Hallo allemaal! Vandaag stond de jaarlijkse enting van Dix op het programma, even gelijk een APKtje als we er toch zijn! Dit alles is normaal gesproken niet zo spannend, zeker gezien we totaal geen klachten, afwijkingen of wat dan ook hebben om ons zorgen om te maken... en toch... beetje buikpijn was er vanochtend wel... :sick: Uiteraard heeft dit alles met onze lieve Axl te maken en alle zorgen die we met hem hebben meegemaakt en overigens hebben gedeeld met jullie allemaal... Precies 4 jaar geleden hadden wij namelijk deze jaarlijkse enting voor Axl en gingen wij helemaal zorgeloos richting dierenarts... Wat stortte onze wereld toen in, wat een verdriet en enorme zorgen om onze 'gezonde' 2jarige boxerstuiterbal. :( Nierfalen, niets aan te doen... Tuurlijk hebben we de afgelopen 2 jaar genoten van Dix, we hebben ons niet uit het veld laten slaan door zijn hersenvliesontsteking en we zijn die zorgen al een beetje aan het vergeten... toch is dit voor ons een omslagpunt! Vanaf nu durven we te vertrouwen op zijn mooie glans, zijn perfecte bouw, zijn mooie kop en zelfs van zijn rustige gedrag! Tot gister maakte het mij zorgen, hoezo fijn dat Dix zo rustig is??? Rustig in de zin van niet goed? Help! Ja echt het is fijn dat Dix heerlijk rustig kan zijn, zich kan aanpassen aan de omstandigheden (afgelopen week zieke kinderen in huis en daardoor even wat minder uitgebreide wandelingen), hij super lief is voor kinderen en zelfs zachtjes doet met ons 1 jarige nichtje! Zelfs bezoekje aan de dierenarts is gezellig met hem! Ja Dix is een 2 jarige, gezonde, lieve, gezellige, mooie boxer van net geen 41 kilo! Helemaal goedgekeurd en mooi bevonden! Jippie!!! Misschien moet ik Axl een beetje meer loslaten, niet de fijne herinneringen, maar wel alle zorgen om zijn ziekzijn en de frustratie om zijn veel te korte leventje. Het heeft ons veel verdriet, kosten en een beperkt 'leven' gegeven die 2 jaar ziekzijn, we hadden ze voor geen goud willen missen want het heeft ons ook veel gebracht en dan bovenal de onvoorwaardelijke liefde voor 'maar' een hond, onze Axl en alle boxers die hier op aarde rondlopen!!! In de behandelkamer naast ons lag een hond op de tafel, mooi om te zien maar zichtbaar niet in zijn doen... bloeding, tijdens de echo een tumor gevonden die waarschijnlijk open geknapt is... zijn baasje stond er verslagen bij... Ik kreeg - ondanks dat ik juist net in de jubelstemming was - pijn in mijn buik, kippenvel overal en landde hard terug op de aarde... Dat gevoel raak je nooit kwijt, hier wen je nooit aan... Dus bij deze aan alle baasjes die grote zorgen hebben om hun lieve boxer (okay andere hond mag ook!) heel veel sterkte en houdt vol zodat zelfs de korte tijd die er misschien nog maar is, meer dan de moeite waard is!!!
