Haha jaja het slopen is begonnen... puberteit toch? Ach het valt ook wel mee... alles weghalen werkt nog prima! Geen boeken, post, was op tafel laten liggen... Onze lieve Dix helpt ons zo graag met opruimen, verwijderen, vernietigen... Stom denk je dan als je thuis komt, waarom heb ik dat niet gewoon opgeruimd? Kortom het zorgt weer voor een opgeruimd huis! Al die knutselwerkjes aan de kastdeur ogen ook veel te rommelig en druk, ja Dix die krassen van je nagels staan veel strakker! Ze komen ook steeds hoger... Ons toch wel hoge aanrecht voldoet ook niet meer, in het verste hoekje kan onze puber tegenwoordig ook komen! Toch valt de schade mee... misschien dat binnenkort het meubilair aan de beurt is? Hand- en theedoeken hangen nog steeds aan de haakjes dus hij is vast nog niet klaar met ontdekken en verkennen!?! Leuk dat onze 'grote' - inmiddels 38 kg - Dix nog steeds af en toe een klein pupje wil zijn en bij je op schoot kruipt! De stoere kerel wil af en toe gewoon nog lekker een knuffel!!! Al valt dat niet altijd mee met zoveel gewicht boven op je... Maandagavond begonnen met de cursus GH2, vol goede moed, die mij al snel in de schoenen zonk toen ik het veld op liep (lees: gesleurd werd). Zelfs met lood in je schoenen (!) was er geen houden aan... Bij de introductie (nieuwe instructeur) en het voorstelrondje was ik gematigd positief (zelfbescherming, dan valt het allicht mee!) maar aan het eind van de les liepen Dix en ik fluitend het veld af! Wow dat ging goed! Wandelen zonder trekken blijft lastig zodra hij een andere hond op het veld ziet (er lopen er nogal wat...) maar ja wat wil je... Nog maar 1 broer in de groep (de 2 broers die deels samen opgroeien vonden het verstandiger om apart te gaan, pff scheelt mij weer!) en het vergelijk is prettig! haha vooral omdat het met Dix reuze mee valt!!! Beiden stonden we met bijna-blaren op de handen, maar we gaan voor het diploma!!! Tsja onze kleine Dix al weer bijna 1 jaar... Tsja onze lieve Axl al weer bijna 1 jaar niet meer bij ons... Gister had ik zijn laatste fotoalbum in mijn hand, de laatste foto dat hij in zijn dekentje vredig ligt te 'slapen'... moeilijk! De afleiding van Dix is aangenaam en welkom, toch voelt het soms alsof je 'vergeet' te rouwen om Axl. Elke avond krijgt hij (zijn foto) een kus van de kinderen en zijn naam wordt nog vaak genoemd (vaak ook per ongeluk... oh nee ik bedoel Dix...), hij is nog zo dichtbij ons en soms komen die tranen nog 's voorbij... en dan ineens staat dan Dix naast je om je een knuffel te geven! Oh ja lieverd we zijn HEEEEEEEEEL blij met jouw aanwezigheid! Dus blaren op de handen, versleten schoenzolen en groene knieen.. laat maar komen!!!
Ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik een trotse eigenaresse ben van een Boxer! Als iemand mij meer als 2 jaar geleden had verteld dat ik nu een boxer zou hebben zou ik ze uitgelachen hebben. Na 2 jaar de bakkerij opleiding te hebben gevolgd in Eindhoven ben ik veranderd van opleiding. Ik ben altijd al een grote dierenvriend geweest en vooral honden vind ik geweldig. Ik ben zelf opgegroeid met 2 katten en we mochten geen hond.Toen ik mijn ouders vertelde dat ik graag de opleiding voor dierenarts assistent wou gaan doen vonden ze dat een hele goede keus. Dus daar ging ik als 18 jarige jonge dame naar mijn kamertje in Arnhem en begon met goede moed aan de opleiding dierverzorger om daarna in te stromen voor de opleiding dierenarts assistent. Mijn eerste stage ben ik begonnen bij een dierenasiel waar op dat moment een kruising mastino zat. En daarna kwamen er nog 2 Amerikaanse bulldoggen bij. Ik was gelijk fan van bulldoggen in het algemeen. Ook kreeg ik te horen dat ik in het 3e jaar allemaal trainingen zou gaan krijgen van een gedragstherapeut en dan was het handig als je wel een hond had. Vanaf dat moment begon ik al te fantaseren dat ik een hond wou. Maar ik zat op kamers dus dat is een beetje lastig en ik kon van niemand een hond lenen omdat die dan allemaal te oud waren om 1x in de week mee te nemen in de trein en bus en op school. Nadat ik het probleem bij mijn vriend had voorgelegd kwam hij met het idee om een hond te kopen. Maar dat moesten we dan ook aan zijn ouders vragen want hij woonden nog thuis en dan zouden hun ook op moeten passen. En tot mijn verbazig zeiden ze JA!!! Ik ben gelijk allemaal boeken gaan kopen op heb nachten lang op internet informatie gezocht en gelezen totdat ik een keer het tijdschrift hondenleven kocht met daarin 1 a4tje over de boxer. Ik was opslag verliefd. Nooit had ik een boxer gezien of aangeraakt maar ik wist het zeker ik moest en zou een Boxer nemen. Mijn vriend was het daar in het begin nog niet zo mee eens maar ik hield voer bij stuk. Het was een boxer of anders niets! Na onze vakantie in Tunesie was het zover, We gingen kijken naar puppy''s. We wisten nog niet zeker of we er een met stamboom wouden of zonder. Dus zijn we op marktplaats gaan kijken en kwamen we een betrouwbaar adresje in Nederweert tegen. Dat kwam ook nog eens handig uit want ik ging in het weekend en in de vakantie gewoon naar huis in Limburg en Nederweert was dicht in de buurt. Even gebelt en we konden 2 dagen later komen kijken want het nest was net 3 weken oud. Heel erg zenuwachtig en vol spanning gingen we dan richting Nederweert, mijn ouders waren nog op vakantie dus die kon ik het goede nieuws nog even niet vertellen. Toen de eigenaar Saar aan mij gaf was ik helemaal verkocht! Het was een echte Saar, een stoere jonge en pittige dame. Ze was dan wel de kleinste maar ze stond zeker niet achteraan. We hoefden niet lang te overleggen, saar zou onze hond worden. Maar ik moest wel nog 5 weken wachten. Bijna elke dag ben ik gaan kijken. Toen we Saar een paar maanden hadden zijn mijn vriend en ik gaan samenwonen. Nu na 2 jaar is Saar inmiddels 2 en ik inmiddels 21 en ik wil nooit geen andere hond meer als een boxer. Ik heb alle uitspraken ook gelezen van eenmaal een boxer altijd een boxer en je hebt honden en je hebt boxers en het klopt helemaal! Ik ben heel erg trots om mijn Saar! Al 2 jaar is ze het lichtje in mijn leven en elke dag weer ben ik dankbaar dat ze mijn hond is. Als ik soms verhalen leest hier op puck is Saar een hele makelijke hond. Ze sloopt soms iets en alleen iets wat niet van haar is natuurlijk maar dat geeft niet. Ik ben tot nu toe nog niet vaak naar de DA gehoeven met haar en ze luisterd, meestal dan. Ze kan mee in de trein, in de bus, in de auto, naar de stad, mee naar school, naar de kermis het is geen probleem van haar, alsof ze het elke dag doet en het een gewoonte is. Mijn ouders hebben het virusje ook opgepakt en zijn harstikke gek op Saar, zelf willen ze over een paar jaar ook een hond en ik weet zeker dat het ook een boxer word. Ik wou dit graag even delen met jullie en iedereen zal het vast wel herkennen. Ik kan nog uren doorgaan maar mijn verhaal is al lang dus ik hou het hierbij. Groetjes Lieke en een dikke kus van Saar
