Daar zit ik dan... helemaal alleen... mijn momentje samen met Axl is er niet meer.. Kinderen liggen op bed, heerlijk rustig in huis, het moment om even lekker samen te zijn met Axl. Wat is het eng stil, leeg en tsja schoon...
Ik durf niet te stofzuigen, wil helemaal die laatste haren niet wegdoen, ik weet ook niet of ik die drinkbak moet opruimen. Ik zal straks de formaliteiten afhandelen maar de behoefte om het stukje Puck en Co af te sluiten is ook sterk aanwezig.
Zoveel gedeeld, zoveel steun gehad, echt verbazingwekkend hoeveel steun je kunt ervaren van 'vreemden', we zijn allemaal verbonden met elkaar!

Het wachten gister duurde lang, wat zullen we nog doen... hij heeft zoveel knuffels gehad van iedereen die hem gedag kwam zeggen, hij heeft het allemaal toegelaten, maar vlak voordat de dierenarts kwam was hij daar wel klaar mee... Hij dacht vast laat ik het allemaal maar een beetje luchtig houden... we gaan spelen!!! Vechten en spelen met zijn balletje... Een vreemde auto voor de deur, zou ze het zijn? Ja, toch maar vast even naar buiten lopen om haar binnen te laten.. met lood in de schoenen.. Tranen vloeien en ik kan geen woord meer uitbrengen, alleen nog'het is goed zo!
Ja en dan? Wat is de bedoeling... Axl kwam haar enthousiast begroeten en ging al snel op zijn kussen liggen, ze knielde bij hem en zette haar koffer bij hem neer... Hmm toch maar weer opstaan en even snuffelen! (hoe verzin je het!). Zijn staartje bleef maar op het kussen slaan... Na overleg hoe of wat hebben we hem vastgehouden en werd hij onder narcose gebracht... blij verrast met het effect hiervan... Axl snurkte weer vanouds, wat hadden we dat geluid al lang niet meer gehoord, nachten heeft het mij wakker gehouden en soms heb ik zelfs boven aan de trap geroepen of het soms wat zachter kon... en nu.. wat fijn en vertrouwd om het te horen!
Ze had al wel voorspelt dat het misschien wat langer zou duren bij Axl, doordat hij verder goed gezond is nog steeds, dus als wij er 'klaar voor zouden zijn' zou ze de injectie geven... Het moment van onder narcose brengen brak mij... ik heb zo hard gehuild (Jonne werd zelfs wakker), zijn hoofd werd zwaar en zakte verder in mijn armen... en eigenlijk het moment van de injectie voelde als een 'opluchting' en toen was het wachten, wachten en wachten. Na 10 min. heeft ze nogmaals een injectie gegeven, meneer lag nog steeds te snurken... Zijn hart bleef maar kloppen! Uiteindelijk heeft ze nog een 3e injectie moeten geven... Eigenwijs tot het einde!
Heel akelig aan de ene kant, moment van twijfel zou hij nog niet weg willen, anderzijds ook juist bevestiging van de juiste keuze... Zijn hart had het voorlopig nog niet opgegeven wat zou betekenen dat het een lange lijdensweg zou zijn geweest...

Geen moment hebben we hem losgelaten, hij was nog zo op en top Axl. Vanwege zijn ziekte was hij na een uur al helemaal afgekoeld (alleen nog de warmte van zijn kussen) en hebben we hem begraven. Als we geen kleine kinderen hadden gehad dan had ik hem nog niet willen missen, had ik hem nog een nachtje bij ons gehouden.. ik wilde hem niet loslaten. Gelukkig was manlief sterk genoeg om mij ervan te overtuigen dat we hem beter konden begraven. Een mooi plekje op eigen grond, zodat we elke dag samen met de kinderen bij Axl kunnen kijken... Vanmiddag gaan we het mooi maken en er een heus grafje van maken, samen met Jonne, kan hij de plantjes water geven (doet hij ook altijd bij het graf van mijn broer dus het principe is hem niet vreemd) en een beetje in het stukje bos spelen.

