BOXERHOROSCOOP Ram 21 maart-20 april De ram boxer is avontuurlijk en energierijk, wil altijd nieuwe dingen ontdekken. Ram boxers houden van een eind wandelen en hun zoektochtrijke karakter leidt hun naar de goede weg. Hun vertrouwen en impulsiviteit leidt soms tot best gevaarlijke situaties, of het nou het volgen van een konijn is, in een netel stappen of in een vijver vallen is. Maar de ram zal de moed nooit opgeven en altijd en nieuw avontuur induiken. Stier 21 april-20 mei De stier boxer is liefhebbend en knuffelig. Ze zijn geduldig en betrouwbaar, altijd rekening houdend met hun baasjes gebruiken en nukken. Ze houden ervan om voor de kachel te liggen, of opgerold op een deken. Stierboxers vinden het heerlijk om tijd door te brengen met hun baasjes en kunnen zelfs jaloezie vertonen als die tijd naar een ander gaat. Ze zijn stil, vredig en voelen zich het prettigst als hun omgeving prettig en veilig is, zeker met een bot in de buurt. Tweeling 21 mei-20 juni De tweeling boxer is een levendige hond die zich overal aanpast, ongeacht de situatie. Ze houden ervan te communiceren met hun eigenaren, om bijv. een nieuwe ervaring of ontdekking te delen. Hoe oud ze ook zijn, tweelingboxers zijn altijd jeugdig. Kreeft 21 juni-20 juli De kreeft boxer is beschermend en zorgzaam. Wie in wil breken moet zeker niet bij een kreeftboxer naar binnengaan. Kreeftboxers zijn emotioneel en gaan altijd op hun intuitie af; ze weten wat er aan de hand is, voordat de eigenaar het weet. Ze zijn ook gevoelig en lief. Het zijn de sympathiekste boxers, omdat ze voelen wat de eigenaar voelt. Helaas telt dit niet voor de postbode.... Leeuw 21 juli-20 augustus De leeuw boxer is sterk en loyaal. Ze zijn enthousiast en vol energie. Ze houden van elke activiteit, van rennen en rollebollen. Leeuwboxers zijn er van overtuigd dat ze de baas zijn, en ook al zijn ze liefhebbend en zorgzaam, ze zijn altijd de baas. Boven alles is de leeuwboxer trouw en loyaal tot eigenaren, behalve wanneer er katten bij betrokken zijn. Maagd 21 augustus-20 september De maagd boxer is bescheiden en zelfs verlegen. Zelfs als de boxer weet dat hij knap is, wil hij niks weten van eigendunk en bijv. shows. Ze zijn betrouwbaar. Als je een maagdboxer een taak geeft, zal hij het helemaal uitvoeren, met liefde en trouw. Ze houden van de zon en liggen graag op een kleedje naar hun familie te kijken. Helaas verliest de maagdboxer zijn bescheiden-en verlegenheid op het moment dat hij een hondenkoekje ziet. Weegschaal 21 september-20 oktober De weegschaal boxer is makkelijk en sociaal. Ze zijn relaxed en thuis houden ze van kleine persoonlijke verzamelobjecten. Ze zijn blij als er visite is en vinden het heerlijk om zich op te krullen onder of naast de koffietafel. Het belangrijkste ding van de weegschaalboxer is dat ze met alle mensen en honden op kunnen schieten. Niks kan hun opwinden of boos maken, behalve die kleine poedel... Schorpioen 21 oktober-20 november De schorpioenboxer is vastberaden en gefocusseerd. Deze honden bereiken altijd wat ze willen ook al moeten ze door het vuur. Ze zijn passionele en vasthoudende honden, houdend van elke soort activiteit, zelfs als ze hun eigen uitputten door het plezier. Ze kunnen uren ergens mee bezig zijn, ergens naar zitten staren zonder dat ze ook maar een beweging geven. Helaas gaat dit niet op als je met een zak voer rammelt. Boogschutter 21 november-20 december De boogschutter is een zelfstandige, vrije hond. Ze houden van grote ruimtes en het ontdekken van dingen. Het zijn vrolijke, goed geluimde honden, die ontzettend van een robbertje stoeien houden. Ze zijn open, eerlijk, uiten hun gevoelens. Ze zijn het gelukkigst op een open veld met eigenaar die een bal gooit. Steenbok 21 december-20 januari De steenbok boxer is voorzichtig en geduldig. Ze weten dat goede dingen komen bij honden die geduld hebben. Dat verklaart het gestaar als de eigenaar in de keuken bezig is. Ze houden van standvastigheid, slapen in een mand, op dezelfde plek, met een bot op dezelfde plek als eerst. ze zijn erg gedisciplineerd, behalve wanner het op levertraktaties neerkomt. Waterman 21 januari-20 februari De waterman boxer is vriendelijk en loyaal. Ze houden ervan om rond te hangen waar de eigenaar is, bij de tv of waar dan ook. Watermanboxers zijn alleenstaand en houden ervan om dingen uit te vinden, kijken hoe ze die bal onder de bank vandaan kunnen krijgen. De watermanboxer is een echte vriend in elke sfeer of gemoedstemming, behalve als de eigenaar zijn eten vergeet. Vissen 21 februari-20 maart De vissen boxer is een aardige, zorgzame hond. Ze hebben een geefkarakter, en zijn heel zorgzaam. Het zijn uitmuntende honden voor reddingswerk. Door dat ze niet egocentrisch zijn, zijn ze makkelijk binnen en buiten het huis, nooit overstuur om zich aan te passen voor de eigenaar. Ze zijn makkelijk te trainen en houden van lange wandelingen. Zeker als deze tot parken leiden. Ik heb dit niet zelf verzonnen maar kwam het ergens tegen. Misschien herkennen jullie er iets in.