Aangezien de blogs niet meer zo trouw worden geschreven ga ik maar weer 's een poging wagen... We hebben immers ZOVEEL te melden over onze schatten! Vol verbazing geniet ik nog elke dag van onze lieve, kleine Dix! Om eerlijk te zijn - met pijn in mijn hart - een verademing na alle zorgen om onze Axl. Axl was achteraf gezien niet de makkelijkste, met in ons achterhoofd de vreselijke ziekte waar hij ongetwijfeld mee te kampen had vanaf dag 1... Dix is super sociaal, enthousiast, gehoorzaam, trouw en dus zeker een gelijkwaardige aanvulling op ons gezin! Het vergelijken was bij ons dus ook maar van korte duur... even geen zorgen, even alleen maar genieten! Jammer dat er dan de hersenvliesontsteking voorbij komt... opnieuw die vreselijke zorgen en we wilden zo graag even alleen maar zorgen VOOR en geen zorgen maken OM hem... achteraf gezien heeft dit alles mijn liefde voor Dix wel versterkt. Immers op dit soort spannende momenten besef je hoeveel liefde je voelt... Dix is behoorlijk aan de maat, maar ondanks dat denkt hij dat hij prima op schoot kan, ook als het subtropisch warm is buiten... Beetje klef is hij wel! Veel kussen en hij kan een heuse omhelsing geven waar je de kriebels van krijgt! : ) Ondanks zijn afmeting, denkt hij nog steeds dat hij 'ons kleine kindje' is, hij beschouwt zich als de helft van de tweeling met onze Silke van 15 mnd. Jut & Jul! Dix moet nog 10 maanden worden, de puberteit zal nog wel komen, maar tot nu toe genieten we van zijn voortreffelijke oren! Naast de fiets daar lijkt hij voor geboren, dus stap ik geregeld met 1 kind voorop, 1 kind achterop en Dix naast me op de fiets! Vol afschuw van mijn omgeving... : ( Wandelen gaat perfect, zelfs aan de korte lijn staat de lijn niet strak. Los lopen gaat prima, hij blijft bij me en komt zodra hij geroepen wordt. Zo zie je maar wat een dosis vertrouwen met je boxer doet... Hij is sociaal naar honden, speels lomp maar toch ook heel lief. Ach en met de kinderen... soms moet hij even van het speelkleed af, uit het zwembad omdat de kinderen er niet meer bij passen en mag hij niet met de autootjes spelen... Graven in de zandbak mag hij overigens ook niet... Eigenlijk heeft hij het maar zwaar! Daarentegen gaan de kids er met zijn speelgoed wel vandoor wat hij gewoon toelaat! Kortom we genieten van onze super Dix!!! Uiteraard zijn er ook momenten die soms wat minder leuk zijn (die ene folder die je nog graag even wilt doorlezen, die vervolgens versnipperd op de keukenvloer ligt...) maar eigenlijk is het meestal onze eigen stomme fout... Zijn er nog meer van die GEWELDIGE BOXERS haha of hebben wij het zo getroffen!?! Oh en wij realiseren ons wel dat we wellicht over een tijdje dit teruglezen en ons afvragen of we het over dezelfde Dix hebben, maar voor nu leven we even in deze waan!!! Fijne zomer allemaal!!!
Het is al weer een hele tijd geleden dat Jasmijn bij ons kwam. In september 2004 was het zover!! Ik ben opgegroeid met een boxer en mijn grote wens was altijd om zelf zo'n heerlijke hond te hebben. Maar als je allebei een fulltime baan hebt, is er gewoonweg te weinig tijd om er voor een boxer te zijn, vind ik tenminste. Maar in 2004, toen ons dochtertje inmiddels een heerlijk peutertje was en ik lekker part-time werkte, was die tijd er wel. Via de puppylijst van NBC hebben we Jasmijn gevonden. Ze was op dat moment al 6 maanden en zat nog steeds bij de fokker. Samen met haar broertje. De rest van het nest was al wel verkocht. Toen we gingen kijken, waren we gelijk weg van haar. Ze was wat onderdanig, haar broer was veel feller, maar we smolten gelijk alle vier voor haar. En vanaf het eerste begin hoorde ze gewoon in ons gezinnetje! In het begin was ze van alles bang. Ons huis, de tuin, de straat, de auto's, zelfs haar riem vond ze niks. Met veel liefde en geduld leerde ze om mee te lopen met aan de riem, zindelijk te worden (wat heel lang een probleem is geweest) en te luisteren. Het was een heerlijke tijd. En ze was dol op ons zoontje en dochtertje. We zijn met z'n tweetjes op gehoorzaamheidscursus geweest en Jasmijn was er de ondeugd van allemaal! Maar ze vond het heerlijk om samen bezig te zijn en leerde echt goed te luisteren! Wel op z'n boxers natuurlijk!!! Uiteindelijk kwam het examen en ze deed het echt super. Niks geen boxerdwarsheid, ze stak alle honden