Toen ik mijn inmiddels ex-vriend leerde kennen had hij twee oude boxer reuen. En ik had een 7 jarige zoon die echt doodsbang was voor honden. Als hij ze in de verte aan zag komen was hij het dorp al bijna uit. Doordat wij een relatie kregen moest mijn zoon wel aan de honden wennen. En dat is uiteindelijk ook gelukt. De oude reuen zijn helaas overleden. We namen een nieuwe reu (Diever) en een teefje (Imke). Toen onze relatie op de klippen liep is Imke bij mij en mijn kinderen blijven wonen. Ik had verwacht dat zij Diever enorm zou missen omdat ze het eerste jaar samen waren opgegroeid. Maar niets was minder waar. Imke genoot er direct van om "enigshond" te zijn. Ze pikte direct het hoekje van de bank in bij het raam, daar waar Diever graag lag. Het eten was ook ineens niet meer zo urgent, er waren immers geen kapers meer. Kortom, Imke knapte ervan op, ze werd een stuk rustiger en liever. Gelukkig zien we Diever nog minstens twee keer in de week. Een reu is echt heel anders dan een teef. Ik heb echt het idee dat Imke mij begrijpt en aanvoelt. Al is ze soms ook helemaal gek! Het is overigens geen ochtend hond. Als wij s'morgens beneden komen dan doet ze hooguit één oog open en kwispelt een paar keer lui met haar staart. Ten teken dat ze ons gehoord heeft en er klaar voor is om geaaid te worden. Het is echt een geweldige hond. Ze is gek op kinderen zoals de meeste boxers. Ook loopt ze graag de trap op naar boven om dan met een knuffel weer naar beneden gekomen. Dan heeft ze zo'n ontzettend onschuldige bek. "Mag dat niet dan??" Ik moet er altijd weer om lachen. Ze is echt geweldig die Imke van ons!!
BoxerBlogs 
.JPG)