Het was warm in de flat en ik, boxer uniek, lag te hijgen op het laminaat! Dus dacht het vrouwtje, hoe kunnen we dit eens prettiger maken voor ons allemaal. Internet is het sleutelwoord en wel holiday-link, een site voor het oppassen op huizen en dieren in de breedste zin van het woord. Wij besloten dus voor een speelkameraad voor de boxer en vonden een geweldige plek in Overijssel en een nog lievere hond, genaamd flora, een duitse staander van 12 jaar, die niet in een pension wenste te gaan, maar in haar eigen huis wilde blijven! Dus koers gezet naar Willemsoord, alwaar we hééél spontaan ontvangen werden door mens en hond. Wij hebben 3 geweldig fijne vakantieweken gehad en de honden hadden gezelschap aan elkaar en hebben lange boswandelingen gemaakt. Helaas zijn we wel overvallen door teken, maar ook dat losten we op met een pipetje spul in hun nek. Voldaan keerden we huiswaarts en ik kan het iedere hondenbezitter aanbevelen op een huis te passen, te ruilen of mensen in je huis te nemen, dan hoeven de boxers niet naar het pension! Dit was dus even een vakantiemijmering en tot de volgende gebeurtenis in het leven van Uniek.
Wat een week zeg. Vrijdag 4 juli hebben we onze Shiva dan eindelijk opgehaald. De laatste weken ervoor gingen tergend langzaam voor ons gevoel dus we waren blij dat het dan eindelijk zo ver was. Vrijdag ochtend vroeg vertrokken naar de fokker. In de spits, twee uur rijden, richting "the middle of nowhere" hahah. Wat een ruimte hier. Dat kennen wij in de stad helemaal niet. Bij aankomst zagen we "onze" Shiva al staan. Samen met haar resterende broertje en zusje. Wat keek ze lief zeg! Even het papierwerk en alle informatie doornemen en invullen en dan... naar huis ! Het afscheid viel de fokker en haar dochter wel een beetje zwaar maar gelukkig hielden ze zelf het resterende teefje. Shiva keek vanaf de schoot van Chantal door het raam naar buiten en wild om zich heen... Wat gebeurt hier nu weer?? De rit naar huis ging voorspoedig. Shiva zat lekker naar buiten te kijken naar alle andere auto's en de omgeving. Na een half uurtje de eerste stop gemaakt. Even lekker buiten huppelen in het gras. Nadat we weer waren vertrokken was Shiva ook snel "vertrokken". Ze lag heerlijk op de achterbank te slapen. Bij thuiskomst kwam ze binnen alsof dit al jaren haar huis was, Even alles bekijken en overal aan snuffelen. Het duurde nog geen half uur voordat ze haar bench had gevonden en zich daar eens even lekker in ging nestelen. Eenmaal wakker vond ze de planten in de kamer wel erg leuk. Ze sprong als een echte boxer heen en weer tussen de planten, lekker knagen aan de stengels. 100x "nee" zeggen en steeds weer wegduwen. Pfft dit wordt een vermoeiende maar leuke periode. De eerste paar dagen ging het eigenlijk steeds beter. Shiva begon goed te begrijpen wat "nee" betekende en 1 of 2 keer zeggen was nu al voldoende. De nachten gingen ook prima. Chantal heeft de eerste nachten beneden op de bank geslapen naast de bench. De eerste twee nachten was het meerdere keren per nacht maar dit ging ook steeds beter. Na een paar nachten kwam ze nog maar 1 keer per nacht, en dan natuurlijk om 7 uur weer. De zesde nacht ging het even fout. We sliepen weer gewoon boven en waren, door de vermoeidheid denken we, diep in slaap. We hebben Shiva niet horen piepen en werden pas wakker toen het geblaf werd. Eenmaal beneden bleek dat we te laat waren. Shiva had voor het eerst in de bench geplast. Nouja kan gebeuren en dit was onze fout. Wat we wel doorhebben is dat Shiva niet houd van regen. Tot twee keer aan toe wilde ze eigenlijk niet naar buiten toen het (hard) regende. Omdat ze toch even moest plassen en poepen haar toch