Daar zit ik dan... helemaal alleen... mijn momentje samen met Axl is er niet meer.. Kinderen liggen op bed, heerlijk rustig in huis, het moment om even lekker samen te zijn met Axl. Wat is het eng stil, leeg en tsja schoon... Ik durf niet te stofzuigen, wil helemaal die laatste haren niet wegdoen, ik weet ook niet of ik die drinkbak moet opruimen. Ik zal straks de formaliteiten afhandelen maar de behoefte om het stukje Puck en Co af te sluiten is ook sterk aanwezig. Zoveel gedeeld, zoveel steun gehad, echt verbazingwekkend hoeveel steun je kunt ervaren van 'vreemden', we zijn allemaal verbonden met elkaar! Het wachten gister duurde lang, wat zullen we nog doen... hij heeft zoveel knuffels gehad van iedereen die hem gedag kwam zeggen, hij heeft het allemaal toegelaten, maar vlak voordat de dierenarts kwam was hij daar wel klaar mee... Hij dacht vast laat ik het allemaal maar een beetje luchtig houden... we gaan spelen!!! Vechten en spelen met zijn balletje... Een vreemde auto voor de deur, zou ze het zijn? Ja, toch maar vast even naar buiten lopen om haar binnen te laten.. met lood in de schoenen.. Tranen vloeien en ik kan geen woord meer uitbrengen, alleen nog'het is goed zo! Ja en dan? Wat is de bedoeling... Axl kwam haar enthousiast begroeten en ging al snel op zijn kussen liggen, ze knielde bij hem en zette haar koffer bij hem neer... Hmm toch maar weer opstaan en even snuffelen! (hoe verzin je het!). Zijn staartje bleef maar op het kussen slaan... Na overleg hoe of wat hebben we hem vastgehouden en werd hij onder narcose gebracht... blij verrast met het effect hiervan... Axl snurkte weer vanouds, wat hadden we dat geluid al lang niet meer gehoord, nachten heeft het mij wakker gehouden en soms heb ik zelfs boven aan de trap geroepen of het soms wat zachter kon... en nu.. wat fijn en vertrouwd om het te horen! Ze had al wel voorspelt dat het misschien wat langer zou duren bij Axl, doordat hij verder goed gezond is nog steeds, dus als wij er 'klaar voor zouden zijn' zou ze de injectie geven... Het moment van onder narcose brengen brak mij... ik heb zo hard gehuild (Jonne werd zelfs wakker), zijn hoofd werd zwaar en zakte verder in mijn armen... en eigenlijk het moment van de injectie voelde als een 'opluchting' en toen was het wachten, wachten en wachten. Na 10 min. heeft ze nogmaals een injectie gegeven, meneer lag nog steeds te snurken... Zijn hart bleef maar kloppen! Uiteindelijk heeft ze nog een 3e injectie moeten geven... Eigenwijs tot het einde! Heel akelig aan de ene kant, moment van twijfel zou hij nog niet weg willen, anderzijds ook juist bevestiging van de juiste keuze... Zijn hart had het voorlopig nog niet opgegeven wat zou betekenen dat het een lange lijdensweg zou zijn geweest... Geen moment hebben we hem losgelaten, hij was nog zo op en top Axl. Vanwege zijn ziekte was hij na een uur al helemaal afgekoeld (alleen nog de warmte van zijn kussen) en hebben we hem begraven. Als we geen kleine kinderen hadden gehad dan had ik hem nog niet willen missen, had ik hem nog een nachtje bij ons gehouden.. ik wilde hem niet loslaten. Gelukkig was manlief sterk genoeg om mij ervan te overtuigen dat we hem beter konden begraven. Een mooi plekje op eigen grond, zodat we elke dag samen met de kinderen bij Axl kunnen kijken... Vanmiddag gaan we het mooi maken en er een heus grafje van maken, samen met Jonne, kan hij de plantjes water geven (doet hij ook altijd bij het graf van mijn broer dus het principe is hem niet vreemd) en een beetje in het stukje bos spelen. Dit schrijven helpt mij, vind het fijn om 'zijn leven' vast te leggen, te delen. Het haalt waarschijnlijk bij een ieder heel veel op - excuses daarvoor - maar op deze manier kunnen we Puck & Co afsluiten... Ik zal zijn