dagen!! Alle trainers gingen achter haar aan en ik lag eerlijk gezegd dubbel van het lachen!! Toen ze voor haar doen genoeg gekeet had, kwam ze weer heel braaf naar me toe. Goed, we zijn niet op de eerste plaats geëindigd, maar waren toch heel trots tweede!!
En daarna is het gewoon altijd genieten met haar geweest en nog! Ze kreeg een terugval met in huis plassen, toen we na anderhalf jaar gingen verhuizen. Dat was wel een moeilijke periode. Maar ook dat is uiteindelijk weer goed gekomen, alhoewel ze zelfs nu nog af en toe binnen durft te plassen. Terwijl ze heel goed weet dat dat niet mag! Maar dat ligt meestal ook wel aan de omstandigheden.
Verder is het gewoon een heerlijke boxer, altijd enthousiast, speels, uitdagen, op schoot willen hangen en lekker voor je voeten lopen.
Toen ik eind 2007 ziek werd en uiteindelijk te horen kreeg, dat ik ongeneeslijk ziek ben en niet meer zo lang te leven zal hebben, heeft Jasmijn me er echt doorheen gesleept. Eindeloze wandelingen over de zeedijk en door Den Inkel, of samen een flink eind fietsen; dat was echt voor mij de manier om alles weer op een rijtje te krijgen en er voor te gaan. En Jasmijn ging altijd mee. Een rondje met m'n hondje ...... dat doet wonderen!!
Helaas gaat dat nu niet meer, maar ook nu geeft ze me heel veel liefde. Ze voelt super goed aan hoe het met me gaat. Als ik verdrietig ben of ziek, dan komt ze rustig bij me liggen of hangen. En als het weer wat beter gaat, is ze weer een echte boxer. Spelen, uitdagen ... een echte dondersteen!!
Aan het begin van de maand is ze 6 jaar geworden. En ik hoop dat ze nog heel lang bij ons gezinnetje zal zijn, wat de toekomst ook brengt.
|
Voeg je commentaar toe