Dit schrijven helpt mij, vind het fijn om 'zijn leven' vast te leggen, te delen. Het haalt waarschijnlijk bij een ieder heel veel op - excuses daarvoor - maar op deze manier kunnen we Puck & Co afsluiten...
Ik zal zijn laatste foto's nog toevoegen aan zijn fotoalbum, sorry dat ik even in een keer heel veel foto's toevoeg, begrip hopelijk hiervoor... Het voelt een beetje als een afscheid, niet alleen natuurlijk van Axl maar ook van jullie allemaal... ik zal heus nog 's kijken en de site blijft in mijn favorieten maar toch.. het zal anders zijn. Wellicht komt er weer 's een bericht van onze kant, met een andere boxer, de tijd zal het leren...

Axl heeft ons zoveel goeds gegeven, we hebben zoveel geleerd. Hij heeft mij over mijn hondenangst heen geholpen, hij heeft mij de liefde voor het ras bijgebracht (manlief is opgegroeid met een boxer maar ik was nog maar een leek), hij heeft mij geleerd onvoorwaardelijk van hem te houden. Zoveel samen meegemaakt in die paar jaar, heel veel mooie momenten maar ik heb onwijs veel steun aan hem gehad juist in moeilijke momenten, heeft meegepuft tijdens de 2 bevallingen, we zijn 1x een nachtje niet thuis geweest... maar nog nooit langer dan dat zonder hem geweest... dat hij nu niet om mij heen loopt is dus al heel vreemd...

Genoeg afleiding en liefde van en door de 2 kids, ik kom de dagen in dat opzicht wel door, maar toch is de liefde voor Axl wel heel speciaal!

Lieve allemaal, heel veel geluk met en van jullie boxerschatten, geef ze allemaal een dikke knuffel en nogmaals bedankt voor alles!

Daar zit ik dan... helemaal alleen... mijn momentje samen met Axl is er niet meer.. Kinderen liggen op bed, heerlijk rustig in huis, het moment om even lekker samen te zijn met Axl. Wat is het eng stil, leeg en tsja schoon...
Ik durf niet te stofzuigen, wil helemaal die laatste haren niet wegdoen, ik weet ook niet of ik die drinkbak moet opruimen. Ik zal straks de formaliteiten afhandelen maar de behoefte om het stukje Puck en Co af te sluiten is ook sterk aanwezig.
Zoveel gedeeld, zoveel steun gehad, echt verbazingwekkend hoeveel steun je kunt ervaren van 'vreemden', we zijn allemaal verbonden met elkaar!