laatste foto's nog toevoegen aan zijn fotoalbum, sorry dat ik even in een keer heel veel foto's toevoeg, begrip hopelijk hiervoor... Het voelt een beetje als een afscheid, niet alleen natuurlijk van Axl maar ook van jullie allemaal... ik zal heus nog 's kijken en de site blijft in mijn favorieten maar toch.. het zal anders zijn. Wellicht komt er weer 's een bericht van onze kant, met een andere boxer, de tijd zal het leren... Axl heeft ons zoveel goeds gegeven, we hebben zoveel geleerd. Hij heeft mij over mijn hondenangst heen geholpen, hij heeft mij de liefde voor het ras bijgebracht (manlief is opgegroeid met een boxer maar ik was nog maar een leek), hij heeft mij geleerd onvoorwaardelijk van hem te houden. Zoveel samen meegemaakt in die paar jaar, heel veel mooie momenten maar ik heb onwijs veel steun aan hem gehad juist in moeilijke momenten, heeft meegepuft tijdens de 2 bevallingen, we zijn 1x een nachtje niet thuis geweest... maar nog nooit langer dan dat zonder hem geweest... dat hij nu niet om mij heen loopt is dus al heel vreemd... Genoeg afleiding en liefde van en door de 2 kids, ik kom de dagen in dat opzicht wel door, maar toch is de liefde voor Axl wel heel speciaal! Lieve allemaal, heel veel geluk met en van jullie boxerschatten, geef ze allemaal een dikke knuffel en nogmaals bedankt voor alles!
Hallo allemaal! Het is even stil geweest, maar zo langzaam aan pakken we het 'normale' leventje weer een beetje op! Na een periode vol zorgen om onze Axl durven we nu weer heerlijk te genieten van het leven nu we zo'n prachtig dochtertje en zusje hebben gekregen!!! Iets eerder dan verwacht (8 dgn) en op 1 april, wie gelooft dit nu?! Qua timing hadden we er nog niet op gerekend, Axl was net in zijn tweede week van de bijwerkingen van de chemische castratie (heel erg waaks!!!) dus we hadden de hoop dat dat achter de rug zou zijn eer de invasie van de kraambezoekjes op gang zou komen... niet dus! Axl heeft wat afgeblaft en gewaakt, maar ja wat wil je ook met zo'n mooi en kostbaar bezit in huis! Met de geboorte van de eerste kreeg ik nog de nodige steun van Axl, hij heeft destijds goed meegepuft en gezucht! (vooral gezucht!) Deze keer liet hij mij volledig aan mijn lot over... hij deed nog net een oog open toen ik al puffend de trap afkwam maar hij kwam niet eens van zijn plekje af. Nu duurde de hele bevalling bij elkaar amper 2 uur dus heeft hij en ik ook, niet veel gemist. Daarentegen werd de verloskundige wel vrolijk begroet en ook de stagiaire die even later kwam kreeg een warm welkom (en dat om 3 uur 's nachts terwijl wij over het algemeen dan geen visite ontvangen op dit tijdstip dus een bescheiden waakse blaf was wel op zijn plek geweest....) : ( Na de eerste begroeting met de nieuwe indringer was de druk er weer af en toen het vrouwtje ook weer een knuffel kwam halen/brengen heeft hij zich overgegeven aan de kraamhulp, die hij nog kende van de vorige keer! Dikke mik die twee!!! Tsja anderen selecteren een kraamhulp op kwaliteiten vooral gericht op moeder en kind, wij hebben ons vooral laten leiden door de KLIK met onze Axl haha! Hij heeft een gezellige tijd gehad, maar is nu zichtbaar blij dat de rust een beetje wedergekeerd is. Hij is veel beter in zijn doen en geniet voornamelijk van het mooie voorjaarszonnetje! Wat trager en lomer dan anders maar ik denk dat we dat dus maar aan het warme weer moeten wijten en ons even geen zorgen maken over zijn gezondheid. Nu lopen we wat achter met de vele berichten maar viel het me wel direct op dat er blijkbaar zoveel vrienden van Axl in de lappenmand zitten... Bij deze een ieder heel veel sterkte, in de tussentijd gaan wij ons weer even inlezen! Bedankt voor de felicitaties!!! Een hartelijke groet van alle 'baasjes' van Axl!