Wat een verhaal zeg van Max! En ook Roxy kan/mag blijven! Super zeg! Ondanks onze liefde voor het ras en 'het van te voren weten hoe het is' verhaal, valt het ons misschien allemaal wel eens zwaar... een boxer, een drukke boxer of zelfs een boxerpup in huis! Soms... soms is het allemaal best veel! :blink: Zelf heb ik ook wel 's van die :evil: momenten... :blush: Is het net even iets te druk allemaal, 2 jonge kinderen die ook veranderen, groeien, wijzer worden, elk apart aandacht nodig hebben, elkaar in de haren vliegen en nog niet op school zitten. Een boxer erbij is echt een aanrader, een verrijking, Dix hoort bij ons, we zijn dol op hem en hij op ons... maar het is ook wel heel erg druk en nog jong! Hij sloopt - nog steeds - niet, alleen als we wat vergeten op te ruimen en het feitelijk voor hem klaarleggen om te slopen of om het iig even op de grond te gooien en erop te gaan liggen (schoon beddengoed!). Wij hebben met Dix voornamelijk het probleem dat hij het allemaal veel te gezellig vindt en zich te afhankelijk opstelt. Het klinkt misschien wat raar want hij is ook afhankelijk van ons, maar Dix is met name erg AANhankelijk. Met z'n allen is in zijn ogen met hem erbij en niet dat hij thuis moet blijven. Voor ons voelt dat ook wel zo dus hij mag niet klagen maar ja er zijn nu eenmaal momenten dat hij niet meekan... Naar de supermarkt, naar de tandarts, naar de kerk (er ligt bij ons altijd een blindegeleide hond dus dat is niet zo handig!) en zo zijn er wel meer 'uitjes' dat hij niet mee kan/mag. Het alleen thuisblijven gaat super al vanaf het begin dus geen klagen! Verstoppertje spelen met hem erbij kan niet (hij verraadt elk plekje), elk balspel is onmogelijk doordat meneer ineens WEL met een bal wil spelen, kleuren, kleien, met auto's spelen.. overal komt die grote kop (of kont) van hem bij. Tijdens het eten ligt hij netjes in zijn mand te wachten tot hij wordt geroepen, maar zodra er visite mee eet ligt hij onder de tafel alsof hij daar anders ook altijd mag liggen! Hij gaat dan vreselijk om aandacht vragen... GRRRRR.... Tsja als je bij ons komt krijg je Dix er gratis en voor niets bij! Alleen aandacht voor de kinderen nee hoor, daar heb je Dix! Op zich ook wel grappig om te zien dat hij zijn plekje zo opeist en ook deels terecht want hij hoort er ook bij... maar ja waar ligt de grens? Gelukkig kan hij heel goed met andere honden opschieten en vindt hij dat veel leuker. Ik loop soms een half uur over de hei zonder hond, hij ziet telkens een ander maatje en weg is hij weer, komt weer even bij me en hup volgende hond! Zodra we thuis zijn krijg ik weer de volle aandacht!?! Rare wezens boxers... Heel druk, eigenwijs, vreselijk onhandig soms, vervelend op zijn tijd, waarschijnlijk is dat ook de reden dat je vanaf de eerste blik al superveel van ze houdt... Hmm eigenlijk zijn het dus net kinderen... is het alleen aan de ouders om een manier te vinden hoe je een boxerkind niet alleen kind laat zijn maar ook hond?! Oh ja vergeet ik nog te vertellen dat wij vorige week geslaagd zijn voor het examen Gehoorzame Hond 2!!! Nu ga ik maar een cursus volgen; Hoe beschouw ik mijn hond als hond'. Iemand suggesties?
Haha jaja het slopen is begonnen... puberteit toch? Ach het valt ook wel mee... alles weghalen werkt nog prima! Geen boeken, post, was op tafel laten liggen... Onze lieve Dix helpt ons zo graag met opruimen, verwijderen, vernietigen... Stom denk je dan als je thuis komt, waarom heb ik dat niet gewoon opgeruimd? Kortom het zorgt weer voor een opgeruimd huis! Al die knutselwerkjes aan de kastdeur ogen ook veel te rommelig en druk, ja Dix die krassen van je nagels staan veel strakker! Ze komen ook steeds hoger... Ons toch wel hoge aanrecht voldoet ook niet meer, in het verste hoekje kan onze puber tegenwoordig ook komen! Toch valt de schade mee... misschien dat binnenkort het meubilair aan de beurt is? Hand- en theedoeken hangen nog steeds aan de haakjes dus hij is vast nog niet klaar met ontdekken en verkennen!?! Leuk dat onze 'grote' - inmiddels 38 kg - Dix nog steeds af en toe een klein pupje wil zijn en bij je op schoot kruipt! De stoere kerel wil af en toe gewoon nog lekker een knuffel!!! Al valt dat niet altijd mee met zoveel gewicht boven op je... Maandagavond begonnen met de cursus GH2, vol goede moed, die mij al snel in de schoenen zonk toen ik het veld op liep (lees: gesleurd werd). Zelfs met lood in je schoenen (!) was er geen houden aan... Bij de introductie (nieuwe instructeur) en het voorstelrondje was ik gematigd positief (zelfbescherming, dan valt het allicht mee!) maar aan het eind van de les liepen Dix en ik fluitend het veld af! Wow dat ging goed! Wandelen zonder trekken blijft lastig zodra hij een andere hond op het veld ziet (er lopen er nogal wat...) maar ja wat wil je... Nog maar 1 broer in de groep (de 2 broers die deels samen opgroeien vonden het verstandiger om apart te gaan, pff scheelt mij weer!) en het vergelijk is prettig! haha vooral omdat het met Dix reuze mee valt!!! Beiden stonden we met bijna-blaren op de handen, maar we gaan voor het diploma!!! Tsja onze kleine Dix al weer bijna 1 jaar... Tsja onze lieve Axl al weer bijna 1 jaar niet meer bij ons... Gister had ik zijn laatste fotoalbum in mijn hand, de laatste foto dat hij in zijn dekentje vredig ligt te 'slapen'... moeilijk! De afleiding van Dix is aangenaam en welkom, toch voelt het soms alsof je 'vergeet' te rouwen om Axl. Elke avond krijgt hij (zijn foto) een kus van de kinderen en zijn naam wordt nog vaak genoemd (vaak ook per ongeluk... oh nee ik bedoel Dix...), hij is nog zo dichtbij ons en soms komen die tranen nog 's voorbij... en dan ineens staat dan Dix naast je om je een knuffel te geven! Oh ja lieverd we zijn HEEEEEEEEEL blij met jouw aanwezigheid! Dus blaren op de handen, versleten schoenzolen en groene knieen.. laat maar komen!!!