Het wachten gister duurde lang, wat zullen we nog doen... hij heeft zoveel knuffels gehad van iedereen die hem gedag kwam zeggen, hij heeft het allemaal toegelaten, maar vlak voordat de dierenarts kwam was hij daar wel klaar mee... Hij dacht vast laat ik het allemaal maar een beetje luchtig houden... we gaan spelen!!! Vechten en spelen met zijn balletje... Een vreemde auto voor de deur, zou ze het zijn? Ja, toch maar vast even naar buiten lopen om haar binnen te laten.. met lood in de schoenen.. Tranen vloeien en ik kan geen woord meer uitbrengen, alleen nog'het is goed zo!
Ja en dan? Wat is de bedoeling... Axl kwam haar enthousiast begroeten en ging al snel op zijn kussen liggen, ze knielde bij hem en zette haar koffer bij hem neer... Hmm toch maar weer opstaan en even snuffelen! (hoe verzin je het!). Zijn staartje bleef maar op het kussen slaan... Na overleg hoe of wat hebben we hem vastgehouden en werd hij onder narcose gebracht... blij verrast met het effect hiervan... Axl snurkte weer vanouds, wat hadden we dat geluid al lang niet meer gehoord, nachten heeft het mij wakker gehouden en soms heb ik zelfs boven aan de trap geroepen of het soms wat zachter kon... en nu.. wat fijn en vertrouwd om het te horen!
Ze had al wel voorspelt dat het misschien wat langer zou duren bij Axl, doordat hij verder goed gezond is nog steeds, dus als wij er 'klaar voor zouden zijn' zou ze de injectie geven... Het moment van onder narcose brengen brak mij... ik heb zo hard gehuild (Jonne werd zelfs wakker), zijn hoofd werd zwaar en zakte verder in mijn armen... en eigenlijk het moment van de injectie voelde als een 'opluchting' en toen was het wachten, wachten en wachten. Na 10 min. heeft ze nogmaals een injectie gegeven, meneer lag nog steeds te snurken... Zijn hart bleef maar kloppen! Uiteindelijk heeft ze nog een 3e injectie moeten geven... Eigenwijs tot het einde!
Heel akelig aan de ene kant, moment van twijfel zou hij nog niet weg willen, anderzijds ook juist bevestiging van de juiste keuze... Zijn hart had het voorlopig nog niet opgegeven wat zou betekenen dat het een lange lijdensweg zou zijn geweest...

Geen moment hebben we hem losgelaten, hij was nog zo op en top Axl. Vanwege zijn ziekte was hij na een uur al helemaal afgekoeld (alleen nog de warmte van zijn kussen) en hebben we hem begraven. Als we geen kleine kinderen hadden gehad dan had ik hem nog niet willen missen, had ik hem nog een nachtje bij ons gehouden.. ik wilde hem niet loslaten. Gelukkig was manlief sterk genoeg om mij ervan te overtuigen dat we hem beter konden begraven. Een mooi plekje op eigen grond, zodat we elke dag samen met de kinderen bij Axl kunnen kijken... Vanmiddag gaan we het mooi maken en er een heus grafje van maken, samen met Jonne, kan hij de plantjes water geven (doet hij ook altijd bij het graf van mijn broer dus het principe is hem niet vreemd) en een beetje in het stukje bos spelen.

Dit schrijven helpt mij, vind het fijn om 'zijn leven' vast te leggen, te delen. Het haalt waarschijnlijk bij een ieder heel veel op - excuses daarvoor - maar op deze manier kunnen we Puck & Co afsluiten...
Ik zal zijn laatste foto's nog toevoegen aan zijn fotoalbum, sorry dat ik even in een keer heel veel foto's toevoeg, begrip hopelijk hiervoor... Het voelt een beetje als een afscheid, niet alleen natuurlijk van Axl maar ook van jullie allemaal... ik zal heus nog 's kijken en de site blijft in mijn favorieten maar toch.. het zal anders zijn. Wellicht komt er weer 's een bericht van onze kant, met een andere boxer, de tijd zal het leren...

Axl heeft ons zoveel goeds gegeven, we hebben zoveel geleerd. Hij heeft mij over mijn hondenangst heen geholpen, hij heeft mij de liefde voor het ras bijgebracht (manlief is opgegroeid met een boxer maar ik was nog maar een leek), hij heeft mij geleerd onvoorwaardelijk van hem te houden. Zoveel samen meegemaakt in die paar jaar, heel veel mooie momenten maar ik heb onwijs veel steun aan hem gehad juist in moeilijke momenten, heeft meegepuft tijdens de 2 bevallingen, we zijn 1x een nachtje niet thuis geweest... maar nog nooit langer dan dat zonder hem geweest... dat hij nu niet om mij heen loopt is dus al heel vreemd...

Genoeg afleiding en liefde van en door de 2 kids, ik kom de dagen in dat opzicht wel door, maar toch is de liefde voor Axl wel heel speciaal!

Lieve allemaal, heel veel geluk met en van jullie boxerschatten, geef ze allemaal een dikke knuffel en nogmaals bedankt voor alles!