|
De eerste week
|
Geschreven door Jeroen Nagtegaal
Laat alle blogs zien van Jeroen Nagtegaal |
Ik zeur al jaren dat ik graag een hond wil hebben en dan nog het liefste een boxer. Maar helaas had mijn vrouw er niet zo heel veel zin in. En al zeker geen boxer, die zien er niet uit.
Maar nu was het dan toch zover. Een Poolse mevrouw uit Beuningen kon niet langer voor haar boxer zorgen en zocht een nieuw thuis voor haar. Vorige week vrijdag zijn we gaan kijken. En eigenlijk waren we meteen verkocht. Ze was meteen enthousiast naar de kinderen. En toen mijn vrouw daar even naar het toilet ging, bleef ze voor de deur zitten wachten. Dus ook mijn vrouw verkocht. Ik moet wel wat aan mijn Pools gaan doen. Semmie is namelijk tweetalig opgevoed. Ze komt zelf ook uit Polen.
En nu zit Semmie al weer een week bij ons in huis. In het begin nog wat onwennig, maar het gaat steeds beter. Ze weet de weg naar ons huis al, ze weet al welke auto van ons is en ze reageert super blij als één van ons thuis komt. Haar vorige baasje gaf aan dat het niet zo'n geweldige eter is, maar we merken dat ze steeds beter gaat eten. Nu is in ieder geval 's avonds voor we naar bed gaan de bak helemaal leeg.
In zo'n korte tijd gaat het al zo goed. Dus dat belooft nog wat voor de toekomst. Ik denk dat we heel veel plezier met Semmie gaan beleven.Ik zeur al jaren dat ik graag een hond wil hebben en dan nog het liefste een boxer. Maar helaas had mijn vrouw er niet zo heel veel zin in. En al zeker geen boxer, die zien er niet uit.
Maar nu was het dan toch zover. Een Poolse mevrouw uit Beuningen kon niet langer voor haar boxer zorgen en zocht een nieuw thuis voor haar. Vorige week vrijdag zijn we gaan kijken. En eigenlijk waren we meteen verkocht. Ze was meteen enthousiast naar de kinderen. En toen mijn vrouw daar even naar het toilet ging, bleef ze voor de deur zitten wachten. Dus ook mijn vrouw verkocht. Ik moet wel wat aan mijn Pools gaan doen. Semmie is namelijk tweetalig opgevoed. Ze komt zelf ook uit Polen.
En nu zit Semmie al weer een week bij ons in huis. In het begin nog wat onwennig, maar het gaat steeds beter. Ze weet de weg naar ons huis al, ze weet al welke auto van ons is en ze reageert super blij als één van ons thuis komt. Haar vorige baasje gaf aan dat het niet zo'n geweldige eter is, maar we merken dat ze steeds beter gaat eten. Nu is in ieder geval 's avonds voor we naar bed gaan de bak helemaal leeg.
In zo'n korte tijd gaat het al zo goed. Dus dat belooft nog wat voor de toekomst. Ik denk dat we heel veel plezier met Semmie gaan beleven. |
BoxerBlogs 
