Dag boxervrienden,

Ontzettend boos kunnen we worden van de berichten over de herplaatsers.. de meest bizarre berichten kom je tegen.. met de meest bizarre redenen..
Logisch dat wij boxerliefhebbers geneigd zijn fel te reageren, doordat je boxerhart spreekt. Anderzijds idd ook goed dat men hier de berichten plaatst aangezien hier met name boxerliefhebbers komen die deze schatten een goed en warm nest kunnen bieden..
Maar hopeloos word ik er ook van.. heb nu eenmaal niet de ruimte, geld om al deze schatten onderdak te geven, moedeloos doordat ik wel wil, maar niet kan.

Zeker boxers die wat ouder zijn..
Axl is 2,5 jaar en ik kan geen dag zonder hem, beseffende dat boxers over het algemeen niet zo'n lange levensverwachting hebben en Axl nierfalen heeft... houd ik mijn hart vast dat ik hem zou moeten missen... geen enkele reden kan ik bedenken om hem weg te doen, maar wellicht dat je ooit in een situatie kunt komen waardoor je inderdaad met pijn in je hart moet realiseren dat het beter is om je schat een nieuwe, betere toekomst te bieden... juist uit liefde voor je boxer!

Wat is dan beter? Je hond herplaatsen (zelfs op hoge leeftijd) en afwachten wat er van hem terecht komt of je trouwe viervoeter bij je houden ondanks dat je mss niet meer uitgebreid kunt wandelen of niet meer die enorme tuin hebt om in te dollen??? Ik zou hem niet willen en kunnen missen dus zal er alles aan doen, van alles regelen, om hem te kunnen houden.. maar wellicht dat dit beter is voor mij, maar niet voor mijn hond?! Uit liefde voor je boxer.. wat is dan goed?  

Ik hoop van harte dat ik nooit voor die keuze kom te staan, maar juist door de vele herplaatsers houdt het mij wel bezig...
Heb het wel vaker gedacht, waar ben ik aan begonnen? Het is niet alleen de onvoorwaardelijke liefde voor mijn eigen boxer, maar gelijk alle andere boxers die op deze  - ook soms zo onvriendelijke - wereld ronddollen... Maar dan bedenk ik mij dat het soms niet erg is iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je 't nooit hebt gehad. Als ik na ga hoeveel Axl ons nu in die paar jaar heeft gegeven en heeft bijgebracht dan ben ik hem hier al zo ontzettend dankbaar voor! En ben ik dankbaar voor elke dag die ons nog samen gegeven wordt!

Dus schuif ik de eerst opkomende woede en onbegrip maar aan de kant, om vervolgens mijn hart te openen en te doen wat ik behoor te doen als boxerliefhebber, enigzins helpen om deze schatten een nieuw thuis te geven! De boxers kiezen helaas niet zelf voor hun baasjes.. maar wellicht dat een fokker hier wat meer op moet toezien???

Dag boxervrienden,

Ontzettend boos kunnen we worden van de berichten over de herplaatsers.. de meest bizarre berichten kom je tegen.. met de meest bizarre redenen..
Logisch dat wij boxerliefhebbers geneigd zijn fel te reageren, doordat je boxerhart spreekt. Anderzijds idd ook goed dat men hier de berichten plaatst aangezien hier met name boxerliefhebbers komen die deze schatten een goed en warm nest kunnen bieden..
Maar hopeloos word ik er ook van.. heb nu eenmaal niet de ruimte, geld om al deze schatten onderdak te geven, moedeloos doordat ik wel wil, maar niet kan.

Zeker boxers die wat ouder zijn..
Axl is 2,5 jaar en ik kan geen dag zonder hem, beseffende dat boxers over het algemeen niet zo'n lange levensverwachting hebben en Axl nierfalen heeft... houd ik mijn hart vast dat ik hem zou moeten missen... geen enkele reden kan ik bedenken om hem weg te doen, maar wellicht dat je ooit in een situatie kunt komen waardoor je inderdaad met pijn in je hart moet realiseren dat het beter is om je schat een nieuwe, betere toekomst te bieden... juist uit liefde voor je boxer!

Wat is dan beter? Je hond herplaatsen (zelfs op hoge leeftijd) en afwachten wat er van hem terecht komt of je trouwe viervoeter bij je houden ondanks dat je mss niet meer uitgebreid kunt wandelen of niet meer die enorme tuin hebt om in te dollen??? Ik zou hem niet willen en kunnen missen dus zal er alles aan doen, van alles regelen, om hem te kunnen houden.. maar wellicht dat dit beter is voor mij, maar niet voor mijn hond?! Uit liefde voor je boxer.. wat is dan goed?  

Ik hoop van harte dat ik nooit voor die keuze kom te staan, maar juist door de vele herplaatsers houdt het mij wel bezig...
Heb het wel vaker gedacht, waar ben ik aan begonnen? Het is niet alleen de onvoorwaardelijke liefde voor mijn eigen boxer, maar gelijk alle andere boxers die op deze  - ook soms zo onvriendelijke - wereld ronddollen... Maar dan bedenk ik mij dat het soms niet erg is iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je 't nooit hebt gehad. Als ik na ga hoeveel Axl ons nu in die paar jaar heeft gegeven en heeft bijgebracht dan ben ik hem hier al zo ontzettend dankbaar voor! En ben ik dankbaar voor elke dag die ons nog samen gegeven wordt!

Dus schuif ik de eerst opkomende woede en onbegrip maar aan de kant, om vervolgens mijn hart te openen en te doen wat ik behoor te doen als boxerliefhebber, enigzins helpen om deze schatten een nieuw thuis te geven! De boxers kiezen helaas niet zelf voor hun baasjes.. maar wellicht dat een fokker hier wat meer op moet toezien???