| Gemiddelde waardering |
 (1 Stem) |
|
Mijn naam is Eva van A, geboren op 11 maart ‘06 in het oosten van het land, getogen in het westen. Verhuist van het platteland naar de stad. Ik Eef, woon nu in een gezin bestaande uit een lieve man Kiek, een rustig baasje Sylvia en een gele Boxerteef Pleun. ‘k Was amper acht weken toen ik kennis met hen maakte, maar Pleun maakte wel de meeste indruk op mij. Kiek en Syl hebben mij in de auto naar mijn nieuwe thuis gebracht. Van de autorit kan ik mij weinig herinneren, ik sliep namelijk al die tijd op de achterbank naast Sylvia. Toen ik goed en wel wakker werd, stond ik plots in hun woonkamer. Omdat Pleun zo nieuwsgierig naar mij was werd ik om de haverklap door haar besnuffeld. Telkens een snuit voor mijn neus of onder mijn staart, gênant, maar in de hondenwereld heel normaal.
Pleun kende ik toen helemaal niet en betitelde haar als ‘de Snuit’. Want wat voelde ik mij bij binnenkomst opgelaten. Pleun deed pardoes een enorme plas midden in de huiskamer, onder de eettafel, nota bene bovenop het vloerkleed. ‘Snuit’ was ook zo enthousiast en benieuwd naar mij. Voorzichtig probeer ik mijn nieuwe omgeving te ontdekken. Loop twee keer om de eettafel, “oeps, stap bijna in de plensplas, opletten nu”. Dan oversteken naar, tja, wat is het eigenlijk? Het lijkt op een bench, maar dan met vier stijlen. “Snel. Als ik dit nu heel gauw doe, ben ik ‘de Snuit’ te vlot af en heb die even niet onder mijn staart. “Nu eens rondkijken hoor, waar ben ik en waar zijn mijn broertjes en zusjes?” Oja, natúúúúrlijk..., nu weet ik het weer! Het is daar, die openstaande tuindeuren door, daar waar de wind vandaan komt, bij dat groene grasspriet kleedje. Zo was het ook voordat ik hier kwam. Ik kon zo naar buiten lopen en de buurtkinderen begroeten, die altijd naar mij en mijn broertjes en zusjes kwamen kijken. Nu de oversteek naar de grasmat, ik zet het even op een flink doorstappen, want, “jee, ja, daar is Snuit weer”. Hier ga ik liggen en eens rustig om me heen kijken waar ik nu ben, want pfff wat een indrukken allemaal: “daag Snuit!”. Voor de rust en regelmaat hebben Kiek en Sylvia twee benchen in de woonkamer staan. ‘Snuit’ is mij aldoor te snel af en veelvuldig doorzoekt zij mijn bench. Het nestdoekje wat ik heb meegekregen van de fokkers vindt ze speciaal interessant en bijzonder ruiken, maar het is mijn nestdoekje! Grrrom, afblijven ‘Snuit’.
Nu ik mijn nieuwe wereld een beetje ontdekt hebt en alle eerste luchtjes op mij zijn ingewerkt, word ik best hongerig. Samen met Pleun de eerste maaltijd. We eten allebei in onze eigen bench en ik krijg natuurlijk pubvoeding. ‘Snuit’ kan wel erg snel eten zeg! Zo had ik mijn eerste hapjes nog maar net genomen of Pleun stond al bijna in mijn bench om de rest van míjn eten soldaat te kunnen maken. Maar de baasjes hielden een oogje in het zeil. “Oeps, plassen! Even een geschikt plekje in de huiskamer zoeken...”. Plotseling zweef ik door de lucht, de voordeur uit en sta aan de overkant van de straat in het gras. Van de schrik ben ik vergeten wat ik ook al weer moest doen, want o, waar ben ik nou weer? “Even zitten hoor en kijk om mij heen, wat een grote wéreld”. Ah, daar is het waarom ik hier ben: de plas! Eenmaal terug in de woonkamer zit Pleun pontificaal op de bank. Ook Eefje vindt dit een zeer geschikte plek voor een slaapje. Pleun zichtbaar in haar nopjes omdat Eef nog niet de klim op de bank kan maken, kijkt minachtend vanaf ‘haar troon’ op Eva neer. Eva zoekt de ruimte, niet te dicht bij Pleun en weet zich, met hulp van mij, op de bank te klauteren. Nu is er rust en nu is het slaaptijd, zo dit was mijn eerste dagje met Pleun, Eva van A.
Sylvia, hartelijke boxergroeten van Pleun en Eva
|
BoxerBlogs 
Voeg je commentaar toe
