Het is al weer een hele tijd geleden dat Jasmijn bij ons kwam. In september 2004 was het zover!! Ik ben opgegroeid met een boxer en mijn grote wens was altijd om zelf zo'n heerlijke hond te hebben. Maar als je allebei een fulltime baan hebt, is er gewoonweg te weinig tijd om er voor een boxer te zijn, vind ik tenminste. Maar in 2004, toen ons dochtertje inmiddels een heerlijk peutertje was en ik lekker part-time werkte, was die tijd er wel. Via de puppylijst van NBC hebben we Jasmijn gevonden. Ze was op dat moment al 6 maanden en zat nog steeds bij de fokker. Samen met haar broertje. De rest van het nest was al wel verkocht. Toen we gingen kijken, waren we gelijk weg van haar. Ze was wat onderdanig, haar broer was veel feller, maar we smolten gelijk alle vier voor haar. En vanaf het eerste begin hoorde ze gewoon in ons gezinnetje! In het begin was ze van alles bang. Ons huis, de tuin, de straat, de auto's, zelfs haar riem vond ze niks. Met veel liefde en geduld leerde ze om mee te lopen met aan de riem, zindelijk te worden (wat heel lang een probleem is geweest) en te luisteren. Het was een heerlijke tijd. En ze was dol op ons zoontje en dochtertje. We zijn met z'n tweetjes op gehoorzaamheidscursus geweest en Jasmijn was er de ondeugd van allemaal! Maar ze vond het heerlijk om samen bezig te zijn en leerde echt goed te luisteren! Wel op z'n boxers natuurlijk!!! Uiteindelijk kwam het examen en ze deed het echt super. Niks geen boxerdwarsheid, ze stak alle honden de loef af .......... tot de laatste oefening. Hiervoor moest ze los blijven zitten, terwijl ik haar riem verderop in een vierkant van pionnen ging leggen en zij daar dan naar toe moest gaan. Ze bleef keurig zitten en wachtte tot ik terug was. Om er daarna als een speer vandoor te zoeven!! Het hele examenterrein over en alle andere honden lekker op te jutten en uit te dagen!! Alle trainers gingen achter haar aan en ik lag eerlijk gezegd dubbel van het lachen!! Toen ze voor haar doen genoeg gekeet had, kwam ze weer heel braaf naar me toe. Goed, we zijn niet op de eerste plaats geëindigd, maar waren toch heel trots tweede!! En daarna is het gewoon altijd genieten met haar geweest en nog! Ze kreeg een terugval met in huis plassen, toen we na anderhalf jaar gingen verhuizen. Dat was wel een moeilijke periode. Maar ook dat is uiteindelijk weer goed gekomen, alhoewel ze zelfs nu nog af en toe binnen durft te plassen. Terwijl ze heel goed weet dat dat niet mag! Maar dat ligt meestal ook wel aan de omstandigheden. Verder is het gewoon een heerlijke boxer, altijd enthousiast, speels, uitdagen, op schoot willen hangen en lekker voor je voeten lopen. Toen ik eind 2007 ziek werd en uiteindelijk te horen kreeg, dat ik ongeneeslijk ziek ben en niet meer zo lang te leven zal hebben, heeft Jasmijn me er echt doorheen gesleept. Eindeloze wandelingen over de zeedijk en door Den Inkel, of samen een flink eind fietsen; dat was echt voor mij de manier om alles weer op een rijtje te krijgen en er voor te gaan. En Jasmijn ging altijd mee. Een rondje met m'n hondje ...... dat doet wonderen!! Helaas gaat dat nu niet meer, maar ook nu geeft ze me heel veel liefde. Ze voelt super goed aan hoe het met me gaat. Als ik verdrietig ben of ziek, dan komt ze rustig bij me liggen of hangen. En als het weer wat beter gaat, is ze weer een echte boxer. Spelen, uitdagen ... een echte dondersteen!! Aan het begin van de maand is ze 6 jaar geworden. En ik hoop dat ze nog heel lang bij ons gezinnetje zal zijn, wat de toekomst ook brengt.
Wij zijn nieuw hier en kijken met veel plezier naar alle foto's en blogs hier, wat gezellig!! Paris is onze boxer en ik herken iets van haar in alle verhalen! Ze is netzo als de rest....haha, we kunnen niet genoeg van haar krijgen. Haar naam is Paris Hefner, named after a pretty blond girl and a wrinkled old man....Wat een mooie site hier! bedankt dat het open is voor iedereen! Oja we wonen in Alberta Canada en erg leuk om zo een beetje deel te nemen met een club in Nederland! Vind het erg jammer dat we niet mee kunnen wandelen in Heerde.....Groetjes!