maar meegenomen naar buiten. Daar deed ze erg weinig en wilde ze alleen maar zo snel mogelijk weer naar binnen. Uiteindelijk toegegeven en weer naar binnen gegaan. Even Shiva afgedroogd en de riem los en Shiva loopt naar binnen. Slaat rechtsaf en nog een keer rechtsaf en gaat op de plek voor "onze" zitzak, lekker zitten poepen. Hier moeten we nog wat op vinden. Vol verbazing kijken we wel drie keer per dag hoe goed Shiva eet. Steeds geeft ze zelf aan wanneer ze honger krijgt. Om een uur of 8, om 12 uur en om 6 uur. Iedere keer de voorgeschreven hoeveelheid helemaal op. Dan kijkt ze om de bank heen met de blik van: "Was dat alles??". We hebben echt gemerkt dat het een echte boxer is. Een paar keer per dag heeft ze haar baldadige half uurtje. Dan bijt ze overal in en doet ze alles, waarvan ze zelf al weet, wat niet mag. De buren kunnen ons precies vertellen welke tijden dat per dag zijn want dan horen ze steeds een half uur lang: "Eh!" "Nee, Shiva!" en "Dat mag niet hè!". Op dag 4 moest Shiva voor het eerst naar de dierenarts. Een beetje gespannen in de auto maar dat was totaal verdwenen toen we er eenmaal waren. Oh wat vond ze het daar leuk zeg! Aandacht niet te kort en ze kreeg ook nog eens een paar lekkere brokjes. Even op de weegschaal: 5.25 kg. Mooi gewicht zei de dierenarts. Toen de tweede vaccinatie, ook dit was geen probleem. We kregen na afloop zelfs twee foldertjes mee, een van een puppyparty en een van het puppy consultatiebureau. Wat leuk! Dit gaan we zeker alle twee doen! We zijn nu 6 dagen verder en we zijn allebij echt gesloopt. Weinig slaap, vroeg op, continue opletten en maar knuffelen, knuffelen en knuffelen. We merken dat Shiva nu al een stuk beter gewend is. Ze slaapt beter en meer. Ze loopt al wat grotere stukjes buiten en begint nu naar haar naam te luisteren. Al met al doet Shiva het fantastisch en zijn we heel erg blij met haar! Dit was onze eerste blog maar ik denk dat er nog wel een aantal zullen volgen. Hoop dat jullie het leuk vonden. Groetjes, Joost en Chantal en een likje van Shiva
Toen ik mijn inmiddels ex-vriend leerde kennen had hij twee oude boxer reuen. En ik had een 7 jarige zoon die echt doodsbang was voor honden. Als hij ze in de verte aan zag komen was hij het dorp al bijna uit. Doordat wij een relatie kregen moest mijn zoon wel aan de honden wennen. En dat is uiteindelijk ook gelukt. De oude reuen zijn helaas overleden. We namen een nieuwe reu (Diever) en een teefje (Imke). Toen onze relatie op de klippen liep is Imke bij mij en mijn kinderen blijven wonen. Ik had verwacht dat zij Diever enorm zou missen omdat ze het eerste jaar samen waren opgegroeid. Maar niets was minder waar. Imke genoot er direct van om "enigshond" te zijn. Ze pikte direct het hoekje van de bank in bij het raam, daar waar Diever graag lag. Het eten was ook ineens niet meer zo urgent, er waren immers geen kapers meer. Kortom, Imke knapte ervan op, ze werd een stuk rustiger en liever. Gelukkig zien we Diever nog minstens twee keer in de week. Een reu is echt heel anders dan een teef. Ik heb echt het idee dat Imke mij begrijpt en aanvoelt. Al is ze soms ook helemaal gek! Het is overigens geen ochtend hond. Als wij s'morgens beneden komen dan doet ze hooguit één oog open en kwispelt een paar keer lui met haar staart. Ten teken dat ze ons gehoord heeft en er klaar voor is om geaaid te worden. Het is echt een geweldige hond. Ze is gek op kinderen zoals de meeste boxers. Ook loopt ze graag de trap op naar boven om dan met een knuffel weer naar beneden gekomen. Dan heeft ze zo'n ontzettend onschuldige bek. "Mag dat niet dan??" Ik moet er altijd weer om lachen. Ze is echt geweldig die Imke van ons!!
