Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik een trotse eigenaresse ben van een Boxer! Als iemand mij meer als 2 jaar geleden had verteld dat ik nu een boxer zou hebben zou ik ze uitgelachen hebben. Na 2 jaar de bakkerij opleiding te hebben gevolgd in Eindhoven ben ik veranderd van opleiding. Ik ben altijd al een grote dierenvriend geweest en vooral honden vind ik geweldig. Ik ben zelf opgegroeid met 2 katten en we mochten geen hond.Toen ik mijn ouders vertelde dat ik graag de opleiding voor dierenarts assistent wou gaan doen vonden ze dat een hele goede keus. Dus daar ging ik als 18 jarige jonge dame naar mijn kamertje in Arnhem en begon met goede moed aan de opleiding dierverzorger om daarna in te stromen voor de opleiding dierenarts assistent. Mijn eerste stage ben ik begonnen bij een dierenasiel waar op dat moment een kruising mastino zat. En daarna kwamen er nog 2 Amerikaanse bulldoggen bij. Ik was gelijk fan van bulldoggen in het algemeen. Ook kreeg ik te horen dat ik in het 3e jaar allemaal trainingen zou gaan krijgen van een gedragstherapeut en dan was het handig als je wel een hond had. Vanaf dat moment begon ik al te fantaseren dat ik een hond wou. Maar ik zat op kamers dus dat is een beetje lastig en ik kon van niemand een hond lenen omdat die dan allemaal te oud waren om 1x in de week mee te nemen in de trein en bus en op school. Nadat ik het probleem bij mijn vriend had voorgelegd kwam hij met het idee om een hond te kopen. Maar dat moesten we dan ook aan zijn ouders vragen want hij woonden nog thuis en dan zouden hun ook op moeten passen. En tot mijn verbazig zeiden ze JA!!! Ik ben gelijk allemaal boeken gaan kopen op heb nachten lang op internet informatie gezocht en gelezen totdat ik een keer het tijdschrift hondenleven kocht met daarin 1 a4tje over de boxer. Ik was opslag verliefd. Nooit had ik een boxer gezien of aangeraakt maar ik wist het zeker ik moest en zou een Boxer nemen. Mijn vriend was het daar in het begin nog niet zo mee eens maar ik hield voer bij stuk. Het was een boxer of anders niets! Na onze vakantie in Tunesie was het zover, We gingen kijken naar puppy''s. We wisten nog niet zeker of we er een met stamboom wouden of zonder. Dus zijn we op marktplaats gaan kijken en kwamen we een betrouwbaar adresje in Nederweert tegen. Dat kwam ook nog eens handig uit want ik ging in het weekend en in de vakantie gewoon naar huis in Limburg en Nederweert was dicht in de buurt. Even gebelt en we konden 2 dagen later komen kijken want het nest was net 3 weken oud. Heel erg zenuwachtig en vol spanning gingen we dan richting Nederweert, mijn ouders waren nog op vakantie dus die kon ik het goede nieuws nog even niet vertellen. Toen de eigenaar Saar aan mij gaf was ik helemaal verkocht! Het was een echte Saar, een stoere jonge en pittige dame. Ze was dan wel de kleinste maar ze stond zeker niet achteraan. We hoefden niet lang te overleggen, saar zou onze hond worden. Maar ik moest wel nog 5 weken wachten. Bijna elke dag ben ik gaan kijken. Toen we Saar een paar maanden hadden zijn mijn vriend en ik gaan samenwonen. Nu na 2 jaar is Saar inmiddels 2 en ik inmiddels 21 en ik wil nooit geen andere hond meer als een boxer. Ik heb alle uitspraken ook gelezen van eenmaal een boxer altijd een boxer en je hebt honden en je hebt boxers en het klopt helemaal! Ik ben heel erg trots om mijn Saar! Al 2 jaar is ze het lichtje in mijn leven en elke dag weer ben ik dankbaar dat ze mijn hond is. Als ik soms verhalen leest hier op puck is Saar een hele makelijke hond. Ze sloopt soms iets en alleen iets wat niet van haar is natuurlijk maar dat geeft niet. Ik ben tot nu toe nog niet vaak naar de DA gehoeven met haar en ze luisterd, meestal dan. Ze kan mee in de trein, in de bus, in de auto, naar de stad, mee naar school, naar de kermis het is geen probleem van haar, alsof ze het elke dag doet en het een gewoonte is. Mijn ouders hebben het virusje ook opgepakt en zijn harstikke gek op Saar, zelf willen ze over een paar jaar ook een hond en ik weet zeker dat het ook een boxer word. Ik wou dit graag even delen met jullie en iedereen zal het vast wel herkennen. Ik kan nog uren doorgaan maar mijn verhaal is al lang dus ik hou het hierbij. Groetjes Lieke en een dikke kus van Saar
Aangezien de blogs niet meer zo trouw worden geschreven ga ik maar weer 's een poging wagen... We hebben immers ZOVEEL te melden over onze schatten! Vol verbazing geniet ik nog elke dag van onze lieve, kleine Dix! Om eerlijk te zijn - met pijn in mijn hart - een verademing na alle zorgen om onze Axl. Axl was achteraf gezien niet de makkelijkste, met in ons achterhoofd de vreselijke ziekte waar hij ongetwijfeld mee te kampen had vanaf dag 1... Dix is super sociaal, enthousiast, gehoorzaam, trouw en dus zeker een gelijkwaardige aanvulling op ons gezin! Het vergelijken was bij ons dus ook maar van korte duur... even geen zorgen, even alleen maar genieten! Jammer dat er dan de hersenvliesontsteking voorbij komt... opnieuw die vreselijke zorgen en we wilden zo graag even alleen maar zorgen VOOR en geen zorgen maken OM hem... achteraf gezien heeft dit alles mijn liefde voor Dix wel versterkt. Immers op dit soort spannende momenten besef je hoeveel liefde je voelt... Dix is behoorlijk aan de maat, maar ondanks dat denkt hij dat hij prima op schoot kan, ook als het subtropisch warm is buiten... Beetje klef is hij wel! Veel kussen en hij kan een heuse omhelsing geven waar je de kriebels van krijgt! : ) Ondanks zijn afmeting, denkt hij nog steeds dat hij 'ons kleine kindje' is, hij beschouwt zich als de helft van de tweeling met onze Silke van 15 mnd. Jut & Jul! Dix moet nog 10 maanden worden, de puberteit zal nog wel komen, maar tot nu toe genieten we van zijn voortreffelijke oren! Naast de fiets daar lijkt hij voor geboren, dus stap ik geregeld met 1 kind voorop, 1 kind achterop en Dix naast me op de fiets! Vol afschuw van mijn omgeving... : ( Wandelen gaat perfect, zelfs aan de korte lijn staat de lijn niet strak. Los lopen gaat prima, hij blijft bij me en komt zodra hij geroepen wordt. Zo zie je maar wat een dosis vertrouwen met je boxer doet... Hij is sociaal naar honden, speels lomp maar toch ook heel lief. Ach en met de kinderen... soms moet hij even van het speelkleed af, uit het zwembad omdat de kinderen er niet meer bij passen en mag hij niet met de autootjes spelen... Graven in de zandbak mag hij overigens ook niet... Eigenlijk heeft hij het maar zwaar! Daarentegen gaan de kids er met zijn speelgoed wel vandoor wat hij gewoon toelaat! Kortom we genieten van onze super Dix!!! Uiteraard zijn er ook momenten die soms wat minder leuk zijn (die ene folder die je nog graag even wilt doorlezen, die vervolgens versnipperd op de keukenvloer ligt...) maar eigenlijk is het meestal onze eigen stomme fout... Zijn er nog meer van die GEWELDIGE BOXERS haha of hebben wij het zo getroffen!?! Oh en wij realiseren ons wel dat we wellicht over een tijdje dit teruglezen en ons afvragen of we het over dezelfde Dix hebben, maar voor nu leven we even in deze waan!!! Fijne zomer allemaal!!!
Het is al weer een hele tijd geleden dat Jasmijn bij ons kwam. In september 2004 was het zover!! Ik ben opgegroeid met een boxer en mijn grote wens was altijd om zelf zo'n heerlijke hond te hebben. Maar als je allebei een fulltime baan hebt, is er gewoonweg te weinig tijd om er voor een boxer te zijn, vind ik tenminste. Maar in 2004, toen ons dochtertje inmiddels een heerlijk peutertje was en ik lekker part-time werkte, was die tijd er wel. Via de puppylijst van NBC hebben we Jasmijn gevonden. Ze was op dat moment al 6 maanden en zat nog steeds bij de fokker. Samen met haar broertje. De rest van het nest was al wel verkocht. Toen we gingen kijken, waren we gelijk weg van haar. Ze was wat onderdanig, haar broer was veel feller, maar we smolten gelijk alle vier voor haar. En vanaf het eerste begin hoorde ze gewoon in ons gezinnetje! In het begin was ze van alles bang. Ons huis, de tuin, de straat, de auto's, zelfs haar riem vond ze niks. Met veel liefde en geduld leerde ze om mee te lopen met aan de riem, zindelijk te worden (wat heel lang een probleem is geweest) en te luisteren. Het was een heerlijke tijd. En ze was dol op ons zoontje en dochtertje. We zijn met z'n tweetjes op gehoorzaamheidscursus geweest en Jasmijn was er de ondeugd van allemaal! Maar ze vond het heerlijk om samen bezig te zijn en leerde echt goed te luisteren! Wel op z'n boxers natuurlijk!!! Uiteindelijk kwam het examen en ze deed het echt super. Niks geen boxerdwarsheid, ze stak alle honden de loef af .......... tot de laatste oefening. Hiervoor moest ze los blijven zitten, terwijl ik haar riem verderop in een vierkant van pionnen ging leggen en zij daar dan naar toe moest gaan. Ze bleef keurig zitten en wachtte tot ik terug was. Om er daarna als een speer vandoor te zoeven!! Het hele examenterrein over en alle andere honden lekker op te jutten en uit te dagen!! Alle trainers gingen achter haar aan en ik lag eerlijk gezegd dubbel van het lachen!! Toen ze voor haar doen genoeg gekeet had, kwam ze weer heel braaf naar me toe. Goed, we zijn niet op de eerste plaats geëindigd, maar waren toch heel trots tweede!! En daarna is het gewoon altijd genieten met haar geweest en nog! Ze kreeg een terugval met in huis plassen, toen we na anderhalf jaar gingen verhuizen. Dat was wel een moeilijke periode. Maar ook dat is uiteindelijk weer goed gekomen, alhoewel ze zelfs nu nog af en toe binnen durft te plassen. Terwijl ze heel goed weet dat dat niet mag! Maar dat ligt meestal ook wel aan de omstandigheden. Verder is het gewoon een heerlijke boxer, altijd enthousiast, speels, uitdagen, op schoot willen hangen en lekker voor je voeten lopen. Toen ik eind 2007 ziek werd en uiteindelijk te horen kreeg, dat ik ongeneeslijk ziek ben en niet meer zo lang te leven zal hebben, heeft Jasmijn me er echt doorheen gesleept. Eindeloze wandelingen over de zeedijk en door Den Inkel, of samen een flink eind fietsen; dat was echt voor mij de manier om alles weer op een rijtje te krijgen en er voor te gaan. En Jasmijn ging altijd mee. Een rondje met m'n hondje ...... dat doet wonderen!! Helaas gaat dat nu niet meer, maar ook nu geeft ze me heel veel liefde. Ze voelt super goed aan hoe het met me gaat. Als ik verdrietig ben of ziek, dan komt ze rustig bij me liggen of hangen. En als het weer wat beter gaat, is ze weer een echte boxer. Spelen, uitdagen ... een echte dondersteen!! Aan het begin van de maand is ze 6 jaar geworden. En ik hoop dat ze nog heel lang bij ons gezinnetje zal zijn, wat de toekomst ook brengt.
Wij zijn nieuw hier en kijken met veel plezier naar alle foto's en blogs hier, wat gezellig!! Paris is onze boxer en ik herken iets van haar in alle verhalen! Ze is netzo als de rest....haha, we kunnen niet genoeg van haar krijgen. Haar naam is Paris Hefner, named after a pretty blond girl and a wrinkled old man....Wat een mooie site hier! bedankt dat het open is voor iedereen! Oja we wonen in Alberta Canada en erg leuk om zo een beetje deel te nemen met een club in Nederland! Vind het erg jammer dat we niet mee kunnen wandelen in Heerde.....Groetjes!
na bijna een jaar zonder hond wil ik toch iets schrijven. het gaat over xanthos ,maar het kan over alle boxers gaan. Het eerste jaar van een boxer is een hectisch en leerzaam jaar. zo ook voor xanthos. De verhuodingen van de boxer klopt geen meter,de oren zijn te groot, de poten zijn veel te lomp en ze lijken dan ook veel op pittbuls,dat kregen wij geregeld te horen "hebben jullie een pittbul"" nee hoor een boxer. naarmate ze ouder en groter worden krijgen ze echt van die streken,ze gaan echt op kleine kinderen lijken,een kind voed je op maar een hond precies hetzelfde. ze krijgen dezelfde streken . voor een boxer is dat toch een ietsje pietsje erger. ze gaan op de bank liggen wat eigenlijk niet mag,stiekem iets van de tafel jatten,het zijn echte rovers,voor de voeten liggen,kijken wat je in de keuken aan het doen bent,misschien valt er wel wat op de grond. als er bezoek komt moet de visite eerst bij de boxer langs,stel je voor het kan slecht volk wezen kunnen ze ze gelijk wegjagen. maar er zijn ook mensen die bang van je worden vooral als je groter wordt. heb je ons wel eens goed bekeken,vooral onze kop, grote hanglippen soms met slijm omringd. onze houding nou dat is soms ook angstaanjagend,we maken ons zo breed mogelijk. maar mensen we zijn de liefste honden die er op deze aardbodem rondlopen,heel lief voor kinderen,je moet ze beschermen. maar we zijn ook wel onbesuist en ruig,vooral met spelen. ook zijn we sterk,vooral voor de vrouwtjes als ze ons moeten uitlaten. en toch kunnen we ook heel goed luisteren. wij krijgen ook wel medische problemen,maar een huisdier kost nou eenmaal geld. ik xanthos heb een nekhernia gehad heel vervelend maar wel een voordeel je mag dan nooit meer een halsband om,na die tijd heb ik altijd een tuigje gedragen,zit ook veel prettiger. operatie gehad,gecastreerd en een bal van mijn maagwand verwijderd,was al een gezwel aan het worden. maar verder heb ik een goed leven gehad,veel plezier,veel streken,veel liefde gegeven en gekregen. dis mensen wees blij als je een boxer in huis neemt,je weet pas wat je mist als wij er niet meer zijn. hier dan nog een klein gedichtje. Onze rots in de branding Onze trots,onze held Overal was je goed in Goed in....mooi zijn Goed in ...gehoorzaamheid Goed in....behendigheid Maar het beste was je in ..... HET ONZE VRIEND ZIJN.
We hebben Semmie nu ruim een maand. Ze is 5,5 jaar. Maar we weten eigenlijk maar weinig van haar. Vandaar dat we maar eens een bezoekje aan de DA hebben gebracht. Dat ging eigenlijk heel goed. Semmie was heel rustig in de wachtkamer en ze liep keurig mee de spreekkamer in. Ook ging ze op de verhoging staan, allemaal geen probleem. Toen moest het gebit bekeken worden. Dat vond ze al wat minder prettig, maar ze bleef toch aardig en rustig. Ook bij het luitsteren naar longen en hart ging het prima. Maar toen.... toen moest er ook even in het oor gekeken worden.Bij het eerste oor ging dat nog wel redelijk. Er werd al wel wat gegromd en een keer flink geschud met de kop. Maar toen was het tweede oor aan de beurt. En dat vond Semmie net even te gek. Ze liet even heel duidelijk weten dat ze daar niet van was gediend en deed behoorlijk lelijk tegen de DA. Maar toen ze haar inenting kreeg was er weer niets aan de hand. Hoe raar kan zo'n beest toch in elkaar steken. Gewoon een beetje in een oor kijken, mag niet. Maar er mag wel geprikt worden. Maar het belangrijkste is uiteindelijk wel dat ze een prima gezonde hond is. Ze heeft alleen een versleten knie, maar dat wisten we al. De DA vond dat ze een hele mooie bek heeft (niet te kort) een een hele mooie diepe ronde borst. En dat maakt ons dan weer trots. We hebben een hele lieve, mooie boxer.
We hebben Semmie nu een aantal weken en we kunnen ons nu al niet meer voorstellen dat ze er niet zou zijn. Het is een vreselijk lieve hond. We hebben de afgelopen weken natuurlijk behoorlijk wat sneeuw gehad. De eerste keer dat ze naar buiten moest, wist ze niet hoe snel ze weer naar binnen moest. Maar toen ze doorhad dat er ook gespeeld kon worden in de sneeuw vond ze het helemaal geweldig. Afgelopen donderdag zijn we met de kinderen naar Kwintelooijen in Rhenen geweest. Lekker met de slee van de berg af. En dan moet je als trouwe boxer natuurlijk wel iedereen in de gaten houden. Dus kinderen naar de berg op, dan Semmie de berg op. Kinderen de berg af sleeën, dan Semmie rennend naar beneden. Geweldig vond ze het. Het was ook meteen de eerste kennismaking met de hond van mijn zwager. In eerste instantie deden ze een beetje lelijk naar elkaar. Maar nadat de rangen en standen gezet waren, was het helemaal goed. Vandaag hebben ze de hele dag bij elkaar in één ruimte gezeten en er is niet één keer geblaft. Ging dus ook helemaal goed.