Aangezien de blogs niet meer zo trouw worden geschreven ga ik maar weer 's een poging wagen... We hebben immers ZOVEEL te melden over onze schatten! Vol verbazing geniet ik nog elke dag van onze lieve, kleine Dix! Om eerlijk te zijn - met pijn in mijn hart - een verademing na alle zorgen om onze Axl. Axl was achteraf gezien niet de makkelijkste, met in ons achterhoofd de vreselijke ziekte waar hij ongetwijfeld mee te kampen had vanaf dag 1... Dix is super sociaal, enthousiast, gehoorzaam, trouw en dus zeker een gelijkwaardige aanvulling op ons gezin! Het vergelijken was bij ons dus ook maar van korte duur... even geen zorgen, even alleen maar genieten! Jammer dat er dan de hersenvliesontsteking voorbij komt... opnieuw die vreselijke zorgen en we wilden zo graag even alleen maar zorgen VOOR en geen zorgen maken OM hem... achteraf gezien heeft dit alles mijn liefde voor Dix wel versterkt. Immers op dit soort spannende momenten besef je hoeveel liefde je voelt... Dix is behoorlijk aan de maat, maar ondanks dat denkt hij dat hij prima op schoot kan, ook als het subtropisch warm is buiten... Beetje klef is hij wel! Veel kussen en hij kan een heuse omhelsing geven waar je de kriebels van krijgt! : ) Ondanks zijn afmeting, denkt hij nog steeds dat hij 'ons kleine kindje' is, hij beschouwt zich als de helft van de tweeling met onze Silke van 15 mnd. Jut & Jul! Dix moet nog 10 maanden worden, de puberteit zal nog wel komen, maar tot nu toe genieten we van zijn voortreffelijke oren! Naast de fiets daar lijkt hij voor geboren, dus stap ik geregeld met 1 kind voorop, 1 kind achterop en Dix naast me op de fiets! Vol afschuw van mijn omgeving... : ( Wandelen gaat perfect, zelfs aan de korte lijn staat de lijn niet strak. Los lopen gaat prima, hij blijft bij me en komt zodra hij geroepen wordt. Zo zie je maar wat een dosis vertrouwen met je boxer doet... Hij is sociaal naar honden, speels lomp maar toch ook heel lief. Ach en met de kinderen... soms moet hij even van het speelkleed af, uit het zwembad omdat de kinderen er niet meer bij passen en mag hij niet met de autootjes spelen... Graven in de zandbak mag hij overigens ook niet... Eigenlijk heeft hij het maar zwaar! Daarentegen gaan de kids er met zijn speelgoed wel vandoor wat hij gewoon toelaat! Kortom we genieten van onze super Dix!!! Uiteraard zijn er ook momenten die soms wat minder leuk zijn (die ene folder die je nog graag even wilt doorlezen, die vervolgens versnipperd op de keukenvloer ligt...) maar eigenlijk is het meestal onze eigen stomme fout... Zijn er nog meer van die GEWELDIGE BOXERS haha of hebben wij het zo getroffen!?! Oh en wij realiseren ons wel dat we wellicht over een tijdje dit teruglezen en ons afvragen of we het over dezelfde Dix hebben, maar voor nu leven we even in deze waan!!! Fijne zomer allemaal!!!