Mijn verjaardag was gisteren 14 juni en het is de eerste keer, dat ik het vier in Heemskerk! Wat zouden mijn Baas en Vrouwtje voor leuks hebben bedacht? Het ontbijtje was extra en dat is met een sardientje erin, smullen is dat! En dan het ochtendloopje langs het water, in de hoop mijn boxervrienden te ontmoeten en even lekker te kunnen dollen. Helaas, dat lukt niet altijd, dan maar weer naar huis met die tennisbal. Gaat de Baas naar de golfbaan? Nee vandaag is het feest en dat betekent voor een Boxer in de auto met z'n drieen en wat denk je zou het het bos zijn of het strand? Na ruim 40 jaar ons leven te hebben gedeeld met de Boxerhond is die keus niet moeilijk, natuurlijk het strand met de zee en de golven en de stok niet te vergeten. We starten dan bij de Bunker op de weg naar de pier en lopen richting pier, waar je lekker een ijsje kunt eten en even kunt uitblazen!Onderweg hoop ik een Boxer tegen te komen, dat maakt het extra leuk. Nat en een béétje moe, een Boxer laat zich niet kennen, laat ik mij door de Baas in de auto tillen, ook dat is zo gegroeid en gaan we weer naar huis. Een flinke bak water en dan is het feest teneinde en moet ik met een stuk appel in mijn mand, want de Baas en het Vrouwtje zijn moe! Het was een fijn festijn voor ons drietjes en tot de volgende verjaardag!
20 mei is het zover! We kunnen onze Gina gaan ophalen. Ismo blijft thuis, in afwachting van wat er gaat gebeuren. Als we dan eindelijk na een uurtje of vier weer terug zijn, zit Ismo al op de uitkijk, samen met één van zijn jonge vrouwtjes. Gina, net 7 weekjes jong, waggelt naar binnen om daar meteen ‘besprongen’ te worden door iets met eenzelfde uiterlijk, maar dan véééél groter en zwaarder. Dat waren toch wel spannende momenten. Hoe zou het gaan tussen die twee? Zal Ismo, met zijn bijna 40 kilo, in zijn enthousiasme Gina niet pletten? Na die eerste nogal onstuimige begroeting gaat het iedere dag een beetje beter. Ismo is veel voorzichtiger en Gina is al de nodige kilo’s aangekomen en dus veel minder kwetsbaar. Na het samen spelen en samen drinken, wordt er nu ook samen gewandeld. Vandaag wordt er zelfs samen geslapen! Tot nu toe moesten we Gina steeds in de bench leggen, als één van beide te moe of te warm werd. Maar nu liggen ze allebei languit op de plavuizen te snurken, ja ook Gina kan dat al, en af te koelen van hun wandeling! Na twee intensieve weken zijn Ismo en Gina helemaal aan elkaar gewend en zijn ook wij aan de situatie gewend. Eén boxer is leuk, maar twee boxers is echt super!!!! Groetjes, Marina en een poot van Ismo en Gina
Hallo! Schandalig hé, al zo lang niets meer laten weten over mijn woefje... Onze Mazzel is ondertussen al een grote jongen geworden, volgende week is hij al een heel jaar jong! Hij is ondertussen veel liever geworden tegen ons, hij laat zich graag knuffelen en strelen en heeft zo graag onze aandacht dat hij gewoon zijn kopje in mijn handen duwt als het hem te lang duurt. Mazzel is ondertussen echt een deel van het gezin, we vertrouwen hem volledig maar belangrijker, hij vertrouwt ons ook! ^_^ Als zijn pootjes te vuil zijn en hij moet onder de douche mag ik hem zelfs er naar toe dragen. Mazzel heeft zichzelf ondertussen ook een speelkameraatje gevonden, de 7-jarige Border Collie van mij nonkel negeerde hem in het begin het liefst maar is nu ook helemaal heet gelopen voor de charmes van ons zwart duvelke. Als ze nu samen zijn spelen ze graag samen met de frisbee ofzo... Jaja, onze Mazzel... met de dag word hij liever en met de dag zijn we gekker en gekker op hem... Groetjes van Esti en een dikke poot van Mazzel!
Een week geleden hebben we afscheid moeten nemen van ons maatje, Wat was het een heftige week, een week vol emoties, verdriet, opluchtig, boosheid en gemis. Wij willen alle boxerbaasjes hartelijk danken voor alle liefde woorden, berichtjes, foto's die geknustelt zijn van onze kanjer en het meeleven voor en na MOotjes dood. We missen hem heel erg, maar met jullie steun komen we er wel doorheen, Bedankt lieverds!