Goedemorgen allemaal! Even een update van onze Dix! Vandaag al weer 11 weken oud en ja gister moest ik toch toegeven dat hij ECHT groter wordt... Wat gaat dat nog VEEL sneller dan bij een baby , maar ja ook iets om dankbaar voor te zijn! Afgelopen vrijdag heb ik Dix nog even gewogen (tsja als je toch bij de DA zit.. ) en hij weegt al weer 10 kg al weer 2 kg zwaarder dan het vorige bezoekje! Het gaat erg goed, best druk (hihi) maar dat was te verwachten. Heb nog niet op het punt gestaan een van de 3 de deur uit te doen (in sommige opzichten is zo'n pup zoveel makkelijker dan een peuterpuber ) maar het kost veel energie, tijd en geduld om zoonlief en Dix in een huis te hebben. Ze hoeven elkaar maar te zien en het is dolle pret en we gaan los! De eerste sokjes zijn al geperforeerd en de broeken kunnen straks door als korte broek! (een extra reden om een pup in de winter in huis te nemen!!!) Hier moeten wij echt bovenop (soms letterlijk ) zitten. We hebben al wel door dat Dix best 'rustig' is, hij weet zijn plekje en zoekt zijn rust. Het is behoorlijk heftig voor hem ook zo'n druk nest . Goed karaktertje hebben we tot nu toe gezien, niet heel en op zijn tijd . Hij houdt enorm van knuffelen! (en wij ook! ). Hij heeft nu 2 nachten in de bench geslapen 's nachts - ja tot nu toe sliep hij nog bij ons op de kamer, puur uit gemak en eigenbelang om te voorkomen dat de kids wakker worden van gejank en gepiep - eerste nacht heeft hij wel geblaft, best lang (en kids sliepen erdoorheen!) ik moest mij inhouden om niet heel hard naar beneden FOEI te schreeuwen (dan worden de kids nl wel wakker ). Manlief heeft op een gegeven moment de bench in de andere hal gezet, zo hadden wij en de buren ( ) er minder last van. Op een gegeven moment werd ik knettergek en ben ik mijn bed uitgestierd. Heel hard FOEI gezegd en daarna was het stil.. . Tsja... mss toch eerder moeten doen? Afgelopen nacht geen piepje gehoord (behalve een piepschuimpje dan ). Vrijdagochtend nog even een bezoekje gebracht aan de DA, meneer heeft woensdagavond piepschuim opgegeten, donderdag hele dag pindarotsjes gepoept en 's avonds moest hij heel veel 'hoesten'. Zaterdag puppycursus en dat met een hoestje? Dus toch maar even langs de DA. Gelukkig geen kennelhoest, maar een irritatie van de piepschuim... Niet meer doen dus Dix! Nu we er toch waren en de DA even goed moest luisteren naar zijn longetjes, ook maar even zijn hartje meegepakt. Vorige bezoek (met enting) leek er een hartruisje hoorbaar te zijn, nu kon hij het niet horen... maar ja het blijft toch nog even spannend. Over 2 weken moeten we weer (laatste enting) en dan onderzoeken ze hem even grondig en evt echo. Cursus hebben we samen met 2 broertjes van Dix dus zo hebben we goed 'vergelijkmateriaal'! Het gaat naar alle tevredenheid van mij en zo merk je wel dat je nu veel meer het belang ziet van het 'goed opvoeden'. Met Axl waren we niet zo streng, hij was onze eerste, onze enige in huis dus tsja beetje verwend. Achteraf leren en veranderen kost zoveel meer tijd en energie dus nu pakken we het anders aan! Kortom Dix doet het super!!! (en wij doen het ook niet onaardig... ) Daar zijn we weer!!! Dix is weer wat kilo's aangekomen (al 14,5 kg weegt hij) en hij wordt dan ook al een flinke knul... wat gaat het toch hard!?! Met zijn 3 maanden en zijn omvang nu blijkt wel dat het een knappe, grote boxer zal worden! Het goede nieuws is dat we deze week gehoord hebben dat zijn hartje helemaal in orde is!!! Wat een opluchting, stel je nu voor dat... gelukkig voor nu even geen zorgen. Over 3 maanden hebben we een afspraak staan voor een 'grote beurt' (bloed, urine, evt echo etc) om bepaalde aangeboren afwijkingen/ziektes uit te kunnen sluiten.... Nee het zal geen invloed hebben of we wel of niet door zullen gaan met houden van en zorgen voor Dix, maar wel hebben we bepaalde afspraken met de fokker kunnen maken gelukkig! Want juist nu met het geluk van Dix te ervaren, besef je weer heel goed hoeveel pijn, verdriet en zorgen we gehad hebben voor, om en met Axl. Dat we net wat langer onbezorgd hebben genoten van hem dan dat we in zorgen hebben geleefd... en dat voor je eerste boxer... Vol frisse, gezellige en liefdevolle moed gaan we op naar boxervol 2010 en hopen we nog heel veel lief (en wat minder leed) te delen met alle Puckers!!!
Ik zeur al jaren dat ik graag een hond wil hebben en dan nog het liefste een boxer. Maar helaas had mijn vrouw er niet zo heel veel zin in. En al zeker geen boxer, die zien er niet uit. Maar nu was het dan toch zover. Een Poolse mevrouw uit Beuningen kon niet langer voor haar boxer zorgen en zocht een nieuw thuis voor haar. Vorige week vrijdag zijn we gaan kijken. En eigenlijk waren we meteen verkocht. Ze was meteen enthousiast naar de kinderen. En toen mijn vrouw daar even naar het toilet ging, bleef ze voor de deur zitten wachten. Dus ook mijn vrouw verkocht. Ik moet wel wat aan mijn Pools gaan doen. Semmie is namelijk tweetalig opgevoed. Ze komt zelf ook uit Polen. En nu zit Semmie al weer een week bij ons in huis. In het begin nog wat onwennig, maar het gaat steeds beter. Ze weet de weg naar ons huis al, ze weet al welke auto van ons is en ze reageert super blij als één van ons thuis komt. Haar vorige baasje gaf aan dat het niet zo'n geweldige eter is, maar we merken dat ze steeds beter gaat eten. Nu is in ieder geval 's avonds voor we naar bed gaan de bak helemaal leeg. In zo'n korte tijd gaat het al zo goed. Dus dat belooft nog wat voor de toekomst. Ik denk dat we heel veel plezier met Semmie gaan beleven.
Een blog van mij op Puck en Co. Ik geef het toe; ik kom hier niet veel. Ik kijk regelmatig maar ik log niet vaak in. Puck en Co was het allereerste boxerforum waar ik actief was. Ruim 2 jaar geleden begon het hier met foto's van mijn pup Noa. En toen werd het 'opeens' stil van mijn kant. Er kwamen geen foto's meer en volgden geen reacties meer. Na 10 maanden was het een kwestie van operaties, revalideren, operaties, en op de jonge leeftijd van 17 maanden hebben wij Noa alsnog moeten laten inslapen. Hij was gezond in z'n koppie en z'n lichaam maar z'n poten deden niet wat ze moesten doen. En zonder een aantal gezonde poten heeft een boxer niet het leven dat hij verdient; namelijk... een boxerleven. Nu, een jaar na het overlijden van Noa, zijn wij in blijde 'afwachting' van een nieuw pupje; Ids. We weten wat ons te wachten staat en ja, we zijn er klaar voor. Rustig afwachtend tot het moment dat hij z'n moeder, broers en zus mag verlaten. Het is goed zo!!
Hallo allemaal Helemaal nieuw op deze site en zeer binnen kort eigenaar van een boxerpup!! Kijk er erg naar uit zeker na een hoop verhalen gelezen te hebben van jullie.Volgens mij gaan we een hoop humor beleven met onze Belle. Het wordt voor ons de eerste boxer en tweede hond... Kids zijn de dagen aan het aftellen (eigenlijk al twee weken lang!!) groetjes nico en miranda
In juni 2007 waren mijn partner en ik vroeg wakker, wat eigenlijk gewoonte is. We hebben een eigen zaak met 10 medewerkers en hebben het heel erg druk. Zakelijk en prive loopt bij ons in elkaar over. Door het soort werk, werken we ook veel avonden, wat het best wel leuk maakt. Gelukkig hebben we allebei geen kinderwens. Wat we het de afgelopen jaren wel vaak hebben besproken is de wens om een boxer aan ons "gezin" toe te voegen, door drukte hadden we elkaar beloofd dat dit echt niet kon, een pup zou dan te weinig aandacht krijgen wat zeker voor een boxer geen goede zaak zou zijn. Mijn partner wist waar hij over sprak, toen hij nog thuis woonde waren er in de loop van de jaren al drie boxers "oud" geworden. Dan maar wachten tot we het wat minder druk zouden krijgen. Terug naar die zondagmorgen om een uur of 10. Ik zat een beetje te surfen op internet, mijn partner ook. Opeens liet hij mij een site zien met de tekst: "Boxer in nood". Op de site stond op dat moment een boxer met de naam Cheeco. Cheeco was vijf en moest binnen een paar dagen naar het asiel waar hij het waarschijnlijk niet zou redden daar het arme beest in zijn jonge leven al een baasje of zeven had gehad en ook al een aantal malen in het asiel had gezeten. Doordat de eigenaren gezinsuitbreiding kregen en er ook nog een pup in huis was moest Cheeco naar het asiel, met als gevolg dat hij waarschijnlijk zou moeten inslapen daar hij niet de makkelijkste was om te hanteren....Vind je het gek na zoveel baasjes en de tussenliggende verblijfjes in het asiel vonden wij. Opeens zij ik tegen mijn partner: "Zullen we eens bellen?". Nou dat was een hele schok, maar we hadden natuurlijk afgesproken dat een pup niet kon, maar dit was geen pup. Na veel zeuren kreeg ik mijn zin en er werd gebeld. "Hallo? Ja ik zit in de bioscoop, kunt u straks even terugbellen?" Rond twee uur hebben we weer gebeld en er werd opgenomen. Na een paar minuten praten werd er een afspraak gemaakt om vijf uur in de middag. Het dorp waar het baasje woonde was slechts een half uurtje rijden, maar ik was op van de spanning. Het was een "Boxer in nood", niet waar? Om precies 17.00 uur waren we op de afgesproken plaats. Tijdens de heenreis werd er meerdere malen tegen me gezegd, dat het geen goed plan was en dat we er eigenlijk geen tijd voor hadden. Ook mijn schoonvader riep al jaren dat het geen goed plan was als we een hond zouden nemen, dat kan toch niet met al die klanten op de zaak..... We stonden op de stoep en belden aan. Woef woef woef hoorden we. Toen de deur werd opengedaan stoof er een boxer naar buiten van een behoorlijk groot formaat, kwispelend en spelend met onze handen, de natte boxersnuit maakte onze handen direct nat en dat was niet van de angstzweet. Het bleek een klein huisje met een al even kleine tuin te zijn waar nog een ander hond, een aquarium met een krokodil en weet ik niet wat allemaal. Na wat gepraat te hebben vroeg de baas van Cheeco of we even mee wilden want Cheeco moest een plasje doen. Nou dat deden we natuurlijk. Buiten aangekomen mocht Cheeco los en was helemaal door het dolle en behoorlijk wild. Hup de sloot in en als een kip zonder kop liep hij met zijn kop tegen een bankje in het park aan. Dat deed hem zichtbaar pijn! Na terug te zijn gekomen in het huis van het baasjes viel op dat Cheeco er niet zo goed uitzag. Zijn vacht was vet, schurft in zijn huid en zijn hele poten waren kaal gebeten. Op zijn voorpoot had hij een bijtplek en zijn ogen keken een beetje verwilderd, de arme schat. We spraken met de baas af dat we er even over wilden nadenken. De baas gaf aan dat hij er wel haast mee had, Cheeco stond al lang op de website en het was eigenlijk geen houdbare situatie meer. Eigenlijk zou hij deze week naar het asiel gaan wat waarschijnlijk zijn einde zou betekenen. Thuis aangekomen om 18.00 uur hebben we een flesje wijn opengetrokken en elkaar een kwartier verdwaasd aangekeken. Na dat kwartier zei mijn partner: "Kom op het beestje heeft een beter leven verdiend...". Om 18.15 uur zaten we weer in de auto op weg terug naar Cheeco. Toen we aankwamen opnieuw hetzelfe ritueel. Woef woef woef. In het huis aangekomen gingen we op de bank zitten. Cheeco kwam gelijk tussen ons inzitten en we kregen allebei een lebber over onze neus. Toen we hem zagen lopen zagen we al dat hij erg moeilijk liep, waarschijnlijk last van zijn achterpoten. We schonken er eigenlijk geen aandacht aan. We spraken af dat we Cheeco zouden overnemen, maar wel op proef. Toen we opstonden stond Cheeco al bij de deur. Hj had zo'n vreselijke ijzeren riem om. Zo'n riem welke zijn strot dichtknijpt als je zijn riem aantrekt. Hij liep gelijk mee naar buiten en sprong zo de auto in. De terugreis was ik blij, blij met Cheeco, welke er slecht uitzag, onverzorgd en hij stonk. Thuis aangekomen heeft hij het huis verkend en in de nacht hebben we hem zijn eigen kleed gegeven, dat was hij gewend volgens zijn oude eigenaar. Een kleed in de woonkamer. We hebben de deuren van ons huis opengelaten, onze slaapkamer is op dezelfde verdieping, dus als hij onrustig zou zijn kon hij gewoon even komen buurten. Nou dat hebben we geweten, hij heeft ons die nacht wel 50 keer wakker gemaakt. De volgende morgen hebben we hem zijn bak gegeven wat met veel gegrom gepaard ging als we in de buurt kwamen terwijl hij at, dat was even schrikken. Toen zagen we ook pas echt hou slecht hij eruit zag. Het leek wel of hij een week niet gegeten had, terwijl hij toch flink aan de maat was. Om 8.00 uur hebben we hem megenomen in de auto naar ons kantoor. Waar hij het gelijk naar zijn zin had. Werkelijk alle papierbakken werden grondig leeggehaald en al het papier werd verscheurd. Hij was erg wild. Om 8.30 uur werd de deur van ons kantoor opengedaan en er kwam iemand de trap op. Het bleek de vader van mijn partner te zijn. Cheeco stond gelijk boven aan de trap om te kijken wie daar was. Mijn schoonvader kwam boven en hij werd direct warm onthaald met veel geblaf. "Wat hebben jullie nu toch gedaan? Dat kan toch niet, een hond daar hebben jullie het veel te druk voor. Ik vind dit echt helemaal niets en kijk eens wat een wildebras, hij ziet er nog slecht uit ook". Ja hoor pa, dat maken we zelf wel uit. Na 10 minuten pakt mijn schoonvader de hondenriem en zegt tegen Cheeco: "Kom op we gaan even uit, we gaan even kennis maken". We waren met stomheid geslagen...... Volgende keer het vervolg........
Vijf jaar geleden…….. Is de mama van mijn baasje overleden Mijn baasje is sindsdien veel te ´groot´ En doet niks haar niet meer, zelfs niet de dood Vijf maanden voorheen… Was de dag dat ik op de stoep verscheen Nu moet mijn baasje voor mij zorgen En is zij van de een op andere dag, zelf mama geworden Vijf weken terug…… Vond mama weer een stukje van haarzelf terug Ik was een cadeau, het mooiste cadeau ooit Maar het gevonden puzzelstukje, vergeet dat nooit Vijf dagen teruggaand… Mijn mama van het werk weggaand Een meneer voor haar neus op het werk op de grond zakkend En haar reanimatie, en van de helpers ook niet pakkend In vijf minuten tijd…. Was een vrouw haar man en geliefde kwijt Mama werd de regelaar Familie informeren, en bellen maar Vijf seconden later……. Kwam ze met mij praten En toen…voor de eerste keer in vijf jaar Voelde mama weer eens een traan Ik ben misschien een gewone hond Met niet eens een staart, maar antenne op mijn kont Mag dan af en toe iets kapot kauwen Maar de boxer, is een hond waarop je kunt vertrouwen! Dus, zit je een dag niet lekker in je vel Kom naar één van ons, wij begrijpen je heus wel! Een dikke lange nattige en zwetige lebber La Joy
M'n man en ik wilde al heel lang samen een boxer. Maar omdat we beide werkte vonden we dit niet eerlijk tegenover de hond. Want we hadden tenslotte niet genoeg tijd voor hem/haar. Maar ik was zwanger van de 1e en we hadden afgesproken dat ik na m'n verlof lekker bij de kleine thuis zou blijven. In sept 2000 hoorde we van vrienden dat vrienden van hun een nestje puppy's kregen. Moeder was een kruising Boxer X Rotweiler en de vader een Boxer. We zijn wezen kijken toen ze een week of 4 waren, en waren op slag verliefd. Maar voor we zelf konden kiezen had er een reutje ona al uit gekozen. Iedere week gingen we bij de pups kijken. En iedere keer kwam het reutje naar ons toe. Hij deed het alleen bij ons want bij andere hield hij zich juist meer afzijdig. We noemde hem Max, en Max was een donker gestroomde met een kleine witte vles op z'n keel. Max kwam bij ons wonen en was binnen een week al zindelijk, en was een blije vrolijke ondeugd. Twee weken later is onze zoon geboren en Max lag altijd voor de box als onze kleine man erin lag. Hij week niet bij mij of zoon van onze zijde. Toen onze zoon 2 weken oud was ben ik met Max naar Puppy cursus gegaan. En ohhh wat genoot hij ervan. Daarna zelfs met vlag en wimpel geslaagd voor de basis cursus Max was een hond met heel veel energie maar wij vonden het gewoon. Voor sommige mensen wat dit te.....Alle honden waren z'n grootste vriend. Toen hij 10 mnd was gingen we op vakantie en hij kon helaas niet mee en ging in persion. De pension eigenaar wilde z'n hele kennel wel vol met honden als Max.Kon met alle honden lekker buiten ravotten maar kon ook lekker zelf uitbuien. Toen max in okt 2001 'snachts (nacht vrijdag op zaterdag) een keertje gahad gespuugd zochten wij er niets achter. Tja dat doen ze nu eenmaal wel eens..... Overdag wilde hij niet eten maar hij wilde wel gewoon lekker spelen en deed net zo gek als altijd. Zaterdag avond begon hij nog een keertje te spugen, maar hij had net gedonken. Maar hij spudgde daarna nog een paar keer. De nacht ging prima en heb beneden bij hemop de bank geslapen. Zondagmorgen begon hij weer te braken al was z'n maag ondertussen goed leeg.. Toen de dieernarts gebeld en we moesten langskomen. Die kon in eerste instantie niets vinden, hij had ook geen koorts of zo. Hij kreeg een prik tegen het braken. We gingen weer naar huis maar we moesten wel terug bellen met de middag als het braken aan bleef houden. Helaas bleef het aanhouden en toen zijn we weer terug gegaan naar de da. Ze hebben foto's gemaakt van z'n maag en darmen maar er was niets op te zien. Alles zag er keurig uit! Hij kreeg andere medicijnen en nog een prik. En we moesten het afwachten. Maar wel was de afspraak dat wanneer hij de andere dag (dus maandag) nog zou braken hij geopereerd moest worden. Helaas ging het niet beter en Max moest geopereerd worden, maar ja je wilt alleen maar dat je beessie beter wordt! Maandag rond een uurtje of 2 belde ze eindelijk. Ze hadden slecht nieuws. Max had een tumor in z'n buik die ze niet konden weghalen. De manier hoe het gegroeid was hadden ze daar in de kliniek nog nooit gezien. Hij was begonnen op de alvleesklier toen door vergroeid naar z'n darmen en vervolgens naar z'n maag. Het enigste wat we konden doen was hem in laten slapen..... Max is maar 1 jaar en 2 weken geworden. Maar nooit hebben we wat aan hem gemerkt! Hij had energie voor 10 at en dronk goed! Wel was hij de grootste geworden uit het hele nest, want hij had met 11mnd al een schouderhoogte van 74cm.