Dag boxervrienden, Ontzettend boos kunnen we worden van de berichten over de herplaatsers.. de meest bizarre berichten kom je tegen.. met de meest bizarre redenen.. Logisch dat wij boxerliefhebbers geneigd zijn fel te reageren, doordat je boxerhart spreekt. Anderzijds idd ook goed dat men hier de berichten plaatst aangezien hier met name boxerliefhebbers komen die deze schatten een goed en warm nest kunnen bieden.. Maar hopeloos word ik er ook van.. heb nu eenmaal niet de ruimte, geld om al deze schatten onderdak te geven, moedeloos doordat ik wel wil, maar niet kan. Zeker boxers die wat ouder zijn.. Axl is 2,5 jaar en ik kan geen dag zonder hem, beseffende dat boxers over het algemeen niet zo'n lange levensverwachting hebben en Axl nierfalen heeft... houd ik mijn hart vast dat ik hem zou moeten missen... geen enkele reden kan ik bedenken om hem weg te doen, maar wellicht dat je ooit in een situatie kunt komen waardoor je inderdaad met pijn in je hart moet realiseren dat het beter is om je schat een nieuwe, betere toekomst te bieden... juist uit liefde voor je boxer! Wat is dan beter? Je hond herplaatsen (zelfs op hoge leeftijd) en afwachten wat er van hem terecht komt of je trouwe viervoeter bij je houden ondanks dat je mss niet meer uitgebreid kunt wandelen of niet meer die enorme tuin hebt om in te dollen??? Ik zou hem niet willen en kunnen missen dus zal er alles aan doen, van alles regelen, om hem te kunnen houden.. maar wellicht dat dit beter is voor mij, maar niet voor mijn hond?! Uit liefde voor je boxer.. wat is dan goed? Ik hoop van harte dat ik nooit voor die keuze kom te staan, maar juist door de vele herplaatsers houdt het mij wel bezig... Heb het wel vaker gedacht, waar ben ik aan begonnen? Het is niet alleen de onvoorwaardelijke liefde voor mijn eigen boxer, maar gelijk alle andere boxers die op deze - ook soms zo onvriendelijke - wereld ronddollen... Maar dan bedenk ik mij dat het soms niet erg is iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je 't nooit hebt gehad. Als ik na ga hoeveel Axl ons nu in die paar jaar heeft gegeven en heeft bijgebracht dan ben ik hem hier al zo ontzettend dankbaar voor! En ben ik dankbaar voor elke dag die ons nog samen gegeven wordt! Dus schuif ik de eerst opkomende woede en onbegrip maar aan de kant, om vervolgens mijn hart te openen en te doen wat ik behoor te doen als boxerliefhebber, enigzins helpen om deze schatten een nieuw thuis te geven! De boxers kiezen helaas niet zelf voor hun baasjes.. maar wellicht dat een fokker hier wat meer op moet toezien???
Wij, baasjes van Axl, hadden beiden een duidelijke kinderwens... maar ook wilden we heel graag een boxer! Veelal wordt gezegd dat deze combinatie prima samen gaat...
Tsja wat is wijsheid, eerst afwachten of ons een kindje gegund is dan pas een boxer, of dit niet afwachten en een boxer in huis nemen...