Goedemorgen allemaal! Even een update van onze Dix! Vandaag al weer 11 weken oud en ja gister moest ik toch toegeven dat hij ECHT groter wordt... Wat gaat dat nog VEEL sneller dan bij een baby , maar ja ook iets om dankbaar voor te zijn! Afgelopen vrijdag heb ik Dix nog even gewogen (tsja als je toch bij de DA zit.. ) en hij weegt al weer 10 kg al weer 2 kg zwaarder dan het vorige bezoekje! Het gaat erg goed, best druk (hihi) maar dat was te verwachten. Heb nog niet op het punt gestaan een van de 3 de deur uit te doen (in sommige opzichten is zo'n pup zoveel makkelijker dan een peuterpuber ) maar het kost veel energie, tijd en geduld om zoonlief en Dix in een huis te hebben. Ze hoeven elkaar maar te zien en het is dolle pret en we gaan los! De eerste sokjes zijn al geperforeerd en de broeken kunnen straks door als korte broek! (een extra reden om een pup in de winter in huis te nemen!!!) Hier moeten wij echt bovenop (soms letterlijk ) zitten. We hebben al wel door dat Dix best 'rustig' is, hij weet zijn plekje en zoekt zijn rust. Het is behoorlijk heftig voor hem ook zo'n druk nest . Goed karaktertje hebben we tot nu toe gezien, niet heel en op zijn tijd . Hij houdt enorm van knuffelen! (en wij ook! ). Hij heeft nu 2 nachten in de bench geslapen 's nachts - ja tot nu toe sliep hij nog bij ons op de kamer, puur uit gemak en eigenbelang om te voorkomen dat de kids wakker worden van gejank en gepiep - eerste nacht heeft hij wel geblaft, best lang (en kids sliepen erdoorheen!) ik moest mij inhouden om niet heel hard naar beneden FOEI te schreeuwen (dan worden de kids nl wel wakker ). Manlief heeft op een gegeven moment de bench in de andere hal gezet, zo hadden wij en de buren ( ) er minder last van. Op een gegeven moment werd ik knettergek en ben ik mijn bed uitgestierd. Heel hard FOEI gezegd en daarna was het stil.. . Tsja... mss toch eerder moeten doen? Afgelopen nacht geen piepje gehoord (behalve een piepschuimpje dan ). Vrijdagochtend nog even een bezoekje gebracht aan de DA, meneer heeft woensdagavond piepschuim opgegeten, donderdag hele dag pindarotsjes gepoept en 's avonds moest hij heel veel 'hoesten'. Zaterdag puppycursus en dat met een hoestje? Dus toch maar even langs de DA. Gelukkig geen kennelhoest, maar een irritatie van de piepschuim... Niet meer doen dus Dix! Nu we er toch waren en de DA even goed moest luisteren naar zijn longetjes, ook maar even zijn hartje meegepakt. Vorige bezoek (met enting) leek er een hartruisje hoorbaar te zijn, nu kon hij het niet horen... maar ja het blijft toch nog even spannend. Over 2 weken moeten we weer (laatste enting) en dan onderzoeken ze hem even grondig en evt echo. Cursus hebben we samen met 2 broertjes van Dix dus zo hebben we goed 'vergelijkmateriaal'! Het gaat naar alle tevredenheid van mij en zo merk je wel dat je nu veel meer het belang ziet van het 'goed opvoeden'. Met Axl waren we niet zo streng, hij was onze eerste, onze enige in huis dus tsja beetje verwend. Achteraf leren en veranderen kost zoveel meer tijd en energie dus nu pakken we het anders aan! Kortom Dix doet het super!!! (en wij doen het ook niet onaardig... ) Daar zijn we weer!!! Dix is weer wat kilo's aangekomen (al 14,5 kg weegt hij) en hij wordt dan ook al een flinke knul... wat gaat het toch hard!?! Met zijn 3 maanden en zijn omvang nu blijkt wel dat het een knappe, grote boxer zal worden! Het goede nieuws is dat we deze week gehoord hebben dat zijn hartje helemaal in orde is!!! Wat een opluchting, stel je nu voor dat... gelukkig voor nu even geen zorgen. Over 3 maanden hebben we een afspraak staan voor een 'grote beurt' (bloed, urine, evt echo etc) om bepaalde aangeboren afwijkingen/ziektes uit te kunnen sluiten.... Nee het zal geen invloed hebben of we wel of niet door zullen gaan met houden van en zorgen voor Dix, maar wel hebben we bepaalde afspraken met de fokker kunnen maken gelukkig! Want juist nu met het geluk van Dix te ervaren, besef je weer heel goed hoeveel pijn, verdriet en zorgen we gehad hebben voor, om en met Axl. Dat we net wat langer onbezorgd hebben genoten van hem dan dat we in zorgen hebben geleefd... en dat voor je eerste boxer... Vol frisse, gezellige en liefdevolle moed gaan we op naar boxervol 2010 en hopen we nog heel veel lief (en wat minder leed) te delen met alle Puckers!!!
BoxerBlogs 