Aan Mo (Quasimodo di noi vincere). Mijn maatje en vriend ik ga je zo ontzetten missen. Jou korte bestaan is nooit meer uit mijn hart te wissen. Jou onvoorwaardelijke vriendschap, liefde en trouw zal ik nooit vergeten. Een echte kanjer was je, dat heb ik altijd geweten. Want zoals jij alles droeg. Als een echte super vent, heel stoer. Had je het even moeilijk of was je weer heel ziek. Dan was mijn schoot jou rustpunt en vergat je even de pijn en verdriet. Je gaf me dan van die lekkere natte likken. En ik kroelde met je en kuste je natte lippen. Jongen, heel wat snotneuzen heb ik bij je gepoetst. En dan was er nog de benauwdheid en het gehoest. Met liefde heb ik je verzorgd. En met toewijding heb ik voor je gezorgd. De eerste dagen dat je bij ons was sliep we samen op de bank. Want van die grote bench was je zo bang. Je nestelde je dan lekker tegen me aan. Liet dan een diepe zucht en je kon lekker slapen gaan. Later zijn we boven gaan slapen. Jij in je kartonnen doos en maar over me waken. Als ik je met mijn stem en handen geruststelde was je zo in een diepe slaap. Wat hebben we samen in die korte tijd veel meegemaakt hé maat. MOotje bedankt voor je vriendschap, liefde en trouw. Ik hou van jou! Je vrouwtje Rian.
De zomer is begonnen, dus gaan het vrouwtje en de boxerhond Uniek iedere middag in de fietskar naar het bos! Het ritueel gaat als volgt: Vrouwtje roept fietskar, boxer draait als een dolle in de rondte van extase, waarop we samen naar het fietsenhok lopen! De fietskar wordt klaargemaakt voor de rit van 10 minuten. Een hondenbrokje erin, de fles water erbij, natuurlijk niet de tennisbal vergeten en off we go!!! Heerlijk zo een ritje in een fietskar van marktplaats, waar de wind lekker doorwaait en de boxer alles kan bekijken. In het bos aangekomen wordt de fiets tegen een dikke boom gezet, de achterklap gaat open en Uniek neemt een sprong in het groene gras en zet het meteen op een draf, want we gaan joggen, dat is zo héérlijk voor ons beiden. Uniek voorop en in rustig tempo maken we ongeveer 5 rondjes. Onderweg komt ze honden tegen, de één is leuk om te spelen, de andere wat minder. Na een half uur hangt haar tong op haar poten en is het tijd om te stoppen. Even drinken, de fiets weer tegen de boom, de achterklap open, ha daar ligt weer een brokje en zo aanvaarden wij weer de thuisreis. Ik kan dit een ieder aanbevelen en eindig dit stukje met " blijf gezond, neem een hond"! Wordt vervolgd.
S'morgens vroeg 5 uur mijn man wil gaan werken komt beneden en ziet midden in de kamer veel bloed liggen heel dun bloed.Hij maakt mij wakker en in eerste instantie schrik ik en denk dat er iets met een van de honden is.Ze slapen allebei en kijken eens op zo van wat een kabaal smorgens vroeg. Nadat we beide honden nagekeken hebben en niks bijzonders zien ga ik maar even dweilen en kruip weer in bed.Je blijft je natuurlijk afvragen waar komt dit vandaan.We hadden op dat moment een nestje muizen achter het aanrecht en regelmatig een in de val. Op een gegeven moment had ik zo het idee dat er wel eens een muisje door kamer had gelopen en een van de honden er mee gespeeld zou kunnen hebben.Eerst werd er mee gelachen dat kan niet we zagen nergens een muisje ik dacht dat Boezz of Bumper het misschien hadden opgegeten.Een dag later zag mijn man in de hal een gewond muisje wegkruipen.Wij denken dat hiermee dit raadsel is opgelost maar helemaal zeker ben je daar natuurlijk nooit van. Gertie
hallo ik ben nicolette, wij hebben in totaal 3 boxers gehad, helaas alledrie overleden. de laatste alweer 4 jaar geleden. ze waren alledrie van mijn ouders. maar ook een beetje van mij en mijn zus. ze hebben zoveel liefde en troost gegeven in moeilijke tijden. helaas heb ik de ruimte er niet voor, anders had ik er ook een gehad. maar ik woon op een bovenhuis dus niet echt handig. maar ik mis ze wel. vooral het dwaze gedrag van ze. ze zijn net ongeleide projectielen, maar dan op een leuke manier.