na bijna een jaar zonder hond wil ik toch iets schrijven. het gaat over xanthos ,maar het kan over alle boxers gaan. Het eerste jaar van een boxer is een hectisch en leerzaam jaar. zo ook voor xanthos. De verhuodingen van de boxer klopt geen meter,de oren zijn te groot, de poten zijn veel te lomp en ze lijken dan ook veel op pittbuls,dat kregen wij geregeld te horen "hebben jullie een pittbul"" nee hoor een boxer. naarmate ze ouder en groter worden krijgen ze echt van die streken,ze gaan echt op kleine kinderen lijken,een kind voed je op maar een hond precies hetzelfde. ze krijgen dezelfde streken . voor een boxer is dat toch een ietsje pietsje erger. ze gaan op de bank liggen wat eigenlijk niet mag,stiekem iets van de tafel jatten,het zijn echte rovers,voor de voeten liggen,kijken wat je in de keuken aan het doen bent,misschien valt er wel wat op de grond. als er bezoek komt moet de visite eerst bij de boxer langs,stel je voor het kan slecht volk wezen kunnen ze ze gelijk wegjagen. maar er zijn ook mensen die bang van je worden vooral als je groter wordt. heb je ons wel eens goed bekeken,vooral onze kop, grote hanglippen soms met slijm omringd. onze houding nou dat is soms ook angstaanjagend,we maken ons zo breed mogelijk. maar mensen we zijn de liefste honden die er op deze aardbodem rondlopen,heel lief voor kinderen,je moet ze beschermen. maar we zijn ook wel onbesuist en ruig,vooral met spelen. ook zijn we sterk,vooral voor de vrouwtjes als ze ons moeten uitlaten. en toch kunnen we ook heel goed luisteren. wij krijgen ook wel medische problemen,maar een huisdier kost nou eenmaal geld. ik xanthos heb een nekhernia gehad heel vervelend maar wel een voordeel je mag dan nooit meer een halsband om,na die tijd heb ik altijd een tuigje gedragen,zit ook veel prettiger. operatie gehad,gecastreerd en een bal van mijn maagwand verwijderd,was al een gezwel aan het worden. maar verder heb ik een goed leven gehad,veel plezier,veel streken,veel liefde gegeven en gekregen. dis mensen wees blij als je een boxer in huis neemt,je weet pas wat je mist als wij er niet meer zijn. hier dan nog een klein gedichtje. Onze rots in de branding Onze trots,onze held Overal was je goed in Goed in....mooi zijn Goed in ...gehoorzaamheid Goed in....behendigheid Maar het beste was je in ..... HET ONZE VRIEND ZIJN.
We hebben Semmie nu ruim een maand. Ze is 5,5 jaar. Maar we weten eigenlijk maar weinig van haar. Vandaar dat we maar eens een bezoekje aan de DA hebben gebracht. Dat ging eigenlijk heel goed. Semmie was heel rustig in de wachtkamer en ze liep keurig mee de spreekkamer in. Ook ging ze op de verhoging staan, allemaal geen probleem. Toen moest het gebit bekeken worden. Dat vond ze al wat minder prettig, maar ze bleef toch aardig en rustig. Ook bij het luitsteren naar longen en hart ging het prima. Maar toen.... toen moest er ook even in het oor gekeken worden.Bij het eerste oor ging dat nog wel redelijk. Er werd al wel wat gegromd en een keer flink geschud met de kop. Maar toen was het tweede oor aan de beurt. En dat vond Semmie net even te gek. Ze liet even heel duidelijk weten dat ze daar niet van was gediend en deed behoorlijk lelijk tegen de DA. Maar toen ze haar inenting kreeg was er weer niets aan de hand. Hoe raar kan zo'n beest toch in elkaar steken. Gewoon een beetje in een oor kijken, mag niet. Maar er mag wel geprikt worden. Maar het belangrijkste is uiteindelijk wel dat ze een prima gezonde hond is. Ze heeft alleen een versleten knie, maar dat wisten we al. De DA vond dat ze een hele mooie bek heeft (niet te kort) een een hele mooie diepe ronde borst. En dat maakt ons dan weer trots. We hebben een hele lieve, mooie boxer.
We hebben Semmie nu een aantal weken en we kunnen ons nu al niet meer voorstellen dat ze er niet zou zijn. Het is een vreselijk lieve hond. We hebben de afgelopen weken natuurlijk behoorlijk wat sneeuw gehad. De eerste keer dat ze naar buiten moest, wist ze niet hoe snel ze weer naar binnen moest. Maar toen ze doorhad dat er ook gespeeld kon worden in de sneeuw vond ze het helemaal geweldig. Afgelopen donderdag zijn we met de kinderen naar Kwintelooijen in Rhenen geweest. Lekker met de slee van de berg af. En dan moet je als trouwe boxer natuurlijk wel iedereen in de gaten houden. Dus kinderen naar de berg op, dan Semmie de berg op. Kinderen de berg af sleeën, dan Semmie rennend naar beneden. Geweldig vond ze het. Het was ook meteen de eerste kennismaking met de hond van mijn zwager. In eerste instantie deden ze een beetje lelijk naar elkaar. Maar nadat de rangen en standen gezet waren, was het helemaal goed. Vandaag hebben ze de hele dag bij elkaar in één ruimte gezeten en er is niet één keer geblaft. Ging dus ook helemaal goed.