Wij hebben weer een nieuwe boxer ,na lang zoeken menen wij weer de voor ons geschikte boxer te hebben gevonden ,er werden ons veel boxers aangeboden ,maar uiteindelijk bleven er twee over ,Beer een witte boxer een schat en goed opgeleid ,en cadiz van de balderbusse ,een gestroomd teefje van 4 jaar ,in eerste instantie hadden wij gekozen voor Beer ,om bepaalde reden de bazin bekend , zijn wij daar later van afgestapt ,en definitief gekozen voor Cadiz van de balderbusse uit een een perfecte kennel ,met hele goed boxers Zij krijgt in oktober nog een nestje ,en dan mag ze half december een nieuw leven beginnen bij ons ,cadiz is een heel lief meisje ,waarvan wij denken dat wij een goede keus hebben gedaan door uiteidelijk voor haar te kiezen ,als wij de ruimte hadden gehad ,hadden we ze alle twee genomen ,nu moet het in de toekomst blijken dat we de goede keus hebben gemaakt ,maar wij denken van wel . Dit is wordt onze vijfde boxer ,dus een klein beetje kennis van de boxer hebben we wel, Beer staat ook als herplaatser op deze site ,echt ook een geweldige boxer die een heel goede opvang waard is ! wie hem echt kan gebruiken krijgt er een heerlijke boxer aan . Wij gaan dus voor cadiz ,en het gaat vast lukken . Bedankt voor al jullie mee helpen zoeken en denken ,als je een foto wil zien van Cadiz,kijk dan maar op van Balderbusse boxer site een hele goede kennel in het de omgeving van Emmen ,dus bij ons in het noorden Nogmaals bedankt , Bouke en Greetje Zijlstra
Daar zit ik dan... helemaal alleen... mijn momentje samen met Axl is er niet meer.. Kinderen liggen op bed, heerlijk rustig in huis, het moment om even lekker samen te zijn met Axl. Wat is het eng stil, leeg en tsja schoon... Ik durf niet te stofzuigen, wil helemaal die laatste haren niet wegdoen, ik weet ook niet of ik die drinkbak moet opruimen. Ik zal straks de formaliteiten afhandelen maar de behoefte om het stukje Puck en Co af te sluiten is ook sterk aanwezig. Zoveel gedeeld, zoveel steun gehad, echt verbazingwekkend hoeveel steun je kunt ervaren van 'vreemden', we zijn allemaal verbonden met elkaar! Het wachten gister duurde lang, wat zullen we nog doen... hij heeft zoveel knuffels gehad van iedereen die hem gedag kwam zeggen, hij heeft het allemaal toegelaten, maar vlak voordat de dierenarts kwam was hij daar wel klaar mee... Hij dacht vast laat ik het allemaal maar een beetje luchtig houden... we gaan spelen!!! Vechten en spelen met zijn balletje... Een vreemde auto voor de deur, zou ze het zijn? Ja, toch maar vast even naar buiten lopen om haar binnen te laten.. met lood in de schoenen.. Tranen vloeien en ik kan geen woord meer uitbrengen, alleen nog'het is goed zo! Ja en dan? Wat is de bedoeling... Axl kwam haar enthousiast begroeten en ging al snel op zijn kussen liggen, ze knielde bij hem en zette haar koffer bij hem neer... Hmm toch maar weer opstaan en even snuffelen! (hoe verzin je het!). Zijn staartje bleef maar op het kussen slaan... Na overleg hoe of wat hebben we hem vastgehouden en werd hij onder narcose gebracht... blij verrast met het effect hiervan... Axl snurkte weer vanouds, wat hadden we dat geluid al lang niet meer gehoord, nachten heeft het mij wakker gehouden en soms heb ik zelfs boven aan de trap geroepen of het soms wat zachter kon... en nu.. wat fijn en vertrouwd om het te horen! Ze had al wel voorspelt dat het misschien wat langer zou duren bij Axl, doordat hij verder goed gezond is nog steeds, dus als wij er 'klaar voor zouden zijn' zou ze de injectie geven... Het moment van onder narcose brengen brak mij... ik heb zo hard gehuild (Jonne werd zelfs wakker), zijn hoofd werd zwaar en zakte verder in mijn armen... en eigenlijk het moment van de injectie voelde als een 'opluchting' en toen was het wachten, wachten en wachten. Na 10 min. heeft ze nogmaals een injectie gegeven, meneer lag nog steeds te snurken... Zijn hart bleef maar kloppen! Uiteindelijk heeft ze nog een 3e injectie moeten geven... Eigenwijs tot het einde! Heel akelig aan de ene kant, moment van twijfel zou hij nog niet weg willen, anderzijds ook juist bevestiging van de juiste keuze... Zijn hart had het voorlopig nog niet opgegeven wat zou betekenen dat het een lange lijdensweg zou zijn geweest... Geen moment hebben we hem losgelaten, hij was nog zo op en top Axl. Vanwege zijn ziekte was hij na een uur al helemaal afgekoeld (alleen nog de warmte van zijn kussen) en hebben we hem begraven. Als we geen kleine kinderen hadden gehad dan had ik hem nog niet willen missen, had ik hem nog een nachtje bij ons gehouden.. ik wilde hem niet loslaten. Gelukkig was manlief sterk genoeg om mij ervan te overtuigen dat we hem beter konden begraven. Een mooi plekje op eigen grond, zodat we elke dag samen met de kinderen bij Axl kunnen kijken... Vanmiddag gaan we het mooi maken en er een heus grafje van maken, samen met Jonne, kan hij de plantjes water geven (doet hij ook altijd bij het graf van mijn broer dus het principe is hem niet vreemd) en een beetje in het stukje bos spelen. Dit schrijven helpt mij, vind het fijn om 'zijn leven' vast te leggen, te delen. Het haalt waarschijnlijk bij een ieder heel veel op - excuses daarvoor - maar op deze manier kunnen we Puck & Co afsluiten... Ik zal zijn laatste foto's nog toevoegen aan zijn fotoalbum, sorry dat ik even in een keer heel veel foto's toevoeg, begrip hopelijk hiervoor... Het voelt een beetje als een afscheid, niet alleen natuurlijk van Axl maar ook van jullie allemaal... ik zal heus nog 's kijken en de site blijft in mijn favorieten maar toch.. het zal anders zijn. Wellicht komt er weer 's een bericht van onze kant, met een andere boxer, de tijd zal het leren... Axl heeft ons zoveel goeds gegeven, we hebben zoveel geleerd. Hij heeft mij over mijn hondenangst heen geholpen, hij heeft mij de liefde voor het ras bijgebracht (manlief is opgegroeid met een boxer maar ik was nog maar een leek), hij heeft mij geleerd onvoorwaardelijk van hem te houden. Zoveel samen meegemaakt in die paar jaar, heel veel mooie momenten maar ik heb onwijs veel steun aan hem gehad juist in moeilijke momenten, heeft meegepuft tijdens de 2 bevallingen, we zijn 1x een nachtje niet thuis geweest... maar nog nooit langer dan dat zonder hem geweest... dat hij nu niet om mij heen loopt is dus al heel vreemd... Genoeg afleiding en liefde van en door de 2 kids, ik kom de dagen in dat opzicht wel door, maar toch is de liefde voor Axl wel heel speciaal! Lieve allemaal, heel veel geluk met en van jullie boxerschatten, geef ze allemaal een dikke knuffel en nogmaals bedankt voor alles!
Hier ben ik weer!!! Bijna een half jaar oud en al een dikke intelligente meid. Iedereen vind mij nog steeds een lieve Boxer en ik heb nog geen hele stoute dingen gedaan. Nou ja, stout stout......mama vond het in ieder geval niét leuk. Maar hallo, een keukenkastje openmaken en dan 24 wc-rollen versnipperen op ons grote terras is toch ook niet zó´n groot drama?? Wilde ik ook eens sneew maken, is het wéér niet goed hihihihi. Ik kan ondertussen al veel dingen joh! Mama heeft mij geleerd om te zitten/liggen/rollen/pootje te geven en een high-five of een high-tien te geven. Kijk, die high-tien, helemaal geweldig, mag ik ook eens tegen iemand aanspringen!!! Ik mag mee naar restaurants en mee naar de cocktailbar, zo erg is het helemaal niet om als Boxer in Spanje te wonen, want mama zegt altijd dat hondjes da in Nederland niet mogen. Ben afgelope maand een beetje vervelend geweest, maar weet je wel hoe het voelt om melktandjes te wisselen??? Dat is echt een drama!! Ik heb nog nooit zovel kluifjes naar binnen gewerkt (nadat ze helemaal afgesabbeld en volgekwijd waren natuurlijk :D) Ik heb ook iets leuks ontdekt, als ik mama haar hogen hakken aan zie doen, weet ik dat ze weggaat omdat ze moet ´werken´ of zo?!, en dan ga ik snel liggen en heel heel hard liggen snurken omdat ik dan misschien niet naar de tuin moet. Tot nu toe is het nog niet gelukt, maar ik houd gewoon vol! Zit hier een of andere etter-hond bij de overburen en die blaft de hele dag door. Normaal vind ik dat niet zo erg, want het kan mij niks schelen. Maar als er geen maan staat en mama laat mij s´avonds uit schrik ik mij altijd een hoedje. Dan spring ik altijd heel hoog! Mama moet dan lachen en zegt dat ik een mietje ben, en bang ben ik het donker. Nou, waar slaat dat nou weer op denk ik dan?? IK rook niet ..........en tóch ben ik stoer!!! Grote lik en een HELE STOERE high-five, Joy
Iedereen heeft in onze familie altijd boxers gehad, maar aangezien mijn moeder allergisch is voor dieren (en vooral kortharige) was het voor ons niet mogelijk om een boxertje te nemen. Tot teleurstelling van ons allemaal. Iedereen heeft jaren lopen zeuren, maar aangezien ze na no time onder de rode vlekken en bulten zat was het ondanks dat ze ook gek van boxers is, niet te doen voor haar. Iedereen weet; als je eenmaal met het boxervirus besmet bent, wil je niets anders meer. Dit geldt dus ook voor ons allemaal. Mijn vader heeft heel zijn leven boxers gehad en had het er constant over hoe graag hij een boxertje zou willen hebben. Op een gegeven moment heeft hij de hoop opgegeven en werd er niet meer over gesproken. Tot begin November. Tijdens het eten vertelde me moeder dat ze toch wel graag een boxerdame wilde. Een wens voor je vader die uitkomt, maar het moet wel een verassing blijven zei ze. Okay! Super!!! Mama gaat pilletjes slikken voor de allergie en dan komt het vast helemaal goed! Gelijk zijn we op zoek gegaan naar boxerkennels die puppy's verwachten. Zo kwamen we bij boxerkennel v.d. Wiltimana terecht. Gelijk geinformeerd en eind November werden de puppy's verwacht. En toen waren ze er eindelijk, om precies te zijn op 28 November (ookal staat op de stamboom 5 dec. maar dat zal wel een foutje van de raad van beheer geweest zijn). Gelijk hebben wij gemeld dat we een geel boxer damtje wilde. We hadden geluk, er was er hier maar één van en derest was gestroomd of reutjes. OP 4 December zijn we voor het eerst langs geweest en hebben we onze dame uitgekozen. Het gele teefje met het witte punte op haar staartje. Helemaal verliefd waren we. Maargoed, nog 8 weken wachten voordat we haar eindelijk hebben. Met 5 weken zijn we nog een keer langs gegaan en was ze al onwijs gegroeid. Nina was echt een van de stoutste uit het nest van 8, samen met haar 2 gele broertjes. Ondertussen was het ook geen geheim meer voor mijn vader, aangezien niemand hun mond meer kon houden. Hij was onwijs blij en het was echt een wens die in vervulling kwam. Eind December zijn we haar eindelijk op gaan halen. Na een lange reis van 2 uur thuis aangekomen was het allemaal wat onwennig voor Nina. Ze was van slag van de reis en miste duidelijk haar mama en broertjes en zusjes. S'nachts was het ook feest, nina schreeuwde heel het huis bij elkaar en dat duurde zeker 2 weken. Wel was ze echt al heel vlug zindelijk. tuurlijk had ze wel eens een ongelukje, maar over het algemeen deed ze vanaf het begin alles al buiten. Nina vond na een aantal dagen al snel haar weg en ging haar eigen gangetje. Op haar gemak het huis en de omgeving ontdekken en ook de stoute fratsen kwamen al snel weer tevoorschijn. Echt boxer eigen en ook heel leuk. Ondertussen is nina 9 maanden oud. Met 8 maanden is ze voor de eerste keer loops geworden. Ze is nu rond de 28 kilo dus een flinke boxerdame voor haar 9 maandjes. We zijn nog steeds onwijs blij met haar en geven haar alle liefde van de wereld, maar daar krijg je zo onwijs veel liefde voor terug, dat we haar niet meer weg kunnen denken.
Beste boxervrienden, ik heb een tijdje niks van mij laten horen omdat er wat zaken aan het licht zijn gekomen bij onze pup Tygo,(misschien beter bekend als altijdfit) Tygo is door onze dierenarts onderzocht bij zijn 3e inenting en daar werd een ruis geconstateerd, om uitsluitsel te verkrijgen hebben we onze fokker gebeld met de vraag of ze wou delen in de kosten voor het onderzoek bij een veterenair specialistische centrum de Wagenrenk ( aangeraden door onze dierenarts). Ze wou delen in de kosten van dit onderzoek en zo hebben we afgelopen 6 augustus de reis ondernomen en is bij onze Tygo een onderzoek gedaan.De uitslag van dit onderzoek gaf aan dat "altijdfit" helemaal niet fit was maar dat hij last had van een te nauwe aorta-diameter een zekere matige aorta-stenose en een kleine vsd in de mitraalklep.Dit alles werd in het rapport vermeld is een aangeboren afwijking. Op advies van onze dierenarts, hebben we helaas en met veel verdriet de hond teruggebracht naar de fokker.Ze gaf ons het aankoopbedrag terug van de hond, maar bleek tot onze verbazing, niet het geld te willen betalen voor het onderzoek van het specialistisch centrum de wagenrenk. Ze zei als argument, dat ze geen opdracht had gegeven daarvoor, m.a.w. als ik niet het onderzoek had laten doen, er niemand achter was gekomen dat de fok waar onze Tygo uit voort is gekomen in zijn totaal niet deugd ( hij heeft immers ook al geen balletjes) dit laatste is mij wel verteld, maar er is niet uitgelegd wat voor consequenties dit heeft.Het is toch vreemd dat wij, met al deze kosten zijn opgezadeld om erachter te moeten komen dat bij een boxerfokker verkregen pup niet deugd.Zijn er mensen met een zelfde ervaring, ik heb het voorval al gemeld bij de nederlandse boxerclub en ben hier nog in onderhandeling wat de juiste weg is om te bewandelen, ben erg benieuwd of foxers zoals deze wel de lusten wil maar niet de lasten. Ik weet dat er mensen zijn op dit forum die ook een pup hebben gekocht bij deze fokker uit hetzelfde nest. het zou toch triest zijn als deze hondjes ook niet gezond zijn. Ik hou jullie op de hoogte van de stand van zaken en wens Tygo ( onze pup ) nog een zo goed mogelijk leven, maar als de fokker net zo liegt, over het terug te geven geld als over de bedoeling met Tygo dan zal ze hem wel af laten maken. M.v.g. Jeroen p.s. De fokker kan je terugvinden op mijn profiel
Hoera, de 14e juni jl. werd onze kanjer alweer 6 jaar! UNIEK dankt jullie voor de felicitatie, altijd leuk! Onze computer had het 2 maanden geleden begeven en sinds vandaag hebben we gelukkig weer Puck en co en kunnen we de wonderlijke wereld van de Boxers en Baasjes weer volgen. Uniek had een echte Belgische verjaardag en dat wil zeggen véél frites en worstjes. Slecht voor de lijn ( 32 kg ), maar o zo héérlijk! We pasten weer op een huis en tuin, helaas deze keer géén hond, dus het was vet saai voor de Boxer. Volgende keer beter en dat relaas vertellen we wel weer een keer! Nog een goede zomer allemaal voor iedereen op deze leuke en ook nuttige site. Poot van Uniek en groetjes van Renée.