Onze eerste boxer Zorck hebben we in september 1993 gekocht. Ik was toen in verwachting van ons eerste kind en kon toen al minder gaan werken dus tijd voor een hond. Bij mijn man thuis hebben ze boxers gehad dus voor hem was al snel duidelijk wat voor hond hij wou hebben. Wij zijn toen bij verschillende fokkers gaan kijken en ik was ook meteen een boxerfan.Onze Zorck was een echte boxer de tuin was binnen de korste tijd omgeploegd en binnen kon hij er ook wat van.Vooral gipsbeeldjes hield hij van.De kerstgroep heeft hij van de hele groep de hoofden eraf gebeten. Na wat aanpassingen in huis en een bench ging het al snel beter.Als ik met de kinderwagen buiten kwam en hij liep erlangs bewaakte hij die alsof zijn leven er van af hing. Vooral naar anderen reuen was hij heel dominant .Zorck was ongeveer 2 jaar toen wij Frans en Annie leerde kennen. Annie had gezien dat wij een boxer hadden en zo is de vriendschap tussen mens en vooral BOXER ontstaan. Max was nog een puppy en onze Zorck vond hem geweldig. Als ze samen gingen wandelen in het bos leerde Zorck Max de kneepjes van het Boxervak. Ze hebben samen veel gewandeld en waren goede vrienden. Maar toen kwam Inca erbij en Zorck verloor algauw zijn interesse in Max . Een vrouwtje is dan ook wel heel leuk. Het samen wandelen is gebleven tot Inca oud genoeg was voor grote wandelingen. Zorck hebben met 9,5 jaar in moeten laten slapen 'darmkanker'' We hebben toen na twee weken een nieuwe boxer gekocht onze Boezz een hele andere hond echt super lief en luisterde prima zo goed dat we na 3 jaar Bumper erbij gehaald hebben . Bumper is ook een hele lieve boxer . Met Boezz en Bumper word er nou elke week met Maggy gewandeld en dat gaat super fantastisch. Ik heb net even met Annie gebeld omdat ik had gelezen dat Max ziek was we hopen er natuurlijk het beste van maar weten ook goed dat Max toch al erg oud is voor een boxer. Annie en Frans heel veel stekte. Groetjes Rob en Gertie
aangrijpend verhaal van een boxer (een tranentrekker!!) gisteren, 21:30, 10 x bekeken HOE KON JE ? Toen ik pup was amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind , ondanks een aantal kapotgekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik ´stout’ was , schudde je met je vinger naar me en vroeg je me ´´hoe kon je ? ´´ , maar gaf je weer toe en rolde je me op de rug om mijn buik te kriebelen. Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik s`nachts mijn neus tegen je aansnurkte en naar je diepste gehiemen en droomen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en reden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want ``ijs is slecht voor honden``, zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen. Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden. En meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je , troostte je als je gekwetst en teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd. Zij-inmiddels je vrouw- is geen ``hondenmens`` Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukig omdat jij gelukkig was. Toen kwamen de mensenbaby`s en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken , en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen. En ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Oh ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een ``gevangene van de liefde``. Toen ze groeiden werd ik hun vriend. Ze gingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking- jou aanrakingen waren nu zo zeldzaam- en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekum in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit. Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had , je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts ``ja`` en veranderde van onderwerp. Ik was van `` jouw hond`` verworden tot slechts ``een hond``, en iedere euro die je aan mij besteedde werd er èèn teveel. Nu heb je een carrièrekans in een andere stad , en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je ``gezin``, maar er was een tijd dat ik je ènigste gezinslid was. ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei, ``ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden``. Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kenden de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs èèn met ``papieren``. Je moest je vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde: ``Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!``. En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven. Je gaf me een afscheidsklopje , vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen- en ik nu ook. Na vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden ``hoe kon je ?`` Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer. In het begin rende ik elke keer als er iemand langskwam naar het hek, hopende dat jij het was. Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht trekkende puppies, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af. Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag. En ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting. Omdat het mijn aard is , had ik met haar te doen. De last die zij moesttorsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn poot terwijl een traan over haar wang rolde. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koude vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde ``hoe kon je?`` Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei ``het spijt me zo``. Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen, een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn ``hoe kon je?`` niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen. Noot van de auteur (Jim Willis (2001): Als de tranen je in de ogen stonden bij het lezen van ``Hoe kon je? ``, komt dat doordat het een samenvatting is van verhalen van miljoenen dieren die ieder jaar in asiels over de hele wereld sterven. Iedereen mag dit verhaal verspreiden voor niet commerciele doeleinden, zolang de auteur wordt vermeld. Gebruik het om mensen voor te lichten, op websites, in nieuwsbrieven, op prikborden in asiels en dierenartsenpraktijken. Vertel mensen dat een huisdier in huis nemen een belangrijke beslissing is, dat dieren onze liefde en zorg verdienen, dat het vinden van een ander, goed tehuis voor je dier je eigen verantwoordelijkheid is en dat ieder asiel en iedere dierenbeschermingsorganisatie je daarover goede adviezen kan geven, en dat alle leven kostbaar is.