Wij gingen voor het laatste, best ook een risico want je hoort toch ook vaak dat kinderen allergisch blijken te zijn voor een hond en dan? Boxer maar de deur uit doen? Maar okay eerst maar 's focusen op onze nieuwe huisgenoot.
Volop hebben wij 1,5 jaar van hem genoten, hem veel geleerd dmv cursussen, maar vooral zelf heel veel geleerd! Leren geduld te hebben, leren consequent te zijn, 'zijn taal' leren spreken/begrijpen... eigenschappen die zeer van pas komen ook bij een klein mensje!!! :)
Februari dit jaar was het zover... opnieuw een uitbreiding van ons gezin... voor ons een zoon, voor Axl een nieuw speelmaatje. Onze zoon is thuis geboren 's avonds laat, Axl heeft mij tijdens de bevalling goed gesteund, heeft ons vooral even ontzien doordat ik even genoeg had aan mezelf. Op het grote moment, de geboorte, stond Axl onder aan de trap te 'huilen'... hij was helemaal dol. Toen ik alsnog na de geboorte met de ambulance naar het ziekenhuis moest, heb ik bewust vanaf de brancard Axl een dikke knuffel gegeven... zodat hij wist dat het goed was met mij. De volgende dag bij thuiskomst, heb ik eerst uitgebreid Axl begroet (ondanks alle nieuwe emoties had ik hem die nacht juist heel erg gemist), toen pas de rest. Sinds die tijd ligt Axl onderaan de trap, als ik met mijn zoontje boven ben, als we slapen. De eerste dagen huilde Axl met ons zoontje mee (handig slaap je iig niet door het gehuil van je kind heen!).
Vanaf het moment dat we Axl uitgebreid hebben laten snuffelen zijn ze onafscheidelijk en was 'de druk' eraf. Geen moment is Axl jaloers geweest, we hebben hem overal bij betrokken, mocht overal aan snuffelen en overal bij zijn.
Geen vieze luiers in zijn mand gelegd, geen babypoep laten eten (te vies voor woorden), dus geen van de beruchte tips gebruikt... gewoon aan de was laten ruiken is al voldoende.
Uiteraard komt het weleens voor door een jengeldag dat Axl even iets minder aandacht krijgt, maar ik kan oprecht zeggen dat ondanks de komst van ons kindje, mijn gevoelens voor Axl absoluut niet veranderd zijn. Hij is nog steeds onze eerste grote liefde..
Ze zijn mij beiden zeer dierbaar, misschien verbaast het mij zelfs wel eens dat je ondanks de enorme liefde voor je kind, nog zoveel liefde over hebt voor je trouwe 4voeter.
Hij is zo ontzettend lief voor hem, zelfs nu hij tegenwoordig in zijn hangwangen flink geknepen wordt geeft hij geen kick.
De tijd zal het leren, maar wij hebben er alle vertrouwen in dat dit een superduo zal worden/zijn/blijven!!!
Blij zijn we dat we eerst Axl opgevoed hebben, ondanks dat hij zijn alleenrecht heeft moeten afstaan, is zijn portie aandacht alleen maar meer geworden doordat we nu niet meer beiden full time werken, we zijn veel meer thuis. Ondanks dat de aandacht gedeeld moet worden, krijgt hij nog meer aandacht dan hij gewend was! Hij heeft goed geleerd zich alleen te vermaken wat nu ook erg goed van pas komt als ik even mijn handen vol heb.
Als ik nu naast een baby ook nog een pup in huis zou hebben... pff weet niet of dat leuk is. Mijn schoonouders hebben het destijds wel zo gedaan, boxer in huis genomen toen hun zoon (mijn man) 1,5 jr was...
Wellicht zijn er nog meer ervaringsverhalen over boxers en kinderen, misschien goede tips om aan te denken bij de opvoeding van beiden! Uiteraard blijft een boxer ook een hond, maar het vertrouwen in hem is echt enorm groot... kan het te groot zijn?
BoxerBlogs 