Al meerdere malen sinds ik lid geworden ben van Puck en Co is het mij opgevallen dat als mensen op het prikbord een advertentie plaatsten waarbij ze een nieuw baasje voor hun boxer zoeken , dat ze dan "aangevallen"worden door andere mensen die dat niet kunnen snappen. Niemand weet toch van te voren hoe hun leven gaat lopen in de toekomst? En dan bedoel ik het veranderen van baan/werktijden , het be-eindigen van een relatie.... Ik snap heel goed dat er ook mensen zijn die zonder na te denken een hond aanschaffen en dat het dan terrecht is om er wat van te zeggen, maar dat geldt toch niet voor iedereen?? Deze site is toch voor de boxerliefhebber? Waar beter kun je dan een oproepje zetten?? Ikzelf heb ook een scheiding meegemaakt ,waardoor ik toen verplicht was de hele week te gaan werken en voor mijn toenmalige hond heb ik toen ook noodgedwongen een ander adres gezocht omdat in mijn persoonlijke overtuiging een hond niet de hele week alleen hoort te zijn...... Ik wil hier alleen maar mee zeggen dat iedereen anders over het hebben van een hond denkt en iedereen zijn persoonlijke reden heeft om hem te herplaatsen... Groetjes Nicole; En een poot van Ozzie en Ziva
Het is al later op de middag, wanneer mijn nieuwe mama komt aanzetten met een rood tuigje en een riem. Nadat ik en al mijn broertjes en zusjes haar kleding hebben bedekt met pootafdrukken, en we haar van boven tot onder hebben schoongelikt word ik tussen de rest weggehaald. Mijn nieuwe mama zegt dat ze even een uurtje met mij wandelen gaat. Ik ken deze mevrouw goed, sinds ik geboren ben komt ze vaak eventjes naar ons kijken, maar voor mij heeft ze altijd ietsjes meer aandacht. Ik mag met haar op de foto en mag ook heerlijk knuffelen. Ze zegt tegen haar vriendin dat ze niet kan wachten tot ik met haar mee mag, naar haar nieuwe huis, met een heel groot terras, speciaal voor mij!! We gaan naar buiten, tjongejonge wat is het warm. Mama klaagt een beetje, en zegt dat in Nederland het vast ietsjes frisser is buiten dan hier. Ik ben apetrots op mijn nieuwe tuigje maar vind het maar vreemd zitten. En wat is toch die lange lijn die steeds over mijn hoofd gaat. Ik ga maar zitten, dan kan er niks gebeuren. Mama spreekt een gekke taal. IK ben het Spaanse gebrabbel al een beetje gewend maar deze hier spreekt Nederlands zegt ze. Tweetalige opvoeding ofzo heeft ze het over......nou ja, ik ben in ieder geval niet van plan om me te bewegen zoalng dat akelige rode ding in de buurt is. Ze kijkt me lachend aan en praat lief verder in haar brabbel nederlands. Kom maar schat, je hoeft niet bang te zijn. Een stapje dan, oké.......nee ik vind het toch maar niks, aan zo´n rode lijn lopen. Ze zegt dat een halsband nog veel irritanter is, en dat ik er echt aan moet wennen. Bekijk het maar, ik wil niet! Grinnikend pakt ze me op, en zegt dat het zo wel heel lang gaat duren. Ze tilt me liefkozend op en brengt me naar een groot ding. Auto, of zo geloof ik. Er gaat een deur open en ik word tussen allemaal speeltjes en snoepjes in de auto gezet. JEETJEMINA wat een herrie is dit joh!!! Ik ben een beetje bang, mama ik vind dit écht niet leuk. Rustig maar zegt ze dan, we gaan lekker op het strand uitwaaien. Even later (nadat ik lekker veel gepiept heb) kom ik op een heel groot terrein vol met kleine korreltjes. Ik vind dit maar gek tussen mijn tenen. Het zint me niks, en dat laat ik weten ook aan mama. Joehoe, ik wil niet lopen, ik ken deze troep niet en waar zijn al mijn broertjes en zusjes?? Ik ben nu al 9 weken oud, en over één weekje mag ik dan naar mijn eigen nieuwe huisje. Maar toch vind ik alles doodeng en nieuw. Voorzichtig loop ik een beetje, aan die rode lijn. Mama is helemaal trots op me. Ineens vind ik die lijn niet zo eng meer, en ga ook dansen en springen. Ooooh ik heb iets nieuws ondekt, ik kan ook met de lijn tussen mama haar benen gaan lopen, zo moeten we af en toe stoppen, om haar uit de wirwar te halen. Het leukste vind ik de momenten dat ze bijna over me heen struikelt. Na een half uurtje te laten hebben gezien, dat ik heus een grote meid ben, zegt mama dat we iets lekkers hebben verdient, en dat we naar een barretje gaan. Hier in Spanje hebben ze échte hondenbarretjes, met water voor elke hond!! Oh wat leuk, er zijn hier heel veel mensen. Wow!!! Iedereen vind mij lief! Er komen heel veel mensen om mij te aaien. Ik vind het leuk maar mama fluistert tegen me dat ze het niet zo leuk vind, omdat ze niet weet waar die mensen hun hadden hebben gehad voordat ze mij aanraakten. Maar met een zucht laat ze het gelukkig wel toe eventjes, en voel ik me als de meest bijzondere hond van het eiland. Ohh ohhh ohhh Mama ik houd het niet meer op. Oh oh plasje gedaan. Mama haar hoofd is ineens erg rood en ze gaat voor me staan en lacht een beetje als een schaap. Dan treden we binnen in een grote bar. Ik zie een hele mooie tas van een nogal sjieke mevrouw. Zou ze daar ook snoepjes voor mij in hebben gedaan?? Vrolijk loopt ik erop af. Ineens voel ik een trekje van de lijn. Oh, mag dit niet dan?? Mama wil niet hard trekken dus ze tilt me bij de tas vandaan. Ze koopt een broodje, zegt me dat ik misschien nog te klein ben om in de bar te zijn, en dat we het over een paar weekjes nog eens proberen. Hoezo? Te klein? Ik ebn boos op mama, en ik wil hier blijven. Ik heb al ondekt dat ze heel veel geduld heeft en dat als ik zitten wil, ik mag zitten. Ik zet dus twee passen en plaats daarna mijn twee billetjes op de grond. Ha!! Ik blijf hier mooi zitten mama, midden in het gangpad van de obers. Ze praat en doet, ze fluistert en fluit, praat lief en zingt bijna. Maar ik ga niet weg, ik ben heus wel groot genoeg om mee te mogen naar een bar! Ze word weer rood in haar gezicht en ik hoor een paar mensen lachen. Oh, ze vinden me hier allemaal leuk en lief. Nu komt er een stoere man binnen, en hij hurkt bij mij. Hij stelt een paar vragen aan mijn mama over mij en ze hebben de grootste lol. Dan, vind mama het écht tijd om te gaan, dus ze pakt me op en geeft me een dikke knuffel, hup je gaat weer naar je broertjes en zusjes jij!!! Om het hoekje word ik overladen met kusjes van mama. Hihihihi kanjer!! Dat was die jongen die mama al heel lang leuk vind, je bent de beste puppy ter wereld schat!!!! Ik ben blij met mijn rode nieuwe riem, en samen lopen we vrolijk terug naar het huis wat overladen is met mijn broertjes en zusjes!!!
Hallo allemaal! Het is even stil geweest, maar zo langzaam aan pakken we het 'normale' leventje weer een beetje op! Na een periode vol zorgen om onze Axl durven we nu weer heerlijk te genieten van het leven nu we zo'n prachtig dochtertje en zusje hebben gekregen!!! Iets eerder dan verwacht (8 dgn) en op 1 april, wie gelooft dit nu?! Qua timing hadden we er nog niet op gerekend, Axl was net in zijn tweede week van de bijwerkingen van de chemische castratie (heel erg waaks!!!) dus we hadden de hoop dat dat achter de rug zou zijn eer de invasie van de kraambezoekjes op gang zou komen... niet dus! Axl heeft wat afgeblaft en gewaakt, maar ja wat wil je ook met zo'n mooi en kostbaar bezit in huis! Met de geboorte van de eerste kreeg ik nog de nodige steun van Axl, hij heeft destijds goed meegepuft en gezucht! (vooral gezucht!) Deze keer liet hij mij volledig aan mijn lot over... hij deed nog net een oog open toen ik al puffend de trap afkwam maar hij kwam niet eens van zijn plekje af. Nu duurde de hele bevalling bij elkaar amper 2 uur dus heeft hij en ik ook, niet veel gemist. Daarentegen werd de verloskundige wel vrolijk begroet en ook de stagiaire die even later kwam kreeg een warm welkom (en dat om 3 uur 's nachts terwijl wij over het algemeen dan geen visite ontvangen op dit tijdstip dus een bescheiden waakse blaf was wel op zijn plek geweest....) : ( Na de eerste begroeting met de nieuwe indringer was de druk er weer af en toen het vrouwtje ook weer een knuffel kwam halen/brengen heeft hij zich overgegeven aan de kraamhulp, die hij nog kende van de vorige keer! Dikke mik die twee!!! Tsja anderen selecteren een kraamhulp op kwaliteiten vooral gericht op moeder en kind, wij hebben ons vooral laten leiden door de KLIK met onze Axl haha! Hij heeft een gezellige tijd gehad, maar is nu zichtbaar blij dat de rust een beetje wedergekeerd is. Hij is veel beter in zijn doen en geniet voornamelijk van het mooie voorjaarszonnetje! Wat trager en lomer dan anders maar ik denk dat we dat dus maar aan het warme weer moeten wijten en ons even geen zorgen maken over zijn gezondheid. Nu lopen we wat achter met de vele berichten maar viel het me wel direct op dat er blijkbaar zoveel vrienden van Axl in de lappenmand zitten... Bij deze een ieder heel veel sterkte, in de tussentijd gaan wij ons weer even inlezen! Bedankt voor de felicitaties!!! Een hartelijke groet van alle 'baasjes' van Axl!
Nu de lange winter eindelijk z'n biezen heeft gepakt en de lente is gaan stralen, kijken we hunkerend naar de weersverwachting. Als de thermometer de 15 graden grens passeert en de zon gaat schijnen, kan bij ons het dak eraf! Voor ons werk zitten we dagelijks op de weg en Bamboe en Bubbel mogen bijna altijd mee. Ze vinden het sowieso al heerlijk om mee te gaan in de auto, steeds weer iets te beleven, een bos of het strand, bij een autoritje hoort gewoon een lekker uitje. Nu het warmer wordt is het helemaal dringen geblazen als het portier opengaat. En wanneer we ze dan nog aan de veiligheidsriem klikken is het echt feest. De volgende stap is het openen van het dak. Een simpele druk op de knop zorgt ervoor dat het dak zich miraculeus in de achterbak vouwt en de dames zitten rechtop om het hele proces te kunnen volgen. Alles en iedereen wordt bekeken vanaf de achterbank. Tenminste als we niet harden rijden dat 80 km per uur. Dit is de grens voor de dames. De wangen gaan bol staan en de lippen gaan klapperen. Even leuk maar dan lekker liggen en wachten tot de eerste file. En zodra we afremmen, zitten de dames al weer te genieten. Met hun kop op de rand bekijken ze de mensen die naast hun in de file staan. Uiteraard wordt er ook terug gekeken. Als ik in de achteruitkijkspiegel gluur zie ik regelmatig hoe de achterop komende automobilist gekke bekken trekt en de aandacht van de dames probeert te vangen. Kinderen wijzen en vele vertederde blikken worden onze kant op geworpen. En als de file ietsje langer duurt, kijken de dames verveeld de andere bestuurders aan, wat bijna altijd wordt beantwoord met 'n glimlach. Vandaag bij het verkeerslicht, middenin Amsterdam, stopte er naast ons een motorrijder: "Oh zijn dat echte boxers?" De dames werden uitbundig aangehaald door dikke handschoenen tot het licht weer op groen sprong. Van al die aandacht genieten ze enorm en wanneer we dan ook nog eens het woord "strand" laten vallen gaat Bamboe helemaal door het lint. Ze begint te piepen in alle toonaarden, hele verhalen krijgen we dan te horen. Driftig om haar heen blijven kijken of ze al iets herkent. Bubbel kijkt verlangend naar haar oudere zus en geeft een blik van: Ik begrijp al die opschudding niet, maar we gaan vast iets leuks doen. Nog drie maandjes en dan gaan we op vakantie, natuurlijk met de auto. Heerlijk toeren door Duitsland, Oostenrijk met als eindbestemming Bulgarije. We zijn al op zoek naar hondenbrillen voor de dames om te voorkomen dat ze ontstoken oogjes krijgen. Want oh wat is er veel te zien onderweg.