Ha, ik sta op internet! Dat heeft mijn bazinnetje toch maar mooi voor elkaar. Mijn naam is Yuki. Ik ben een witte boxer van bijna 6 jaar oud en heb een zonnebril. In juni is het 6 jaar geleden dat mijn baasjes mij ophaalden uit Heeswijk-Dinther, van kennel Van de Laverdonk. Ik was nogal bibberig, want ik vond het toch wel eng om in die auto te moeten zitten, maar eenmaal op schoot bij mijn bazinnetje kon ik mooi alles zien. Ik houd nog steeds niet van autorijden, maar soms moet ik gewoon mee. Zoals laatst naar Centreparcs. En een keer naar Spanje! Mijn baasjes hadden nog twee kinderen en inmiddels hebben we er nog eentje bij. Dit kleintje werd anderhalf jaar na mij geboren en ik was vanaf het begin af aan helemaal verliefd op haar. Niemand mocht in de buurt komen, daar zorgde ik wel voor. Als ze huilde, was ik er als eerste bij en ik deed vaak gek om haar aan het lachen te maken. Nog steeds zijn we dikke maatjes, want ze speelt graag met een tennisbal met mij. Dwars door de woonkamer, waar mijn bazinnetje niet altijd blij mee is, maar daar trekken we ons lekker niets van aan. Verder heb ik een kater en een poes. De kater is de baas, dat weet ik wel, want hij is tenslotte ouder en mij ook echt de baas. Maar komt hij in de buurt van mijn eten dan word ik wel giftig natuurlijk. De poes is nog jong. Ze is van mij en ik ben de baas over haar. Ze is wel bang voor me, maar ik wil alleen maar met haar spelen. Als we uit gaan, gaat de kater altijd mee. Hij probeert mij dan uit te dagen en als ik dan achter hem aanren, gaat ie gauw een boom in, de stinkerd. Daar kan ik niet bij, want zo goed kan ik niet klimmen. Al met al heb ik het prima naar mijn zin hier en ik zal zeker meer gaan vertellen over mezelf de komende tijd!
Dag boxervrienden, Ontzettend boos kunnen we worden van de berichten over de herplaatsers.. de meest bizarre berichten kom je tegen.. met de meest bizarre redenen.. Logisch dat wij boxerliefhebbers geneigd zijn fel te reageren, doordat je boxerhart spreekt. Anderzijds idd ook goed dat men hier de berichten plaatst aangezien hier met name boxerliefhebbers komen die deze schatten een goed en warm nest kunnen bieden.. Maar hopeloos word ik er ook van.. heb nu eenmaal niet de ruimte, geld om al deze schatten onderdak te geven, moedeloos doordat ik wel wil, maar niet kan. Zeker boxers die wat ouder zijn.. Axl is 2,5 jaar en ik kan geen dag zonder hem, beseffende dat boxers over het algemeen niet zo'n lange levensverwachting hebben en Axl nierfalen heeft... houd ik mijn hart vast dat ik hem zou moeten missen... geen enkele reden kan ik bedenken om hem weg te doen, maar wellicht dat je ooit in een situatie kunt komen waardoor je inderdaad met pijn in je hart moet realiseren dat het beter is om je schat een nieuwe, betere toekomst te bieden... juist uit liefde voor je boxer! Wat is dan beter? Je hond herplaatsen (zelfs op hoge leeftijd) en afwachten wat er van hem terecht komt of je trouwe viervoeter bij je houden ondanks dat je mss niet meer uitgebreid kunt wandelen of niet meer die enorme tuin hebt om in te dollen??? Ik zou hem niet willen en kunnen missen dus zal er alles aan doen, van alles regelen, om hem te kunnen houden.. maar wellicht dat dit beter is voor mij, maar niet voor mijn hond?! Uit liefde voor je boxer.. wat is dan goed? Ik hoop van harte dat ik nooit voor die keuze kom te staan, maar juist door de vele herplaatsers houdt het mij wel bezig... Heb het wel vaker gedacht, waar ben ik aan begonnen? Het is niet alleen de onvoorwaardelijke liefde voor mijn eigen boxer, maar gelijk alle andere boxers die op deze - ook soms zo onvriendelijke - wereld ronddollen... Maar dan bedenk ik mij dat het soms niet erg is iets moois te verliezen, beter verliezen dan dat je 't nooit hebt gehad. Als ik na ga hoeveel Axl ons nu in die paar jaar heeft gegeven en heeft bijgebracht dan ben ik hem hier al zo ontzettend dankbaar voor! En ben ik dankbaar voor elke dag die ons nog samen gegeven wordt! Dus schuif ik de eerst opkomende woede en onbegrip maar aan de kant, om vervolgens mijn hart te openen en te doen wat ik behoor te doen als boxerliefhebber, enigzins helpen om deze schatten een nieuw thuis te geven! De boxers kiezen helaas niet zelf voor hun baasjes.. maar wellicht dat een fokker hier wat meer op moet toezien???
