In juni 2007 waren mijn partner en ik vroeg wakker, wat eigenlijk gewoonte is. We hebben een eigen zaak met 10 medewerkers en hebben het heel erg druk. Zakelijk en prive loopt bij ons in elkaar over. Door het soort werk, werken we ook veel avonden, wat het best wel leuk maakt. Gelukkig hebben we allebei geen kinderwens. Wat we het de afgelopen jaren wel vaak hebben besproken is de wens om een boxer aan ons "gezin" toe te voegen, door drukte hadden we elkaar beloofd dat dit echt niet kon, een pup zou dan te weinig aandacht krijgen wat zeker voor een boxer geen goede zaak zou zijn. Mijn partner wist waar hij over sprak, toen hij nog thuis woonde waren er in de loop van de jaren al drie boxers "oud" geworden. Dan maar wachten tot we het wat minder druk zouden krijgen. Terug naar die zondagmorgen om een uur of 10. Ik zat een beetje te surfen op internet, mijn partner ook. Opeens liet hij mij een site zien met de tekst: "Boxer in nood". Op de site stond op dat moment een boxer met de naam Cheeco. Cheeco was vijf en moest binnen een paar dagen naar het asiel waar hij het waarschijnlijk niet zou redden daar het arme beest in zijn jonge leven al een baasje of zeven had gehad en ook al een aantal malen in het asiel had gezeten. Doordat de eigenaren gezinsuitbreiding kregen en er ook nog een pup in huis was moest Cheeco naar het asiel, met als gevolg dat hij waarschijnlijk zou moeten inslapen daar hij niet de makkelijkste was om te hanteren....Vind je het gek na zoveel baasjes en de tussenliggende verblijfjes in het asiel vonden wij. Opeens zij ik tegen mijn partner: "Zullen we eens bellen?". Nou dat was een hele schok, maar we hadden natuurlijk afgesproken dat een pup niet kon, maar dit was geen pup. Na veel zeuren kreeg ik mijn zin en er werd gebeld. "Hallo? Ja ik zit in de bioscoop, kunt u straks even terugbellen?" Rond twee uur hebben we weer gebeld en er werd opgenomen. Na een paar minuten praten werd er een afspraak gemaakt om vijf uur in de middag. Het dorp waar het baasje woonde was slechts een half uurtje rijden, maar ik was op van de spanning. Het was een "Boxer in nood", niet waar? Om precies 17.00 uur waren we op de afgesproken plaats. Tijdens de heenreis werd er meerdere malen tegen me gezegd, dat het geen goed plan was en dat we er eigenlijk geen tijd voor hadden. Ook mijn schoonvader riep al jaren dat het geen goed plan was als we een hond zouden nemen, dat kan toch niet met al die klanten op de zaak..... We stonden op de stoep en belden aan. Woef woef woef hoorden we. Toen de deur werd opengedaan stoof er een boxer naar buiten van een behoorlijk groot formaat, kwispelend en spelend met onze handen, de natte boxersnuit maakte onze handen direct nat en dat was niet van de angstzweet. Het bleek een klein huisje met een al even kleine tuin te zijn waar nog een ander hond, een aquarium met een krokodil en weet ik niet wat allemaal. Na wat gepraat te hebben vroeg de baas van Cheeco of we even mee wilden want Cheeco moest een plasje doen. Nou dat deden we natuurlijk. Buiten aangekomen mocht Cheeco los en was helemaal door het dolle en behoorlijk wild. Hup de sloot in en als een kip zonder kop liep hij met zijn kop tegen een bankje in het park aan. Dat deed hem zichtbaar pijn! Na terug te zijn gekomen in het huis van het baasjes viel op dat Cheeco er niet zo goed uitzag. Zijn vacht was vet, schurft in zijn huid en zijn hele poten waren kaal gebeten. Op zijn voorpoot had hij een bijtplek en zijn ogen keken een beetje verwilderd, de arme schat. We spraken met de baas af dat we er even over wilden nadenken. De baas gaf aan dat hij er wel haast mee had, Cheeco stond al lang op de website en het was eigenlijk geen houdbare situatie meer. Eigenlijk zou hij deze week naar het asiel gaan wat waarschijnlijk zijn einde zou betekenen. Thuis aangekomen om 18.00 uur hebben we een flesje wijn opengetrokken en elkaar een kwartier verdwaasd aangekeken. Na dat kwartier zei mijn partner: "Kom op het beestje heeft een beter leven verdiend...". Om 18.15 uur zaten we weer in de auto op weg terug naar Cheeco. Toen we aankwamen opnieuw hetzelfe ritueel. Woef woef woef. In het huis aangekomen gingen we op de bank zitten. Cheeco kwam gelijk tussen ons inzitten en we kregen allebei een lebber over onze neus. Toen we hem zagen lopen zagen we al dat hij erg moeilijk liep, waarschijnlijk last van zijn achterpoten. We schonken er eigenlijk geen aandacht aan. We spraken af dat we Cheeco zouden overnemen, maar wel op proef. Toen we opstonden stond Cheeco al bij de deur. Hj had zo'n vreselijke ijzeren riem om. Zo'n riem welke zijn strot dichtknijpt als je zijn riem aantrekt. Hij liep gelijk mee naar buiten en sprong zo de auto in. De terugreis was ik blij, blij met Cheeco, welke er slecht uitzag, onverzorgd en hij stonk. Thuis aangekomen heeft hij het huis verkend en in de nacht hebben we hem zijn eigen kleed gegeven, dat was hij gewend volgens zijn oude eigenaar. Een kleed in de woonkamer. We hebben de deuren van ons huis opengelaten, onze slaapkamer is op dezelfde verdieping, dus als hij onrustig zou zijn kon hij gewoon even komen buurten. Nou dat hebben we geweten, hij heeft ons die nacht wel 50 keer wakker gemaakt. De volgende morgen hebben we hem zijn bak gegeven wat met veel gegrom gepaard ging als we in de buurt kwamen terwijl hij at, dat was even schrikken. Toen zagen we ook pas echt hou slecht hij eruit zag. Het leek wel of hij een week niet gegeten had, terwijl hij toch flink aan de maat was. Om 8.00 uur hebben we hem megenomen in de auto naar ons kantoor. Waar hij het gelijk naar zijn zin had. Werkelijk alle papierbakken werden grondig leeggehaald en al het papier werd verscheurd. Hij was erg wild. Om 8.30 uur werd de deur van ons kantoor opengedaan en er kwam iemand de trap op. Het bleek de vader van mijn partner te zijn. Cheeco stond gelijk boven aan de trap om te kijken wie daar was. Mijn schoonvader kwam boven en hij werd direct warm onthaald met veel geblaf. "Wat hebben jullie nu toch gedaan? Dat kan toch niet, een hond daar hebben jullie het veel te druk voor. Ik vind dit echt helemaal niets en kijk eens wat een wildebras, hij ziet er nog slecht uit ook". Ja hoor pa, dat maken we zelf wel uit. Na 10 minuten pakt mijn schoonvader de hondenriem en zegt tegen Cheeco: "Kom op we gaan even uit, we gaan even kennis maken". We waren met stomheid geslagen...... Volgende keer het vervolg........
BoxerBlogs 