Mijn naam is Eva van A, geboren op 11 maart ‘06 in het oosten van het land, getogen in het westen. Verhuist van het platteland naar de stad. Ik Eef, woon nu in een gezin bestaande uit een lieve man Kiek, een rustig baasje Sylvia en een gele Boxerteef Pleun. ‘k Was amper acht weken toen ik kennis met hen maakte, maar Pleun maakte wel de meeste indruk op mij. Kiek en Syl hebben mij in de auto naar mijn nieuwe thuis gebracht. Van de autorit kan ik mij weinig herinneren, ik sliep namelijk al die tijd op de achterbank naast Sylvia. Toen ik goed en wel wakker werd, stond ik plots in hun woonkamer. Omdat Pleun zo nieuwsgierig naar mij was werd ik om de haverklap door haar besnuffeld. Telkens een snuit voor mijn neus of onder mijn staart, gênant, maar in de hondenwereld heel normaal. Pleun kende ik toen helemaal niet en betitelde haar als ‘de Snuit’. Want wat voelde ik mij bij binnenkomst opgelaten. Pleun deed pardoes een enorme plas midden in de huiskamer, onder de eettafel, nota bene bovenop het vloerkleed. ‘Snuit’ was ook zo enthousiast en benieuwd naar mij. Voorzichtig probeer ik mijn nieuwe omgeving te ontdekken. Loop twee keer om de eettafel, “oeps, stap bijna in de plensplas, opletten nu”. Dan oversteken naar, tja, wat is het eigenlijk? Het lijkt op een bench, maar dan met vier stijlen. “Snel. Als ik dit nu heel gauw doe, ben ik ‘de Snuit’ te vlot af en heb die even niet onder mijn staart. “Nu eens rondkijken hoor, waar ben ik en waar zijn mijn broertjes en zusjes?” Oja, natúúúúrlijk..., nu weet ik het weer! Het is daar, die openstaande tuindeuren door, daar waar de wind vandaan komt, bij dat groene grasspriet kleedje. Zo was het ook voordat ik hier kwam. Ik kon zo naar buiten lopen en de buurtkinderen begroeten, die altijd naar mij en mijn broertjes en zusjes kwamen kijken. Nu de oversteek naar de grasmat, ik zet het even op een flink doorstappen, want, “jee, ja, daar is Snuit weer”. Hier ga ik liggen en eens rustig om me heen kijken waar ik nu ben, want pfff wat een indrukken allemaal: “daag Snuit!”. Voor de rust en regelmaat hebben Kiek en Sylvia twee benchen in de woonkamer staan. ‘Snuit’ is mij aldoor te snel af en veelvuldig doorzoekt zij mijn bench. Het nestdoekje wat ik heb meegekregen van de fokkers vindt ze speciaal interessant en bijzonder ruiken, maar het is mijn nestdoekje! Grrrom, afblijven ‘Snuit’. Nu ik mijn nieuwe wereld een beetje ontdekt hebt en alle eerste luchtjes op mij zijn ingewerkt, word ik best hongerig. Samen met Pleun de eerste maaltijd. We eten allebei in onze eigen bench en ik krijg natuurlijk pubvoeding. ‘Snuit’ kan wel erg snel eten zeg! Zo had ik mijn eerste hapjes nog maar net genomen of Pleun stond al bijna in mijn bench om de rest van míjn eten soldaat te kunnen maken. Maar de baasjes hielden een oogje in het zeil. “Oeps, plassen! Even een geschikt plekje in de huiskamer zoeken...”. Plotseling zweef ik door de lucht, de voordeur uit en sta aan de overkant van de straat in het gras. Van de schrik ben ik vergeten wat ik ook al weer moest doen, want o, waar ben ik nou weer? “Even zitten hoor en kijk om mij heen, wat een grote wéreld”. Ah, daar is het waarom ik hier ben: de plas! Eenmaal terug in de woonkamer zit Pleun pontificaal op de bank. Ook Eefje vindt dit een zeer geschikte plek voor een slaapje. Pleun zichtbaar in haar nopjes omdat Eef nog niet de klim op de bank kan maken, kijkt minachtend vanaf ‘haar troon’ op Eva neer. Eva zoekt de ruimte, niet te dicht bij Pleun en weet zich, met hulp van mij, op de bank te klauteren. Nu is er rust en nu is het slaaptijd, zo dit was mijn eerste dagje met Pleun, Eva van A. Sylvia, hartelijke boxergroeten van Pleun en Eva
Wij (Sandra, Beau en Cleo) zijn net lid geworden van deze fantastische site. Omdat jullie ons nog niet zo goed kennen lijkt het ons leuk iets meer over onszelf te vertellen. Mijn liefde voor boxers begon in juli 2000 toen ik met mijn toenmalige vriend opzoek ging naar een pup. Bij boxerfokker van Caryackim in Lelystad stal Beau ons hart. Hij was wit en roze, had een ei op zijn hoofd en leek eerlijk gezegd wel op een spookje. We hoorden een verhaal over witte boxers (dat ze die afmaken om de kleur) wat ons deed besluiten om een witte boxer te kiezen. Ik moet eerlijk zeggen dat je in die tijd (bijna negen jaar geleden) inderdaad niet zoveel witte boxers tegen kwam. Na 3 jaar ben ik met Beau ergens anders gaan wonen. Mijn grote witte vriend moest daar eerst heel erg aan wennen. Verhuizen is niet zijn grootste hobby (begrijpelijk) en maakte hem heel erg zenuwachtig. En hij miste natuurlijk zijn andere baasje. Als pup werd Beau vaak aangevallen door andere rashonden. Heel vervelend! Op cursus leren ze je dan om net te doen of er niets aan de hand is, hem niet aan te halen op zo'n moment, maar dat viel me niet mee! Toen Beau 3 jaar was begon hij te kwakkelen met zijn gezondheid. Hij kreeg last van zijn nieren en werd mede daarom gecastereerd. Hij heeft medicatie waar hij nooit meer vanaf komt maar tot vorig jaar ging alles eigenlijk nog heel goed met hem. Beau en ik zijn 3 jaar geleden in Friesland gaan wonen en bijna 2 jaar geleden hebben mijn man en ik voor Beau een vriendinnetje erbij genomen...Cleo. Onze Cleo komt bij een fokker uit Friesland vandaan en hebben wij opgehaald toen hij 12 weken oud was. Zijn socialisatie periode was toen al voorbij en dat heeft best voor problemen gezorgd. Zo duurde het zindelijk maken heel erg lang en Cleo herkent gewoon bepaalde dingen niet wat haar nogal eens bang of onberekenbaar maakt. Vrachtwagens, bussen en scooters vind ze vreemd en ze reageert direct als dingen in de omgeving (buiten) zijn veranderd. Ze heeft 3 trainingen gevolgd met zeer goed resultaat maar ze blijft "een beetje vreemd maar wel lekker" Ze heeft enorm veel steun aan onze Beau, dat is echt haar leermeester, en samen zijn ze een fantastisch stel!!! Beau leeft er echt helemaal van op al merk je het leeftijdsverschil wel. In mei vorig jaar ging het qua gezondheid met Beau heel erg slecht. Hij wilde niet meer eten en drinken en liet alles lopen. Wederom moest hij geopereerd worden, nu aan gezwellen in zijn bek. Het was echt op het randje...verschrikkelijk! Onze dierenarts (een hele goede overigens die echt gespecialiseerd is in honden) noemt Beau een medisch wonder. Hij heeft er inmiddels dan ook al wel 10 hondjes bij gekost hihihi. Op dit moment, en dat moet ik snel afkloppen, gaat het heel goed met onze lieve Beau. Gelukkig maar. Wij hebben samen zoveel meegemaakt....hij is echt mijn alles! Maar dat is Cleo natuurlijk ook! Het zijn 2 boxers met heel verschillende karakters en ze vullen elkaar echt fantastisch aan. Als je die twee samen ziet rennen en spelen dan besef je echt....dat de mooiste dingen in het leven gewoon gratis zijn!!!
Het is er langzaam ingeslopen. We hebben drie katten, 2 sphinxen (naaktkatten) en 1 Devon Rex. Sphinxen houden van een warm plektje, dus iedere avond als wij gaan slapen komt "Q" steevast onder het dekbed. Z'n zusje komt hem regelmatig vergezellen. Gezellig en, ach het zijn maar kleine katjes die niet al te veel ruimte innemen. Soms komt onze Devon Rex ook nog eens op bed en zoekt dan een plekje op een van de kussens. Gezellig spinnend vallen dan ook wij in slaap. Wat waren we blij met de komst van Bamboe. We hadden juist voor een boxertje gekozen vanwege het super vriendelijke karakter en hooptjen dat het goed zou gaan met de katten. Toen de avond viel en iedereen zijn plaatsje innam op het bed wilde Bamboe er ook graag bij. Dit vonden we eigenlijk iets te veel worden en dirigeerde we haar naast het bed naar haar eigen hondekussen. Ze keek ons aan met haar: "ik ben wel heel erg zielig" blik. En wij zeiden tegen elkaar: "Ach het is de eerste avond, zonder haar broertjes of zusjes, laat haar maar." Sinds die dag slapen we met z'n 6-en in bed. Gelukkig hebben we een erg groot bed (2x2 meter) maar toch is het wel eens dringen. Zeker nu Bamboe is uitgegroeid tot een volwassen boxer. Omdat we heel graag voor Bamboe een zusje wilden, besloten we haar met kerst te gaan verassen. Jullie begrijpen het al, zodra wij aanstalten maken om naar bed te gaan is het een enorm gehol in huis. Wie ligt het eerste in bed? Meestal moeten ook wij onze plek veroveren door bijvoorbeeld Bamboe een stuk op te schuiven. Liggen we dan uiteindelijk, dan komt Bubbel om, voordat ze gaat slapen, ons een natte nachtzoen te geven. Hoewel het dekbed 2,40m breed is, bleek het toch net te weinig en slapen we nu onder 2 dekbedden met z'n 7-en. Bubbel is nu nog een puberpub maar we kijken al uit naar een nog groter bed. Het huishouden van Jan Steen? Nee hoor, Sphinxen, Boxers en baasjes die het allemaal wel heel gezellig vinden.
In het verleden heb ik hamsters gehad en een konijn. Als ze dood gingen was het wel jammer. Maar echt diep verdrietig was ik nooit. Ik had er gewoon nooit zo'n sterke band mee. Het waren maar dieren. Toen Imke bij ons kwam wonen vond ik dat natuurlijk geweldig. Zo'n leuke kleine hondenpup. Ze groeide op, we lachten ons gek en genoten van haar. Ongemerkt kreeg ik toch een band met haar. We gingen op vakantie, Imke kon niet mee en ging naar een vriend. En vreemd, maar de vakantie was toch niet zo leuk. Ik miste Imke. Zou ik dan toch meer van haar houden dan van alle knaagdieren die ik ooit had? En toen kwam die dag op het strand, nu 11 dagen geleden. Imke zakte door het ijs. Nat en jankend hing ze daar te spartelen en kon er niet meer uit komen. Wat er toen door me heen ging!! Paniek, verdriet, angst. Ik was hysterisch. En gelijk besefte ik dat Imke niet zomaar een dier is, zoals de knaagdieren voor mij waren. Imke is mijn hondendochter zeg ik altijd. En op het moment dat zij daar in het water lag te vechten voor haar leven, voelde het ook zo. Ik zal nooit zeggen dat Imke mijn kind is, want dat is ze niet. Maar ze is wel mijn hondenkind. En iedere keer als ik nu lees dat er een boxer is overleden springen de tranen in mijn ogen. Ik moet er niet aan denken dat Imke er op een dag niet meer zou zijn. Gelukkig word ze in april pas 2 jaar. En hopen wij nog lang van haar te kunnen genieten. Monique
Spike is vrijdagnacht voor het eerst van zijn lekkere luie stoel gevallen, snappen doen we het niet. Beetje in de war en niet meer in zijn stoel willen. Zaterdags bij kringloop nieuwe 2e hands gekocht maar toen ie erin zat was hij nog niet happy. Zondag ging het beter. Maar maandag deed Spike toch raar, door voorpoten zakken en dan weer door een achterpoot, niet in zijn stoel willen. Met rondje hondje beetje omvallen en dornken lopen. Koppie laten hangen en zo'n zielig koppie trekken. Bal pakken of erop reageren, tjee wat is dat? dus duidelijk dit is onze Spike niet! Dinsdag naar dierenarts want het werd er niet beter op. Wat bleek nou...Spike heeft op zijn 8 jarige leeftijd zijn eerste beroerte gehad. Spuitje in zijn nek gehad en een medicijn. Maar dat medicijn moet door zijn eten maar zijn Royal Canin Boxer brokken wilt ie niet eten hij kan niet kauwen, rechterkant van zijn bekkie heeft last van verlamming. Dus voor deze keer pate. Woendag naar dierenspeciaal zaak en wilde hele dure pate aansmeren, op zich logisch ivm vochtgehalte maar hij is brokken gewend, dus pedegree gekcoht omdat dat kleiner is, wat denk je...na 10min zitten voeren heeft hij 1 bak leeg gegeten, he he herstel zit erin. Spike lekker met rust laten veel vertroetelen en hopen dat ie inderdaad binnen 10 dgn weer zo goed als de ouwe is. gr. susanne
De Vriendschap van een hond is vriendschap voor het Leven voor een ander niet te zien, hoeveel een hond kan geven! Want ben je eens verdrietig, dan kijkt hij je aan, alsof hij zeggen wil ik zal altijd naast je staan. En als je dan weer vrolijk bent, dan slaat hij met zijn staart en blaft, alsof hij zeggen wil, dat hebben we weer geklaard! Zo een Vriendschap is een wonder, een wonder om te beleven en zo een Vriendschap kan geen mens, geen mens kan zoiets geven!
Op 4 februari 2008 kwam ik in Huizen te wonen, een lekker huis met grote tuin en een bos op 100 meter afstand. Wat wil je nog meer. De eerste 8 weken woonde ik nog bij mijn moeder in Asten. Ik ben geboren op een boerderij dus een beetje buitenlucht bevalt mij wel. De bench vond ik een hopeloos iets. Hoewel mijn baasje twee maten bench had, kon ik mijn draai er niet in vinden met als gevolg dat we beiden slapeloze nachten hadden, ik van het blaffen wegens onvrede en zij omdat ik haar uit haar slaap hield. Alles heeft ze geprobeerd om mij tot kalmte te manen, maar niets wilde echt lukken. Inmiddels is de hifi en radio doorgedraait, zitten de deuken in de pannendeksels maar ben ik uiteindelijk wel gewend aan de bench. Alhoewel, ik weet inmiddels hoe je de bench open maakt. Dus nu heb ik een hangslotje op de sluiting gekregen. Tevens heb ik laatst iets heel geinigs uitgehaald. Ik was een tikkeltje boos dat de vrouw weg ging en toen heb ik, in de gesloten bench zittend, de bench verplaatst naar het tafeltje, het tafelkleed de bench ingetrokken en daarmee dus ook alles wat op het tafeltje stond eraf getrokken. Het gaf me een kabaal. Daarna heb ik heerlijk het kleed verscheurd. Jammer was natuurlijk dat er maatregelen zijn getroffen om dit niet meer te laten gebeuren. Natuurlijk ben ik met het baasje naar puppycursus en vervolgcursus geweest. We waren niet echt een match daar in het weiland, maar ik ben wel zo vriendelijk geweest om stinkend mijn best te doen op het examen, waarna ik dus met vlag en wimpel slaagde. Je moet me echter niet vragen hoe het allemaal hoort buiten die wei, want dat is zo'n onzin. Lang leve de lol, dat is mijn motto en dan moet je niet aan mijn hoofd zeuren met gedragsregels. Alhoewel, over het algemeen ben ik best een gehoorzaam beestje, alleen soms neem ik het niet zo nauw. In mijn buurt wonen fantastisch leuke honden waar je heerlijk mee kan spelen. Ik ga dan helemaal uit mijn bol. Floortje, een bearded collie. Je kan zo lekker in haar vacht bijten en ook aan hangen. Jammer is dat je dan plukken haar in je bek overhoudt. Dan hebben we nog Baloe, mijn grote lieve labrador vriendin die so wie so als een moeder voor mij is; Jippe een bordeaudog, wiens wangen een verrukkelijke prooi voor mij zijn en Takke, een gladharige tekkel, waar je zo lekker je poot op kan zetten. Stuk voor stuk keien van honden om heerlijk mee te ravotten. En dan heb je natuurlijk nog Kika, de griekse zwerfhond van het zusje van de baas. Een leuk beest hoor, maar helemaal sporen doet ze niet. Zij heeft de onbetamelijkheid om heel hard achter hondjes aan te rennen en dan in de linker achterpoot te bijten. Dat heeft ze ook 4 x bij mij gedaan met het gevolg dat nota bene in mijn eerste levensjaar mijn kruisband en meniscus zijn gescheurd in mijn linkerknie. Op 3 december 2008 werd ik 1 jaar en 4 december 2008 werd ik geopereerd bij het Diergeneeskundig Orthopedische Centrum Amsterdam. Ik kreeg een drukverband om mijn achterpoot en kwam compleet croggy thuis. Alvorens ik geopereerd werd, had ik een heel naar manueel onderzoek en werden er foto's gemaakt. Tijdens de operatie constateerde de chirurg ook nog dat ik op mijn zeer jonge leeftijd artrose heb. 't Is me wat. Maar ik moet zeggen dat mijn baasje erg haar best doet om ook dat te verlichten, want ze heeft speciale pillen gekocht die de artrose niet wegneemt, maar wel zo veel als mogelijk stopt. En ik moet zeggen dat ik met veel minder pijn loop nu na een maand dat gebruikt te hebben. Nu ben ik aan het revalideren. Dat houdt in dat ik alleen nog maar aan de lijn mag lopen en vooral niet te veel en niet te lang. Dat komt goed uit, want mijn baasje heeft haar linkerpootje ook in het gips en is zij dus niet in staat om veel te lopen. Kortom, we waren Jut en Jul op en naast de bank met Kerst en Oud Jaar. Wat die feestdagen betreft, tja daar heb ik niet zoveel van meegemaakt. Van vuurwerk ben ik niet echt onder de indruk, maar ik werd wel een beetje onrustig toen de overburen van 2 uur 's middags tot 2 uur 's nachts non-stop vuurwerk gingen afsteken (rijke lui, zullen we maar zeggen). Maar in mijn bench voelde ik mij heerlijk en ben daar lekker gaan slapen. Ondanks de revalidatie, mag ik wel los lopen in de tuin, zolang ik geen gekke bokkesprongen maak. Zodra mijn baasje dat ziet, word ik naar binnen geroepen, dus dat doe ik dan maar niet meer. In die tuin liggen overgens de heerlijke botten en oortjes begraven. Gek genoeg mag ik ze niet begraven in het bloemenperk. Gek he? Begrijp ik niets van. Op een graf staan toch ook mooie bloemen, nou dan mag ik dat dode bot of oor daar ook wel neerleggen. Begrijp niet dat zij dat niet wil. In de tuin heeft ze ook een kippenhok staan. Niets is leuker dan die beesten de stuipen op het lijf te jagen. Maar het meest zit ik achter een krengerig, overigens wel mooi, katje met een belletje. Dat beest heeft een vaste route door MIJN tuin. Hoe durft het. Als ik dat beest te pakken krijg, dan spring ik een gat in de lucht. Ook zijn er twee vijvers. Daar ben ik al een keer in gevallen. Daar drijven Kwek en Kwak in. Die leven niet, maar zijn wel heel leuk om naar te vissen en dan natuurlijk ook ergens te begraven. En nu.... ik durf het bijna niet te zeggen, want het is geen gezicht... nu heb ik een broekje aan...! Ik schijn een dame te worden, maar een broekje doe je toch niet aan? Ik ben verontwaardigd en boos hierover. Heb ik niet al genoeg ellende meegemaakt? Ze heeft al bijna twee weken kunnen dweilen, waarom dan nu opeens dat broekje? Hopelijk is die ellende snel voorbij en mag ik weer, als de vrouw gaat werken, met de uitlaatservice mee. Dat zijn me toch een leuke mensen, en wat een leuke honden gaan daar mee, behalve dan die Jack Russell. Het andere zusje van mijn vrouwtje heeft ook een Jack Russell en dat is me een krengement, ik ben er zelfs een beetje bang van, terwijl ik verder eigenlijk helemaal niet bang ben. Dus als ik mijn kans krijg, dan pak ik een Russell, jummie. Wiebel Wammes - Huizen Coosje