Begin 2006 hoorden we van vrienden van ons dat er voor mika een nieuw thuis werd gezocht. Hun zoontje van 1 had heftige allergien en de dokter dacht dat mika hier de oorzaak van was. Om te kijken of dat zo was vroegen ze ons of wij twee weekjes op mika wouden passen. Ze vroegen dat aan ons omdat ze wisten dat ik(urban) gek ben van boxers Waarom had ik zelf nog geen boxer zul je denken, Als jongentje van twaalf had ik mijn witte boxer blanco nadat ze overreden was zelf onder de auto vandaan gehaald,ze leefde nog,alle tandjes eruit, gat in haar hoofd,pootjes gebroken.....in de keuken is ze in mijn armen overleden en toen pakte de "dierenarts"haar aan alle vier pootjes op en gooide haar voorin zijn auto. Het heeft heel lang geduurt voordat ik dat een plekje heb kunnen geven. Toen kwam mika logeren, Mika had in haar leven een paar keer bij andere mensen gelogeerd maar dat ging nooit echt goed,mika at niet was onrustig enz. Ze was een half uurtje bij ons en at d'r bak met brokjes leeg dronk wat en kwam bij ons liggen,ze had ons goedgekeurd zei ik. In die twee weken ging het met de kleine stukken beter Na twee weken ging mika weer naar huis Thuis at ze niet goed en met de kleine ging het ook weer slechter,waarschijnlijk lag het toch aan mika... Na twee weken was de kogel door de kerk en kwam mika bij ons wonen ,een maand voor haar achtste verjaardag. Dolblij waren we want ook yvette miste mika na die twee weken. Ruim anderhalf jaar hebben we van elkaar mogen genieten tot de dokter eind 2007 kanker constateerde . Opereren zou een te zware opgave voor haar geweest zijn, De laatste maand was ze op sommige dagen net een jonge hond en op andere dagen een oude dame,maar ze zat nog vol leven. Tot 29 januari... Yvette kwam om kwart over zes thuis.... Mika,vrouwtje is thuis zei ik..Mika stond op en zette haar pootjes op de grond en gleed vooruit ik kon haar nog net opvangen,ze hing over men armen.. In de mand naar de dierenarts ,ze keek me aan met een hartverscheurende blik.. Het ging zo snel,we hadden geen keus... Ik kon haar niet bij de dierenarts achterlaten en heb haar meegenomen, We hebben haar diezelfde avond begraven op een mooi plekje in de tuin.. rust zacht lieve mika
Lieve Dorrys ik schrijf dit stukje voor jou. Jij hebt ons de afgelopen nacht laten voelen hoe lief, trouw en oplettend je bent. Er wordt hier veel geschreven over liefde en trouw. Ook wordt er regelmatig geschreven over baasjes die hun boxer niet zo trouw zijn en geloof me ik vind dat al zo moeilijk te bevatten maar na de afgelopen nacht weet ik zeker dat jouw liefde aan ons heel sterk is en weet ik ook zeker lieverd dat wij er alles aan blijven doen om jou te helpen. Wat er nu precies is gebeurd weet ik niet eens meer. Jij slaapt sinds je ziek bent bij ons maar je gaat pas mee naar boven als baasje of ik als laatste gaat. Gisteren besloot je anders. Ik was al naar boven en volgens baasje moest je na een half uurtje ook heel zeker naar boven. Baasje heeft je op bed getild omdat je dat zelf niet meer kunt. Daar bleek ik erg ziek. Kon niet meer reageren en jij hebt net zolang door m'n gezicht gelikt tot ik er weer was. Ik ga niet echt in details verder waarschijnlijk ging het om een hevige migraine aanval. Ik ben weer een beetje op en jij houdt mij de hele dag verder goed in de gaten...Lieve Dorrys het gebeuren van de afgelopen nacht heeft ons erg doen schrikken maar we kijken nu al met een glimlach terug en praten al de hele dag over jou! Je bent een top boxer!!! Dikke kussen van je mama Ellen XXXXXXXXXXX Onze Dorrys is in januari 4 jaar geworden. Sinds het najaar van 2007 weten we dat ze een ernstige vorm van spondylose heeft en een ernstige vorm van hd. Sinds die tijd heeft ze ook regelmatig actieve ontstekingen dus dat is de reden dat ze bij ons slaapt. We zetten geen stap meer zonder haar. En zo heeft ze nu laten zien dat ze er ook zeker voor ons is.
Vandaag is mijn beste vriend, mn maatje, mn alles plotseling heel plotseling overleden. Mijn Boris, boxer jongen van 8 jaar. Vandaag om 6 uur kwam ik thuis van mn werk. En Boris was weer vrolijk als altijd... Ben een stuk met m wezen wandelen. Hij wilde zelfs nog met een andere hond spelen... Toen we thuis kwamen moest hij overgeven in de tuin. Ik liep naar m toe en maakte zn mondje schoon.... Nog steeds kwispelde zn staartje..... We gingen naar binnen en ik liep even naar boven. Ik hoorde een harde klap en een gil. Ik wist instinctief dat t helemaal fout was. Ben naar beneden gevlogen en daar lag hij. Ben bij m gaan zitten, hij zuchtte nog een paar keer en hij was weg... De dierenarts denkt aan een herseninfarct of een hartaanval...... Ben net terug van t dierencrematorium en het voelt zo bizar... Met dit stukje wil ik dan ook tegen mn lieverd zeggen... Rust zacht lieverd, ik heb van je genoten! Bedankt voor alles! Ik zal je nooit vergeten!! Nooit!
BoxerBlogs 