Goedemorgen allemaal! Even een update van onze Dix! Vandaag al weer 11 weken oud en ja gister moest ik toch toegeven dat hij ECHT groter wordt... Wat gaat dat nog VEEL sneller dan bij een baby , maar ja ook iets om dankbaar voor te zijn! Afgelopen vrijdag heb ik Dix nog even gewogen (tsja als je toch bij de DA zit.. ) en hij weegt al weer 10 kg al weer 2 kg zwaarder dan het vorige bezoekje! Het gaat erg goed, best druk (hihi) maar dat was te verwachten. Heb nog niet op het punt gestaan een van de 3 de deur uit te doen (in sommige opzichten is zo'n pup zoveel makkelijker dan een peuterpuber ) maar het kost veel energie, tijd en geduld om zoonlief en Dix in een huis te hebben. Ze hoeven elkaar maar te zien en het is dolle pret en we gaan los! De eerste sokjes zijn al geperforeerd en de broeken kunnen straks door als korte broek! (een extra reden om een pup in de winter in huis te nemen!!!) Hier moeten wij echt bovenop (soms letterlijk ) zitten. We hebben al wel door dat Dix best 'rustig' is, hij weet zijn plekje en zoekt zijn rust. Het is behoorlijk heftig voor hem ook zo'n druk nest . Goed karaktertje hebben we tot nu toe gezien, niet heel en op zijn tijd . Hij houdt enorm van knuffelen! (en wij ook! ). Hij heeft nu 2 nachten in de bench geslapen 's nachts - ja tot nu toe sliep hij nog bij ons op de kamer, puur uit gemak en eigenbelang om te voorkomen dat de kids wakker worden van gejank en gepiep - eerste nacht heeft hij wel geblaft, best lang (en kids sliepen erdoorheen!) ik moest mij inhouden om niet heel hard naar beneden FOEI te schreeuwen (dan worden de kids nl wel wakker ). Manlief heeft op een gegeven moment de bench in de andere hal gezet, zo hadden wij en de buren ( ) er minder last van. Op een gegeven moment werd ik knettergek en ben ik mijn bed uitgestierd. Heel hard FOEI gezegd en daarna was het stil.. . Tsja... mss toch eerder moeten doen? Afgelopen nacht geen piepje gehoord (behalve een piepschuimpje dan ). Vrijdagochtend nog even een bezoekje gebracht aan de DA, meneer heeft woensdagavond piepschuim opgegeten, donderdag hele dag pindarotsjes gepoept en 's avonds moest hij heel veel 'hoesten'. Zaterdag puppycursus en dat met een hoestje? Dus toch maar even langs de DA. Gelukkig geen kennelhoest, maar een irritatie van de piepschuim... Niet meer doen dus Dix! Nu we er toch waren en de DA even goed moest luisteren naar zijn longetjes, ook maar even zijn hartje meegepakt. Vorige bezoek (met enting) leek er een hartruisje hoorbaar te zijn, nu kon hij het niet horen... maar ja het blijft toch nog even spannend. Over 2 weken moeten we weer (laatste enting) en dan onderzoeken ze hem even grondig en evt echo. Cursus hebben we samen met 2 broertjes van Dix dus zo hebben we goed 'vergelijkmateriaal'! Het gaat naar alle tevredenheid van mij en zo merk je wel dat je nu veel meer het belang ziet van het 'goed opvoeden'. Met Axl waren we niet zo streng, hij was onze eerste, onze enige in huis dus tsja beetje verwend. Achteraf leren en veranderen kost zoveel meer tijd en energie dus nu pakken we het anders aan! Kortom Dix doet het super!!! (en wij doen het ook niet onaardig... ) Daar zijn we weer!!! Dix is weer wat kilo's aangekomen (al 14,5 kg weegt hij) en hij wordt dan ook al een flinke knul... wat gaat het toch hard!?! Met zijn 3 maanden en zijn omvang nu blijkt wel dat het een knappe, grote boxer zal worden! Het goede nieuws is dat we deze week gehoord hebben dat zijn hartje helemaal in orde is!!! Wat een opluchting, stel je nu voor dat... gelukkig voor nu even geen zorgen. Over 3 maanden hebben we een afspraak staan voor een 'grote beurt' (bloed, urine, evt echo etc) om bepaalde aangeboren afwijkingen/ziektes uit te kunnen sluiten.... Nee het zal geen invloed hebben of we wel of niet door zullen gaan met houden van en zorgen voor Dix, maar wel hebben we bepaalde afspraken met de fokker kunnen maken gelukkig! Want juist nu met het geluk van Dix te ervaren, besef je weer heel goed hoeveel pijn, verdriet en zorgen we gehad hebben voor, om en met Axl. Dat we net wat langer onbezorgd hebben genoten van hem dan dat we in zorgen hebben geleefd... en dat voor je eerste boxer... Vol frisse, gezellige en liefdevolle moed gaan we op naar boxervol 2010 en hopen we nog heel veel lief (en wat minder leed) te delen met alle Puckers!!!
BoxerBlogs 