Hoewel het voorjaar is, voelt het door de nachtvorst koud aan en mijn Boxers Pleun en Eva liggen opgekruld in hun manden. Ik sta met de hondenlijnen in mijn hand, deze zondagochtend gaan we uit wandelen en uitrennen. Het is Pleun die als eerste in beweging komt en Eva volgt, een ongeschreven regel tussen die twee, ze zijn elkaars schaduw. In onze woonplaats kennen ze voor honden geen uitren zone, smalle groenstroken wel, zoals bij mij in de straat aan de kant van het water. Buiten is het nog schemerig en door de nachtvorst ziet het gras wit van de rijp en staat de dauw op bomen en stuiken. Pleun en Eva staan klaar en ik doe hun gele veiligheidsvestjes aan, zo loop ik met twee goed zichtbare, reflecterende schudde konten over straat. Pleun is met alles haantje-de-voorste dus nu ook, in haar enthousiasme slaat ze de voortuin over en staat meteen aan de waterkant. Ondanks de rijp drukt Pleun haar snuit fanatiek in het gras, lijkt een spoor te volgen en vindt het: een egel, een fors volwassen exemplaar. Met veel gedraai en gesnuffel maakt Pleun duidelijk dat dit wel iets heel bijzonders is. Zo, nu even uitrennen, want een zodanige egel is best spannend. Eva doet het wat rustiger aan. Ze loopt naast me en kijkt naar me op, alsof ze mij vraagt of hier ergens haar warme hondenmand staat. Eef rent voorlopig nog niet uit. Samen met mijn Boxers ga ik op pad richting de weilanden. Hiervoor moeten we eerst een drukke verkeersweg oversteken. Er is amper verkeer, maar ze weten zodra ik mijn ‘LET OP’ laat horen, ze voor de overgang van de weg moeten gaan ZITTEN . Voorheen een hele opgave, maar dat gaat nu wat makkelijker (en dan…uitrennen?). Door de mist en nevel slaan bij Pleun en Eva de wolkjes damp uit hun hondenmonden/bekken. De weilanden zien er door de dauw mooier uit dan anders. Al jaren nestelen ganzen in dit gebied en ook vanmorgen zijn ze actief. Ze hebben jongen en de ouders drijven ze tot ‘klasjes’ die ze goed in het oog houden. Gefascineerd bestudeerd Eef de ganzen, ze is duidelijk onder de indruk van het rumoer van deze vogels, maar oogt niet bang. Niets lijkt erop dat Eva in actie zal komen, maar plots rent ze zo hard ze kan richting ganzen. Lijkt maar aan één ding te kunnen denken: “negentig procent kans, die gans is voor mij!!” Ik roep haar terug, tevergeefs want Eef heeft een target: stormt richting ‘het klasje’ en alle kabaal is niet meer te overstemmen. Pleun heeft andere belangen: ganzenpoep eten, merkt weinig van alle ophef. Gelukkig weten ganzen van wanten en al snel staat Eva uitzinnig kwispelend om me heen te springen, met een blik van: “enorm leuk, maar ze werden me iets te machtig…hoezo domme gans?!”. Intussen is alle mist verdwenen en het wordt licht. Het ziet er naar uit dat de zon het gaat winnen van de nevel. We lopen richting huis en dan zien we ‘De Mevrouw Van De Bibliotheek’, spontaan en uitbundig begroet ze Pleun en Eef. Mevrouw Van De Bibliotheek heeft altijd een Boxer Reu gehad, ging zijn levenlang met haar mee naar de bibliotheek waar zij toen werkte. Daar liep haar Boxer met zijn grijze snuit, op zijn gemak tussen de rijen boekenkasten en stond met diepe rimpels in het voorhoofd voor de boeken, alsof hij ze stuk voor stuk al een keer eerder had gelezen. Vlak voor huis aangekomen loopt Sebastiaan, een Rottweiler Reu van vijf jaar. Pleun is van pups af aan smoorverliefd op hem. Sebastiaan loopt aan de overkant van het water en heeft kort voor ons zijn geurspoor uitgezet. Nu hij Pleun ziet, trekt hij bijna zijn baasje ondersteboven om zo snel mogelijk, voor zover zijn hondenlijn het toelaat, bij Pleun te zijn. Al piepende doet Sebastiaan zijn best imposant over te komen. Pleun slooft zich ook behoorlijk uit, danst tegen hem op, likt zijn bek, slaat haar poten tegen hem aan of ligt dan weer op haar rug. Sebastiaan kwispelt er op los en laat merken hoe aardig hij haar vindt. Eva is ook gecharmeerd van hem en wil heel graag zijn aandacht, geeft met spelbewegingen aan “ hier ben ik óók nog ”... maar Pleun en Sebastiaan hebben voornamelijk oog voor elkaar. Dan gaan wij weer verder, Pleun en Eva volgen, wachtend op het volgende uit wandelen en uitrennen. Sylvia, Pleun en Eva uit Wormerveer
Op 31 oktober 2008 hebben wij om 2 uur snachts onze beste vriend en ons kindje Bink verloren. Een paar maanden geleden wilde bink niet meer eten en had diarree. Conclusie van onze dierenarts was dat hij een dikke darm ontsteking had. Hij kreeg medicijnen en we zijn zelf ander voer gaan geven. Hij reageerd hier super goed op en kwam weer lekker aan en de diarree ging weg. Tot op anderhalve week geleden hij pertinent weer weigerde te gaan eten. dit keer wilde hij helemaal niks meer. Hij viel in een razend tempo af. 24 oktober gingen wij naar een andere dierenarts. ze zag gelijk dat hij twee ontstoken ogen had, nog steeds een dikke darm ontsteking en een flink ontstoken bekkie. Onze andere dierenarts had dit gegeven gemist en doordat je van brokken naar vers vlees was overgegaan heb je een tijdje zonder pijn kunnen eten. Afijn je kreeg allerlij medicijnen mee, waarvan je weer lekker moest opknappen. Alleen zat het de dokter niet lekker dat je zoveel verschillende infecties had. Als je weer wat opgeknapt zou zijn zouden we wat aan je weetstand gaan doen. Dinsdag kwamen we terug op crontrole. Je bekkie zag er een stuk beter uit, maar je wilde nog steeds niks eten. De dokter heeft met een spuit fijngemalen voer naar binnen gewerkt, want je was inmiddels van 37 kilo naar 26 kilo gegaan. Je zag er vreselijk uit en we zaten werkelijk met onze handen in het haar...er moest iets gebeuren en snel ook. We kregen wat voer mee en moesten je een paar keer per dag helpen met een spuitje, want je moest koste wat kost zoveel mogelijk eten binnen krijgen. Ook nam ze wat bloed af om alles te controleren. Inmiddels had je er ook een blaasontsteking bij..pfff Donderdag 30 oktober belde de dierenarts met de uitslag. Ze was er behoorlijk van geschrokken, want je niertjes werkte nog maar voor 5%. En aan je rode en witte bloedlichaampjes was te zien dat je een soort van bloedkanker of botkanker had, wat verklaart waardoor je weerstand zo slecht was. Je nieren waren op dat moment het grootste probleem. Je zou als laatste poging vrijdagochtend opgenomen worden om aan het infuus te gaan. Het was 50/50. Als je er goed op zou reageren, maakte je een goeie kans om nog een tijdje zonder pijn met ons te blijven, zo niet moesten we er maar aan denken of het niet beter zou zijn je in te laten slapen. Vreselijk, maar nog wel een klein beetje hoop. Ik was er van overtuigd dat het goed zou komen.... 's avonds namen we je bij ons naast het bed op een dik warm kleed. Normaal deden we dit nooit en ik weet ook niet waarom nu wel. Je was al twee keer opgestaan en liep onrustig heen en weer. Bij de derde keer wisten we dat het niet goed zat. we zagen dat je je niet lekker meer voelde en dat het misschien wel je tijd was. Om je verdere pijn te besparen besloten we de dierenarts te bellen voor een spuitje. Op het moment dat ik boven kwam met de telefoon vertelde mijn vriend dat hij al d8 dat het zover was, omdat je was gaan liggen en je plas liet lopen. Ik was zo van streek dat mijn vriend de dokter aan de lijn nam. ik hield je in mijn armen en ineens werd je heel kalm en kon je weer normaal ademen (je had al een paar dagen moeite met ademen). Je werd heel rustig, we zeiden dat het goed was en dat je mocht gaan... langzamer ging je ademen en terwijl de dierenarts aan de lijn was stopte jou hartje er uiteindelijk mee. helemaal kapot ben ik er van en het verdriet is gewoon niet te beschrijven. Ik had nooit gedacht dat het zoveel pijn kon doen. Ik ben verscheurd van verdriet en leef op de automatische piloot. Het is niet eerlijk, je was nog zo jong. Het ene moment bruis je van de energie en het andere moment ben je er niet meer. Veel mensen denken van: het is maar een hond, maar voor ons ben je als een kind. Je was ons allesie, ons maatje, jochie en beste vriend. Ik kan alleen maar denken dat ik niet zonder je kan, maar ik zal wel moeten. Lieve Bink, mijn hart huilt om jou verlies, je zal voor altijd in mijn hart zijn en in mijn gedachte. Ik hou zoveel van jou, voor altijd jongen!!!! Speel maar fijn met al je nieuwe vriendjes bij de regenboogbrug! Eens zullen we elkaar weer zien om elkaar nooit meer te verlaten! De allegrootste knuffel voor jou lieverd!!
De maanden mei en juni zijn voor ons de meest fijne maanden om vakantie te houden. Voorheen naar het buitenland, gegarandeerd van warm en mooi weer, maar sinds we onze boxers Pleun en Eva hebben is onze vakantiebestemming Nederland. We zijn vaak met de boxers naar Texel geweest, veel rondtoeren en wandelen. Dit jaar zijn we met vakantie in Friesland. De auto is bepakt en bezakt, Pleun en Eva op de achterbank, we zijn in een mum van tijd de afsluitdijk over. Sinds een jaar hebben we in Friesland een huisje van ons zelf, ligt aan een recreatiegebied en de tuin is omheind dus buiten kunnen de boxers goed ravotten. We rijden door Friese polders en waar je kijkt er staan bonte koeien en schapen in de weiden. Dit tot genoegen van onze boxers, ze snuiven graag de geuren en luchtjes op, totdat zo ’n koehoofd vlak voor je neus opdoemt. Van de schrik maakt Eef de meest mooie bokkensprongen en Pleun kijkt wat stuurs toe, snapt niet waarom Eva amok maakt over zoiets gewoons als een Hollands koe. Er zijn veel fiets -en wandelroutes in de omgeving, dus doen we een wandelroute die start in het naast gelegen dorpje. Pleun en Eva op kop, wij volgen, want ze trekken flink aan de lijnen. We verlaten het karakteristieke dorp en komen uit op een dijk met aan weerszijde weilanden en mooie vergezichten, daar laten we Pleun en Eva lekker los. Met kolder in de bol rennen ze om het hardst, het is net of ze afspreken wie er het snelst moet zijn (maar waar dan?), maken koprollen, totdat Pleun iets anders in het vizier krijgt. Het beweegt hipsent en het is ook loepsnel: konijnen… Voor we zelf in de gaten hebben wat er gebeurt, vliegen Pleun en Eef (lees: ‘als gekken er op af’) achter de konijntjes aan en wij hebben het nakijken. Maar de konijnen die er zo plotseling waren, zijn ook ineens zo weer verdwenen. Pleun en Eef dralen, zoeken en snuffelen, oh lekkere dropjes (konijnenkeutels), maar helaas en gelukkig voor ons, de konijnen zijn foetsie. We vervolgen onze wandeling en komen bij een binnenmeertje. Pleun en Eva staan al snel in het water, natuurlijk niet verder dan schouderhoogte, want echt zwemmen doen ze niet. Eef zoekt altijd in het water naar iets onder water, iets waar ze net niet bij kan. Het kan van alles zijn maar deze keer gaat het om een heuse vieze lege plastic zak. Ze steekt net zo lang haar snuit onder water tot het lukt, echter nooit in één keer. Maar ja, na enkele pogingen onder water en wat geproest is de beloning er wel naar…. Mijn boxers en kinderen. Ik blijf het frappant vinden hoe gek ze zijn met kinderen. Tijdens onze vakantie kwam mijn schoonzuster langs met haar kinderen Lieke (tien jaar) en Giel (zeven jaar). Zodra Pleun en Eef de kinderen zien zijn ze niet te stuiten, maar ook de kinderen niet. Kind en hond zoeken elkaar telkens op met een speeltje, een lekker kluifje of met zit –en af oefeningetjes. Uitlaten is helemaal geweldig voor ze, rennen met Eef aan de lijn en Eef uit blijdschap maar sprongetjes rondom Lieke maken, want wat vinden ze elkaar aardig. Het doet me denken aan ons buurmeisje Lisa van elf jaar, heeft op school een spreekbeurt gehouden over boxers en mij vroeg of ik met de honden naar haar schooltje wilde komen. Nou, natuurlijk wil ik dat en daar zit ik met Pleun en Eva in een klaslokaaltje met 25 kinderen, terwijl Lisa haar spreekbeurt houdt. Ik vind het prachtig en Lisa heeft een zeer goed waardering voor haar spreekbeurt. Dan zijn onze drie weken vakantie in Friesland om. Pleun en Eva weten het. Wederom bepakt en bezakt in de auto en met mijn boxers knus op de achterbank, we zijn in een mum van tijd de afsluitdijk over, op weg naar huis. Sylvia, Pleun en Eva uit Wormerveer
Wat hebben jullie mooie honden ja dat hoor ik regelmatig. In het begin werd ik er zelfs een beetje verlegen van.Ik wandel veel met onze jongens door het dorp en vanmiddag was dat ook weer zo.Komt er een mevrouwtje naar me toe en zegt,wat hebben jullie mooie honden ik zie je vaak langs wandelen en geniet dan van die mooie beesten. Wij hebben er zelf ook zo'één gehad prachtig die boxers . Die van ons werd ziek en toen die gestorven was zaten mijn man en ik in de serre te huilen. Toen onze buurman binnen kwam vond hij het maar raar dar wij zo'n verdriet hadden om dat beest. Mensen vinden het altijd fijn als ik dan even naar ze luister en Boezz & Bumper gedragen zich dan voorbeeldig.Kijken het mevrouwtje aan met hun onschuldige oogjes die zeggen Ja hoor wij zijn altijd braaf. Het mooie aan het hebben van een hond dat je met wandelen vaak met mensen praat. Er wordt mekkelijker een praatje gemaakt als je een hond bij je hebt dan is er gelijk een onderwerp. Af en toe lopen wij ook eens met de honden over de markt of in de stad. Over de markt lopen daar weet ik nog wel een leuke herinnering aan.Ik loop met Bumper en mijn man met Boezz. Zegt Rob tegen mij hou die hond kort want anders loopt hij overal te snuffelen.Ik loop fijn met Bumper door en ik heb niet in de gaten dat Rob met Boezz achterblijft.Als ik me omdraai zie ik Rob flink aan de riem van Boezz trekken en ik vraag wat er aan de hand is. Zegt hij met een rood hoofd dat Boezz tegen de gordijnen aan heeft geplast . Ik schiet in de lach en zie het al voor me Boezz die zijn poot optild en tegen de gordijnen aanpiest. Met onze honden hoef je je geen moment te vervelen en sociaal is het ook. Groetjes Gertie Boezz & Bumper
Zondag zijn we met Max naar Schiermonnikoog geweest, om een wandeling langs het strand te maken! Het was erg gezellig en geslaagd, veel hardlopen, spelen en gek doen! Zoals het een boxer behoort :) Maar nu de nacht van maandag op dinsdag begon onze max ontzettend te blaffen en dat doet hij anders nooit. Dus Jan naar beneden om hem even naar buiten te laten en daar begon het me toch te lopen. Diarree, dus de rest van de nacht maar buiten in het hondenhok! De volgende dag (dinsdag dus) was Max de hele tijd aan de dunne en niet z,n beetje maar echt heel erg, Waterdun en ontzettend vaak! Ik vertrouwde het toch niet en ben met hem naar de DA geweest waar hij een kalmerend middel voor de darmen heeft gekregen! Nu dus maar geen gekke dingen eten of drinken en hopen dat het snel over gaat. Groetjes Myrthe
BOXERHOROSCOOP Ram 21 maart-20 april De ram boxer is avontuurlijk en energierijk, wil altijd nieuwe dingen ontdekken. Ram boxers houden van een eind wandelen en hun zoektochtrijke karakter leidt hun naar de goede weg. Hun vertrouwen en impulsiviteit leidt soms tot best gevaarlijke situaties, of het nou het volgen van een konijn is, in een netel stappen of in een vijver vallen is. Maar de ram zal de moed nooit opgeven en altijd en nieuw avontuur induiken. Stier 21 april-20 mei De stier boxer is liefhebbend en knuffelig. Ze zijn geduldig en betrouwbaar, altijd rekening houdend met hun baasjes gebruiken en nukken. Ze houden ervan om voor de kachel te liggen, of opgerold op een deken. Stierboxers vinden het heerlijk om tijd door te brengen met hun baasjes en kunnen zelfs jaloezie vertonen als die tijd naar een ander gaat. Ze zijn stil, vredig en voelen zich het prettigst als hun omgeving prettig en veilig is, zeker met een bot in de buurt. Tweeling 21 mei-20 juni De tweeling boxer is een levendige hond die zich overal aanpast, ongeacht de situatie. Ze houden ervan te communiceren met hun eigenaren, om bijv. een nieuwe ervaring of ontdekking te delen. Hoe oud ze ook zijn, tweelingboxers zijn altijd jeugdig. Kreeft 21 juni-20 juli De kreeft boxer is beschermend en zorgzaam. Wie in wil breken moet zeker niet bij een kreeftboxer naar binnengaan. Kreeftboxers zijn emotioneel en gaan altijd op hun intuitie af; ze weten wat er aan de hand is, voordat de eigenaar het weet. Ze zijn ook gevoelig en lief. Het zijn de sympathiekste boxers, omdat ze voelen wat de eigenaar voelt. Helaas telt dit niet voor de postbode.... Leeuw 21 juli-20 augustus De leeuw boxer is sterk en loyaal. Ze zijn enthousiast en vol energie. Ze houden van elke activiteit, van rennen en rollebollen. Leeuwboxers zijn er van overtuigd dat ze de baas zijn, en ook al zijn ze liefhebbend en zorgzaam, ze zijn altijd de baas. Boven alles is de leeuwboxer trouw en loyaal tot eigenaren, behalve wanneer er katten bij betrokken zijn. Maagd 21 augustus-20 september De maagd boxer is bescheiden en zelfs verlegen. Zelfs als de boxer weet dat hij knap is, wil hij niks weten van eigendunk en bijv. shows. Ze zijn betrouwbaar. Als je een maagdboxer een taak geeft, zal hij het helemaal uitvoeren, met liefde en trouw. Ze houden van de zon en liggen graag op een kleedje naar hun familie te kijken. Helaas verliest de maagdboxer zijn bescheiden-en verlegenheid op het moment dat hij een hondenkoekje ziet. Weegschaal 21 september-20 oktober De weegschaal boxer is makkelijk en sociaal. Ze zijn relaxed en thuis houden ze van kleine persoonlijke verzamelobjecten. Ze zijn blij als er visite is en vinden het heerlijk om zich op te krullen onder of naast de koffietafel. Het belangrijkste ding van de weegschaalboxer is dat ze met alle mensen en honden op kunnen schieten. Niks kan hun opwinden of boos maken, behalve die kleine poedel... Schorpioen 21 oktober-20 november De schorpioenboxer is vastberaden en gefocusseerd. Deze honden bereiken altijd wat ze willen ook al moeten ze door het vuur. Ze zijn passionele en vasthoudende honden, houdend van elke soort activiteit, zelfs als ze hun eigen uitputten door het plezier. Ze kunnen uren ergens mee bezig zijn, ergens naar zitten staren zonder dat ze ook maar een beweging geven. Helaas gaat dit niet op als je met een zak voer rammelt. Boogschutter 21 november-20 december De boogschutter is een zelfstandige, vrije hond. Ze houden van grote ruimtes en het ontdekken van dingen. Het zijn vrolijke, goed geluimde honden, die ontzettend van een robbertje stoeien houden. Ze zijn open, eerlijk, uiten hun gevoelens. Ze zijn het gelukkigst op een open veld met eigenaar die een bal gooit. Steenbok 21 december-20 januari De steenbok boxer is voorzichtig en geduldig. Ze weten dat goede dingen komen bij honden die geduld hebben. Dat verklaart het gestaar als de eigenaar in de keuken bezig is. Ze houden van standvastigheid, slapen in een mand, op dezelfde plek, met een bot op dezelfde plek als eerst. ze zijn erg gedisciplineerd, behalve wanner het op levertraktaties neerkomt. Waterman 21 januari-20 februari De waterman boxer is vriendelijk en loyaal. Ze houden ervan om rond te hangen waar de eigenaar is, bij de tv of waar dan ook. Watermanboxers zijn alleenstaand en houden ervan om dingen uit te vinden, kijken hoe ze die bal onder de bank vandaan kunnen krijgen. De watermanboxer is een echte vriend in elke sfeer of gemoedstemming, behalve als de eigenaar zijn eten vergeet. Vissen 21 februari-20 maart De vissen boxer is een aardige, zorgzame hond. Ze hebben een geefkarakter, en zijn heel zorgzaam. Het zijn uitmuntende honden voor reddingswerk. Door dat ze niet egocentrisch zijn, zijn ze makkelijk binnen en buiten het huis, nooit overstuur om zich aan te passen voor de eigenaar. Ze zijn makkelijk te trainen en houden van lange wandelingen. Zeker als deze tot parken leiden. Ik heb dit niet zelf verzonnen maar kwam het ergens tegen. Misschien herkennen jullie er iets in.
Het was warm in de flat en ik, boxer uniek, lag te hijgen op het laminaat! Dus dacht het vrouwtje, hoe kunnen we dit eens prettiger maken voor ons allemaal. Internet is het sleutelwoord en wel holiday-link, een site voor het oppassen op huizen en dieren in de breedste zin van het woord. Wij besloten dus voor een speelkameraad voor de boxer en vonden een geweldige plek in Overijssel en een nog lievere hond, genaamd flora, een duitse staander van 12 jaar, die niet in een pension wenste te gaan, maar in haar eigen huis wilde blijven! Dus koers gezet naar Willemsoord, alwaar we hééél spontaan ontvangen werden door mens en hond. Wij hebben 3 geweldig fijne vakantieweken gehad en de honden hadden gezelschap aan elkaar en hebben lange boswandelingen gemaakt. Helaas zijn we wel overvallen door teken, maar ook dat losten we op met een pipetje spul in hun nek. Voldaan keerden we huiswaarts en ik kan het iedere hondenbezitter aanbevelen op een huis te passen, te ruilen of mensen in je huis te nemen, dan hoeven de boxers niet naar het pension! Dit was dus even een vakantiemijmering en tot de volgende gebeurtenis in het leven van Uniek.
Wat een week zeg. Vrijdag 4 juli hebben we onze Shiva dan eindelijk opgehaald. De laatste weken ervoor gingen tergend langzaam voor ons gevoel dus we waren blij dat het dan eindelijk zo ver was. Vrijdag ochtend vroeg vertrokken naar de fokker. In de spits, twee uur rijden, richting "the middle of nowhere" hahah. Wat een ruimte hier. Dat kennen wij in de stad helemaal niet. Bij aankomst zagen we "onze" Shiva al staan. Samen met haar resterende broertje en zusje. Wat keek ze lief zeg! Even het papierwerk en alle informatie doornemen en invullen en dan... naar huis ! Het afscheid viel de fokker en haar dochter wel een beetje zwaar maar gelukkig hielden ze zelf het resterende teefje. Shiva keek vanaf de schoot van Chantal door het raam naar buiten en wild om zich heen... Wat gebeurt hier nu weer?? De rit naar huis ging voorspoedig. Shiva zat lekker naar buiten te kijken naar alle andere auto's en de omgeving. Na een half uurtje de eerste stop gemaakt. Even lekker buiten huppelen in het gras. Nadat we weer waren vertrokken was Shiva ook snel "vertrokken". Ze lag heerlijk op de achterbank te slapen. Bij thuiskomst kwam ze binnen alsof dit al jaren haar huis was, Even alles bekijken en overal aan snuffelen. Het duurde nog geen half uur voordat ze haar bench had gevonden en zich daar eens even lekker in ging nestelen. Eenmaal wakker vond ze de planten in de kamer wel erg leuk. Ze sprong als een echte boxer heen en weer tussen de planten, lekker knagen aan de stengels. 100x "nee" zeggen en steeds weer wegduwen. Pfft dit wordt een vermoeiende maar leuke periode. De eerste paar dagen ging het eigenlijk steeds beter. Shiva begon goed te begrijpen wat "nee" betekende en 1 of 2 keer zeggen was nu al voldoende. De nachten gingen ook prima. Chantal heeft de eerste nachten beneden op de bank geslapen naast de bench. De eerste twee nachten was het meerdere keren per nacht maar dit ging ook steeds beter. Na een paar nachten kwam ze nog maar 1 keer per nacht, en dan natuurlijk om 7 uur weer. De zesde nacht ging het even fout. We sliepen weer gewoon boven en waren, door de vermoeidheid denken we, diep in slaap. We hebben Shiva niet horen piepen en werden pas wakker toen het geblaf werd. Eenmaal beneden bleek dat we te laat waren. Shiva had voor het eerst in de bench geplast. Nouja kan gebeuren en dit was onze fout. Wat we wel doorhebben is dat Shiva niet houd van regen. Tot twee keer aan toe wilde ze eigenlijk niet naar buiten toen het (hard) regende. Omdat ze toch even moest plassen en poepen haar toch maar meegenomen naar buiten. Daar deed ze erg weinig en wilde ze alleen maar zo snel mogelijk weer naar binnen. Uiteindelijk toegegeven en weer naar binnen gegaan. Even Shiva afgedroogd en de riem los en Shiva loopt naar binnen. Slaat rechtsaf en nog een keer rechtsaf en gaat op de plek voor "onze" zitzak, lekker zitten poepen. Hier moeten we nog wat op vinden. Vol verbazing kijken we wel drie keer per dag hoe goed Shiva eet. Steeds geeft ze zelf aan wanneer ze honger krijgt. Om een uur of 8, om 12 uur en om 6 uur. Iedere keer de voorgeschreven hoeveelheid helemaal op. Dan kijkt ze om de bank heen met de blik van: "Was dat alles??". We hebben echt gemerkt dat het een echte boxer is. Een paar keer per dag heeft ze haar baldadige half uurtje. Dan bijt ze overal in en doet ze alles, waarvan ze zelf al weet, wat niet mag. De buren kunnen ons precies vertellen welke tijden dat per dag zijn want dan horen ze steeds een half uur lang: "Eh!" "Nee, Shiva!" en "Dat mag niet hè!". Op dag 4 moest Shiva voor het eerst naar de dierenarts. Een beetje gespannen in de auto maar dat was totaal verdwenen toen we er eenmaal waren. Oh wat vond ze het daar leuk zeg! Aandacht niet te kort en ze kreeg ook nog eens een paar lekkere brokjes. Even op de weegschaal: 5.25 kg. Mooi gewicht zei de dierenarts. Toen de tweede vaccinatie, ook dit was geen probleem. We kregen na afloop zelfs twee foldertjes mee, een van een puppyparty en een van het puppy consultatiebureau. Wat leuk! Dit gaan we zeker alle twee doen! We zijn nu 6 dagen verder en we zijn allebij echt gesloopt. Weinig slaap, vroeg op, continue opletten en maar knuffelen, knuffelen en knuffelen. We merken dat Shiva nu al een stuk beter gewend is. Ze slaapt beter en meer. Ze loopt al wat grotere stukjes buiten en begint nu naar haar naam te luisteren. Al met al doet Shiva het fantastisch en zijn we heel erg blij met haar! Dit was onze eerste blog maar ik denk dat er nog wel een aantal zullen volgen. Hoop dat jullie het leuk vonden. Groetjes, Joost en Chantal en een likje van Shiva
Toen ik mijn inmiddels ex-vriend leerde kennen had hij twee oude boxer reuen. En ik had een 7 jarige zoon die echt doodsbang was voor honden. Als hij ze in de verte aan zag komen was hij het dorp al bijna uit. Doordat wij een relatie kregen moest mijn zoon wel aan de honden wennen. En dat is uiteindelijk ook gelukt. De oude reuen zijn helaas overleden. We namen een nieuwe reu (Diever) en een teefje (Imke). Toen onze relatie op de klippen liep is Imke bij mij en mijn kinderen blijven wonen. Ik had verwacht dat zij Diever enorm zou missen omdat ze het eerste jaar samen waren opgegroeid. Maar niets was minder waar. Imke genoot er direct van om "enigshond" te zijn. Ze pikte direct het hoekje van de bank in bij het raam, daar waar Diever graag lag. Het eten was ook ineens niet meer zo urgent, er waren immers geen kapers meer. Kortom, Imke knapte ervan op, ze werd een stuk rustiger en liever. Gelukkig zien we Diever nog minstens twee keer in de week. Een reu is echt heel anders dan een teef. Ik heb echt het idee dat Imke mij begrijpt en aanvoelt. Al is ze soms ook helemaal gek! Het is overigens geen ochtend hond. Als wij s'morgens beneden komen dan doet ze hooguit één oog open en kwispelt een paar keer lui met haar staart. Ten teken dat ze ons gehoord heeft en er klaar voor is om geaaid te worden. Het is echt een geweldige hond. Ze is gek op kinderen zoals de meeste boxers. Ook loopt ze graag de trap op naar boven om dan met een knuffel weer naar beneden gekomen. Dan heeft ze zo'n ontzettend onschuldige bek. "Mag dat niet dan??" Ik moet er altijd weer om lachen. Ze is echt geweldig die Imke van ons!!
Mijn verjaardag was gisteren 14 juni en het is de eerste keer, dat ik het vier in Heemskerk! Wat zouden mijn Baas en Vrouwtje voor leuks hebben bedacht? Het ontbijtje was extra en dat is met een sardientje erin, smullen is dat! En dan het ochtendloopje langs het water, in de hoop mijn boxervrienden te ontmoeten en even lekker te kunnen dollen. Helaas, dat lukt niet altijd, dan maar weer naar huis met die tennisbal. Gaat de Baas naar de golfbaan? Nee vandaag is het feest en dat betekent voor een Boxer in de auto met z'n drieen en wat denk je zou het het bos zijn of het strand? Na ruim 40 jaar ons leven te hebben gedeeld met de Boxerhond is die keus niet moeilijk, natuurlijk het strand met de zee en de golven en de stok niet te vergeten. We starten dan bij de Bunker op de weg naar de pier en lopen richting pier, waar je lekker een ijsje kunt eten en even kunt uitblazen!Onderweg hoop ik een Boxer tegen te komen, dat maakt het extra leuk. Nat en een béétje moe, een Boxer laat zich niet kennen, laat ik mij door de Baas in de auto tillen, ook dat is zo gegroeid en gaan we weer naar huis. Een flinke bak water en dan is het feest teneinde en moet ik met een stuk appel in mijn mand, want de Baas en het Vrouwtje zijn moe! Het was een fijn festijn voor ons drietjes en tot de volgende verjaardag!
20 mei is het zover! We kunnen onze Gina gaan ophalen. Ismo blijft thuis, in afwachting van wat er gaat gebeuren. Als we dan eindelijk na een uurtje of vier weer terug zijn, zit Ismo al op de uitkijk, samen met één van zijn jonge vrouwtjes. Gina, net 7 weekjes jong, waggelt naar binnen om daar meteen ‘besprongen’ te worden door iets met eenzelfde uiterlijk, maar dan véééél groter en zwaarder. Dat waren toch wel spannende momenten. Hoe zou het gaan tussen die twee? Zal Ismo, met zijn bijna 40 kilo, in zijn enthousiasme Gina niet pletten? Na die eerste nogal onstuimige begroeting gaat het iedere dag een beetje beter. Ismo is veel voorzichtiger en Gina is al de nodige kilo’s aangekomen en dus veel minder kwetsbaar. Na het samen spelen en samen drinken, wordt er nu ook samen gewandeld. Vandaag wordt er zelfs samen geslapen! Tot nu toe moesten we Gina steeds in de bench leggen, als één van beide te moe of te warm werd. Maar nu liggen ze allebei languit op de plavuizen te snurken, ja ook Gina kan dat al, en af te koelen van hun wandeling! Na twee intensieve weken zijn Ismo en Gina helemaal aan elkaar gewend en zijn ook wij aan de situatie gewend. Eén boxer is leuk, maar twee boxers is echt super!!!! Groetjes, Marina en een poot van Ismo en Gina
Hallo! Schandalig hé, al zo lang niets meer laten weten over mijn woefje... Onze Mazzel is ondertussen al een grote jongen geworden, volgende week is hij al een heel jaar jong! Hij is ondertussen veel liever geworden tegen ons, hij laat zich graag knuffelen en strelen en heeft zo graag onze aandacht dat hij gewoon zijn kopje in mijn handen duwt als het hem te lang duurt. Mazzel is ondertussen echt een deel van het gezin, we vertrouwen hem volledig maar belangrijker, hij vertrouwt ons ook! ^_^ Als zijn pootjes te vuil zijn en hij moet onder de douche mag ik hem zelfs er naar toe dragen. Mazzel heeft zichzelf ondertussen ook een speelkameraatje gevonden, de 7-jarige Border Collie van mij nonkel negeerde hem in het begin het liefst maar is nu ook helemaal heet gelopen voor de charmes van ons zwart duvelke. Als ze nu samen zijn spelen ze graag samen met de frisbee ofzo... Jaja, onze Mazzel... met de dag word hij liever en met de dag zijn we gekker en gekker op hem... Groetjes van Esti en een dikke poot van Mazzel!
Een week geleden hebben we afscheid moeten nemen van ons maatje, Wat was het een heftige week, een week vol emoties, verdriet, opluchtig, boosheid en gemis. Wij willen alle boxerbaasjes hartelijk danken voor alle liefde woorden, berichtjes, foto's die geknustelt zijn van onze kanjer en het meeleven voor en na MOotjes dood. We missen hem heel erg, maar met jullie steun komen we er wel doorheen, Bedankt lieverds!
Aan Mo (Quasimodo di noi vincere). Mijn maatje en vriend ik ga je zo ontzetten missen. Jou korte bestaan is nooit meer uit mijn hart te wissen. Jou onvoorwaardelijke vriendschap, liefde en trouw zal ik nooit vergeten. Een echte kanjer was je, dat heb ik altijd geweten. Want zoals jij alles droeg. Als een echte super vent, heel stoer. Had je het even moeilijk of was je weer heel ziek. Dan was mijn schoot jou rustpunt en vergat je even de pijn en verdriet. Je gaf me dan van die lekkere natte likken. En ik kroelde met je en kuste je natte lippen. Jongen, heel wat snotneuzen heb ik bij je gepoetst. En dan was er nog de benauwdheid en het gehoest. Met liefde heb ik je verzorgd. En met toewijding heb ik voor je gezorgd. De eerste dagen dat je bij ons was sliep we samen op de bank. Want van die grote bench was je zo bang. Je nestelde je dan lekker tegen me aan. Liet dan een diepe zucht en je kon lekker slapen gaan. Later zijn we boven gaan slapen. Jij in je kartonnen doos en maar over me waken. Als ik je met mijn stem en handen geruststelde was je zo in een diepe slaap. Wat hebben we samen in die korte tijd veel meegemaakt hé maat. MOotje bedankt voor je vriendschap, liefde en trouw. Ik hou van jou! Je vrouwtje Rian.
De zomer is begonnen, dus gaan het vrouwtje en de boxerhond Uniek iedere middag in de fietskar naar het bos! Het ritueel gaat als volgt: Vrouwtje roept fietskar, boxer draait als een dolle in de rondte van extase, waarop we samen naar het fietsenhok lopen! De fietskar wordt klaargemaakt voor de rit van 10 minuten. Een hondenbrokje erin, de fles water erbij, natuurlijk niet de tennisbal vergeten en off we go!!! Heerlijk zo een ritje in een fietskar van marktplaats, waar de wind lekker doorwaait en de boxer alles kan bekijken. In het bos aangekomen wordt de fiets tegen een dikke boom gezet, de achterklap gaat open en Uniek neemt een sprong in het groene gras en zet het meteen op een draf, want we gaan joggen, dat is zo héérlijk voor ons beiden. Uniek voorop en in rustig tempo maken we ongeveer 5 rondjes. Onderweg komt ze honden tegen, de één is leuk om te spelen, de andere wat minder. Na een half uur hangt haar tong op haar poten en is het tijd om te stoppen. Even drinken, de fiets weer tegen de boom, de achterklap open, ha daar ligt weer een brokje en zo aanvaarden wij weer de thuisreis. Ik kan dit een ieder aanbevelen en eindig dit stukje met " blijf gezond, neem een hond"! Wordt vervolgd.
S'morgens vroeg 5 uur mijn man wil gaan werken komt beneden en ziet midden in de kamer veel bloed liggen heel dun bloed.Hij maakt mij wakker en in eerste instantie schrik ik en denk dat er iets met een van de honden is.Ze slapen allebei en kijken eens op zo van wat een kabaal smorgens vroeg. Nadat we beide honden nagekeken hebben en niks bijzonders zien ga ik maar even dweilen en kruip weer in bed.Je blijft je natuurlijk afvragen waar komt dit vandaan.We hadden op dat moment een nestje muizen achter het aanrecht en regelmatig een in de val. Op een gegeven moment had ik zo het idee dat er wel eens een muisje door kamer had gelopen en een van de honden er mee gespeeld zou kunnen hebben.Eerst werd er mee gelachen dat kan niet we zagen nergens een muisje ik dacht dat Boezz of Bumper het misschien hadden opgegeten.Een dag later zag mijn man in de hal een gewond muisje wegkruipen.Wij denken dat hiermee dit raadsel is opgelost maar helemaal zeker ben je daar natuurlijk nooit van. Gertie
hallo ik ben nicolette, wij hebben in totaal 3 boxers gehad, helaas alledrie overleden. de laatste alweer 4 jaar geleden. ze waren alledrie van mijn ouders. maar ook een beetje van mij en mijn zus. ze hebben zoveel liefde en troost gegeven in moeilijke tijden. helaas heb ik de ruimte er niet voor, anders had ik er ook een gehad. maar ik woon op een bovenhuis dus niet echt handig. maar ik mis ze wel. vooral het dwaze gedrag van ze. ze zijn net ongeleide projectielen, maar dan op een leuke manier.
Onze eerste boxer Zorck hebben we in september 1993 gekocht. Ik was toen in verwachting van ons eerste kind en kon toen al minder gaan werken dus tijd voor een hond. Bij mijn man thuis hebben ze boxers gehad dus voor hem was al snel duidelijk wat voor hond hij wou hebben. Wij zijn toen bij verschillende fokkers gaan kijken en ik was ook meteen een boxerfan.Onze Zorck was een echte boxer de tuin was binnen de korste tijd omgeploegd en binnen kon hij er ook wat van.Vooral gipsbeeldjes hield hij van.De kerstgroep heeft hij van de hele groep de hoofden eraf gebeten. Na wat aanpassingen in huis en een bench ging het al snel beter.Als ik met de kinderwagen buiten kwam en hij liep erlangs bewaakte hij die alsof zijn leven er van af hing. Vooral naar anderen reuen was hij heel dominant .Zorck was ongeveer 2 jaar toen wij Frans en Annie leerde kennen. Annie had gezien dat wij een boxer hadden en zo is de vriendschap tussen mens en vooral BOXER ontstaan. Max was nog een puppy en onze Zorck vond hem geweldig. Als ze samen gingen wandelen in het bos leerde Zorck Max de kneepjes van het Boxervak. Ze hebben samen veel gewandeld en waren goede vrienden. Maar toen kwam Inca erbij en Zorck verloor algauw zijn interesse in Max . Een vrouwtje is dan ook wel heel leuk. Het samen wandelen is gebleven tot Inca oud genoeg was voor grote wandelingen. Zorck hebben met 9,5 jaar in moeten laten slapen 'darmkanker'' We hebben toen na twee weken een nieuwe boxer gekocht onze Boezz een hele andere hond echt super lief en luisterde prima zo goed dat we na 3 jaar Bumper erbij gehaald hebben . Bumper is ook een hele lieve boxer . Met Boezz en Bumper word er nou elke week met Maggy gewandeld en dat gaat super fantastisch. Ik heb net even met Annie gebeld omdat ik had gelezen dat Max ziek was we hopen er natuurlijk het beste van maar weten ook goed dat Max toch al erg oud is voor een boxer. Annie en Frans heel veel stekte. Groetjes Rob en Gertie
aangrijpend verhaal van een boxer (een tranentrekker!!) gisteren, 21:30, 10 x bekeken HOE KON JE ? Toen ik pup was amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind , ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik ´stout’ was , schudde je met je vinger naar me en vroeg je me ´´hoe kon je ? ´´ , maar gaf je weer toe en rolde je me op de rug om mijn buik te kriebelen. Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik s`nachts mijn neus tegen je aansnurkte en naar je diepste gehiemen en droomen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en reden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want ``ijs is slecht voor honden``, zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen. Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden. En meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je , troostte je als je gekwetst en teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij-inmiddels je vrouw- is geen ``hondenmens`` Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukig omdat jij gelukkig was. Toen kwamen de mensenbaby`s en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken , en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen. En ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een ``gevangene van de liefde``. Toen ze groeiden werd ik hun vriend. Ze gingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking- jou aanrakingen waren nu zo zeldzaam- en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekum in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit. Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had , je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts ``ja`` en veranderde van onderwerp. Ik was van `` jouw hond`` verworden tot slechts ``een hond``, en iedere euro die je aan mij besteedde werd er èèn teveel. Nu heb je een carrièrekans in een andere stad , en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je ``gezin``, maar er was een tijd dat ik je ènigste gezinslid was. ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei, ``ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden``. Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kenden de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs èèn met ``papieren``. Je moest je vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde: ``Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!``. En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje , vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen- en ik nu ook. Na vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden ``hoe kon je ?`` Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik elke keer als er iemand langskwam naar het hek, hopende dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht trekkende puppies, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af. Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag. En ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. Omdat het mijn aard is , had ik met haar te doen. De last die zij moesttorsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn poot terwijl een traan over haar wang rolde. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koude vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde ``hoe kon je?`` Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei ``het spijt me zo``. Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen, een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn ``hoe kon je?`` niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen. Noot van de auteur (Jim Willis (2001): Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van ``Hoe kon je? ``, komt dat doordat het een samenvatting is van verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag dit verhaal verspreiden voor niet commerciele doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld. Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in asiels en dierenartsenpraktijken. Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en dat alle leven kostbaar is.
Ha, ik sta op internet! Dat heeft mijn bazinnetje toch maar mooi voor elkaar. Mijn naam is Yuki. Ik ben een witte boxer van bijna 6 jaar oud en heb een zonnebril. In juni is het 6 jaar geleden dat mijn baasjes mij ophaalden uit Heeswijk-Dinther, van kennel Van de Laverdonk. Ik was nogal bibberig, want ik vond het toch wel eng om in die auto te moeten zitten, maar eenmaal op schoot bij mijn bazinnetje kon ik mooi alles zien. Ik houd nog steeds niet van autorijden, maar soms moet ik gewoon mee. Zoals laatst naar Centreparcs. En een keer naar Spanje! Mijn baasjes hadden nog twee kinderen en inmiddels hebben we er nog eentje bij. Dit kleintje werd anderhalf jaar na mij geboren en ik was vanaf het begin af aan helemaal verliefd op haar. Niemand mocht in de buurt komen, daar zorgde ik wel voor. Als ze huilde, was ik er als eerste bij en ik deed vaak gek om haar aan het lachen te maken. Nog steeds zijn we dikke maatjes, want ze speelt graag met een tennisbal met mij. Dwars door de woonkamer, waar mijn bazinnetje niet altijd blij mee is, maar daar trekken we ons lekker niets van aan. Verder heb ik een kater en een poes. De kater is de baas, dat weet ik wel, want hij is tenslotte ouder en mij ook echt de baas. Maar komt hij in de buurt van mijn eten dan word ik wel giftig natuurlijk. De poes is nog jong. Ze is van mij en ik ben de baas over haar. Ze is wel bang voor me, maar ik wil alleen maar met haar spelen. Als we uit gaan, gaat de kater altijd mee. Hij probeert mij dan uit te dagen en als ik dan achter hem aanren, gaat ie gauw een boom in, de stinkerd. Daar kan ik niet bij, want zo goed kan ik niet klimmen. Al met al heb ik het prima naar mijn zin hier en ik zal zeker meer gaan vertellen over mezelf de komende tijd!
Dag boxervrienden, Ontzettend boos kunnen we worden van de berichten over de herplaatsers.. de meest bizarre berichten kom je tegen.. met de meest bizarre redenen.. Logisch dat wij boxerliefhebbers geneigd zijn fel te reageren, doordat je boxerhart spreekt. Anderzijds idd ook goed dat men hier de berichten plaatst aangezien hier met name boxerliefhebbers komen die deze schatten een goed en warm nest kunnen bieden.. Maar hopeloos word ik er ook van.. heb nu eenmaal niet de ruimte, geld om al deze schatten onderdak te geven, moedeloos doordat ik wel wil, maar niet kan. Zeker boxers die wat ouder zijn.. Axl is 2,5 jaar en ik kan geen dag zonder hem, beseffende dat boxers over het algemeen niet zo'n lange levensverwachting hebben en Axl nierfalen heeft... houd ik mijn hart vast dat ik hem zou moeten missen... geen enkele reden kan ik bedenken om hem weg te doen, maar wellicht dat je ooit in een situatie kunt komen waardoor je inderdaad met pijn in je hart moet realiseren dat het beter is om je schat een nieuwe, betere toekomst te bieden... juist uit liefde voor je boxer! Wat is dan beter? Je hond herplaatsen (zelfs op hoge leeftijd) en afwachten wat er van hem terecht komt of je trouwe viervoeter bij je houden ondanks dat je mss niet meer uitgebreid kunt wandelen of niet meer die enorme tuin hebt om in te dollen??? Ik zou hem niet willen en kunnen missen dus zal er alles aan doen, van alles regelen, om hem te kunnen houden.. maar wellicht dat dit beter is voor mij, maar niet voor mijn hond?! Uit liefde voor je boxer.. wat is dan goed? Ik hoop van harte dat ik nooit voor die keuze kom te staan, maar juist door de vele herplaatsers houdt het mij wel bezig... Heb het wel vaker gedacht, waar ben ik aan begonnen? Het is niet alleen de onvoorwaardelijke liefde voor mijn eigen boxer, maar gelijk alle andere boxers die op deze - ook soms zo onvriendelijke - wereld ronddollen... Maar dan bedenk ik mij dat het soms niet erg is iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je 't nooit hebt gehad. Als ik na ga hoeveel Axl ons nu in die paar jaar heeft gegeven en heeft bijgebracht dan ben ik hem hier al zo ontzettend dankbaar voor! En ben ik dankbaar voor elke dag die ons nog samen gegeven wordt! Dus schuif ik de eerst opkomende woede en onbegrip maar aan de kant, om vervolgens mijn hart te openen en te doen wat ik behoor te doen als boxerliefhebber, enigzins helpen om deze schatten een nieuw thuis te geven! De boxers kiezen helaas niet zelf voor hun baasjes.. maar wellicht dat een fokker hier wat meer op moet toezien???
Begin 2006 hoorden we van vrienden van ons dat er voor mika een nieuw thuis werd gezocht. Hun zoontje van 1 had heftige allergien en de dokter dacht dat mika hier de oorzaak van was. Om te kijken of dat zo was vroegen ze ons of wij twee weekjes op mika wouden passen. Ze vroegen dat aan ons omdat ze wisten dat ik(urban) gek ben van boxers Waarom had ik zelf nog geen boxer zul je denken, Als jongentje van twaalf had ik mijn witte boxer blanco nadat ze overreden was zelf onder de auto vandaan gehaald,ze leefde nog,alle tandjes eruit, gat in haar hoofd,pootjes gebroken.....in de keuken is ze in mijn armen overleden en toen pakte de "dierenarts"haar aan alle vier pootjes op en gooide haar voorin zijn auto. Het heeft heel lang geduurt voordat ik dat een plekje heb kunnen geven. Toen kwam mika logeren, Mika had in haar leven een paar keer bij andere mensen gelogeerd maar dat ging nooit echt goed,mika at niet was onrustig enz. Ze was een half uurtje bij ons en at d'r bak met brokjes leeg dronk wat en kwam bij ons liggen,ze had ons goedgekeurd zei ik. In die twee weken ging het met de kleine stukken beter Na twee weken ging mika weer naar huis Thuis at ze niet goed en met de kleine ging het ook weer slechter,waarschijnlijk lag het toch aan mika... Na twee weken was de kogel door de kerk en kwam mika bij ons wonen ,een maand voor haar achtste verjaardag. Dolblij waren we want ook yvette miste mika na die twee weken. Ruim anderhalf jaar hebben we van elkaar mogen genieten tot de dokter eind 2007 kanker constateerde . Opereren zou een te zware opgave voor haar geweest zijn, De laatste maand was ze op sommige dagen net een jonge hond en op andere dagen een oude dame,maar ze zat nog vol leven. Tot 29 januari... Yvette kwam om kwart over zes thuis.... Mika,vrouwtje is thuis zei ik..Mika stond op en zette haar pootjes op de grond en gleed vooruit ik kon haar nog net opvangen,ze hing over men armen.. In de mand naar de dierenarts ,ze keek me aan met een hartverscheurende blik.. Het ging zo snel,we hadden geen keus... Ik kon haar niet bij de dierenarts achterlaten en heb haar meegenomen, We hebben haar diezelfde avond begraven op een mooi plekje in de tuin.. rust zacht lieve mika
Lieve Dorrys ik schrijf dit stukje voor jou. Jij hebt ons de afgelopen nacht laten voelen hoe lief, trouw en oplettend je bent. Er wordt hier veel geschreven over liefde en trouw. Ook wordt er regelmatig geschreven over baasjes die hun boxer niet zo trouw zijn en geloof me ik vind dat al zo moeilijk te bevatten maar na de afgelopen nacht weet ik zeker dat jouw liefde aan ons heel sterk is en weet ik ook zeker lieverd dat wij er alles aan blijven doen om jou te helpen. Wat er nu precies is gebeurd weet ik niet eens meer. Jij slaapt sinds je ziek bent bij ons maar je gaat pas mee naar boven als baasje of ik als laatste gaat. Gisteren besloot je anders. Ik was al naar boven en volgens baasje moest je na een half uurtje ook heel zeker naar boven. Baasje heeft je op bed getild omdat je dat zelf niet meer kunt. Daar bleek ik erg ziek. Kon niet meer reageren en jij hebt net zolang door m'n gezicht gelikt tot ik er weer was. Ik ga niet echt in details verder waarschijnlijk ging het om een hevige migraine aanval. Ik ben weer een beetje op en jij houdt mij de hele dag verder goed in de gaten...Lieve Dorrys het gebeuren van de afgelopen nacht heeft ons erg doen schrikken maar we kijken nu al met een glimlach terug en praten al de hele dag over jou! Je bent een top boxer!!! Dikke kussen van je mama Ellen XXXXXXXXXXX Onze Dorrys is in januari 4 jaar geworden. Sinds het najaar van 2007 weten we dat ze een ernstige vorm van spondylose heeft en een ernstige vorm van hd. Sinds die tijd heeft ze ook regelmatig actieve ontstekingen dus dat is de reden dat ze bij ons slaapt. We zetten geen stap meer zonder haar. En zo heeft ze nu laten zien dat ze er ook zeker voor ons is.
Vandaag is mijn beste vriend, mn maatje, mn alles plotseling heel plotseling overleden. Mijn Boris, boxer jongen van 8 jaar. Vandaag om 6 uur kwam ik thuis van mn werk. En Boris was weer vrolijk als altijd... Ben een stuk met m wezen wandelen. Hij wilde zelfs nog met een andere hond spelen... Toen we thuis kwamen moest hij overgeven in de tuin. Ik liep naar m toe en maakte zn mondje schoon.... Nog steeds kwispelde zn staartje..... We gingen naar binnen en ik liep even naar boven. Ik hoorde een harde klap en een gil. Ik wist instinctief dat t helemaal fout was. Ben naar beneden gevlogen en daar lag hij. Ben bij m gaan zitten, hij zuchtte nog een paar keer en hij was weg... De dierenarts denkt aan een herseninfarct of een hartaanval...... Ben net terug van t dierencrematorium en het voelt zo bizar... Met dit stukje wil ik dan ook tegen mn lieverd zeggen... Rust zacht lieverd, ik heb van je genoten! Bedankt voor alles! Ik zal je nooit vergeten!! Nooit!
BoxerBlogs 