de loef af .......... tot de laatste oefening. Hiervoor moest ze los blijven zitten, terwijl ik haar riem verderop in een vierkant van pionnen ging leggen en zij daar dan naar toe moest gaan. Ze bleef keurig zitten en wachtte tot ik terug was. Om er daarna als een speer vandoor te zoeven!! Het hele examenterrein over en alle andere honden lekker op te jutten en uit te dagen!! Alle trainers gingen achter haar aan en ik lag eerlijk gezegd dubbel van het lachen!! Toen ze voor haar doen genoeg gekeet had, kwam ze weer heel braaf naar me toe. Goed, we zijn niet op de eerste plaats geëindigd, maar waren toch heel trots tweede!! En daarna is het gewoon altijd genieten met haar geweest en nog! Ze kreeg een terugval met in huis plassen, toen we na anderhalf jaar gingen verhuizen. Dat was wel een moeilijke periode. Maar ook dat is uiteindelijk weer goed gekomen, alhoewel ze zelfs nu nog af en toe binnen durft te plassen. Terwijl ze heel goed weet dat dat niet mag! Maar dat ligt meestal ook wel aan de omstandigheden. Verder is het gewoon een heerlijke boxer, altijd enthousiast, speels, uitdagen, op schoot willen hangen en lekker voor je voeten lopen. Toen ik eind 2007 ziek werd en uiteindelijk te horen kreeg, dat ik ongeneeslijk ziek ben en niet meer zo lang te leven zal hebben, heeft Jasmijn me er echt doorheen gesleept. Eindeloze wandelingen over de zeedijk en door Den Inkel, of samen een flink eind fietsen; dat was echt voor mij de manier om alles weer op een rijtje te krijgen en er voor te gaan. En Jasmijn ging altijd mee. Een rondje met m'n hondje ...... dat doet wonderen!! Helaas gaat dat nu niet meer, maar ook nu geeft ze me heel veel liefde. Ze voelt super goed aan hoe het met me gaat. Als ik verdrietig ben of ziek, dan komt ze rustig bij me liggen of hangen. En als het weer wat beter gaat, is ze weer een echte boxer. Spelen, uitdagen ... een echte dondersteen!! Aan het begin van de maand is ze 6 jaar geworden. En ik hoop dat ze nog heel lang bij ons gezinnetje zal zijn, wat de toekomst ook brengt.
Wij zijn nieuw hier en kijken met veel plezier naar alle foto's en blogs hier, wat gezellig!! Paris is onze boxer en ik herken iets van haar in alle verhalen! Ze is netzo als de rest....haha, we kunnen niet genoeg van haar krijgen. Haar naam is Paris Hefner, named after a pretty blond girl and a wrinkled old man....Wat een mooie site hier! bedankt dat het open is voor iedereen! Oja we wonen in Alberta Canada en erg leuk om zo een beetje deel te nemen met een club in Nederland! Vind het erg jammer dat we niet mee kunnen wandelen in Heerde.....Groetjes!
na bijna een jaar zonder hond wil ik toch iets schrijven. het gaat over xanthos ,maar het kan over alle boxers gaan. Het eerste jaar van een boxer is een hectisch en leerzaam jaar. zo ook voor xanthos. De verhuodingen van de boxer klopt geen meter,de oren zijn te groot, de poten zijn veel te lomp en ze lijken dan ook veel op pittbuls,dat kregen wij geregeld te horen "hebben jullie een pittbul"" nee hoor een boxer. naarmate ze ouder en groter worden krijgen ze echt van die streken,ze gaan echt op kleine kinderen lijken,een kind voed je op maar een hond precies hetzelfde. ze krijgen dezelfde streken . voor een boxer is dat toch een ietsje pietsje erger. ze gaan op de bank liggen wat eigenlijk niet mag,stiekem iets van de tafel jatten,het zijn echte rovers,voor de voeten liggen,kijken wat je in de keuken aan het doen bent,misschien valt er wel wat op de grond. als er bezoek komt moet de visite eerst bij de boxer langs,stel je voor het kan slecht volk wezen kunnen ze ze gelijk wegjagen. maar er zijn ook mensen die bang van je worden vooral als je groter wordt. heb je ons wel eens goed bekeken,vooral onze kop, grote hanglippen soms met slijm omringd. onze houding nou dat is soms ook angstaanjagend,we maken ons zo breed mogelijk. maar mensen we zijn de liefste honden die er op deze aardbodem rondlopen,heel lief voor kinderen,je moet ze beschermen. maar we zijn ook wel onbesuist en ruig,vooral met spelen. ook zijn we sterk,vooral voor de vrouwtjes als ze ons moeten uitlaten. en toch kunnen we ook heel goed luisteren. wij krijgen ook wel medische problemen,maar een huisdier kost nou eenmaal geld. ik xanthos heb een nekhernia gehad heel vervelend maar wel een voordeel je mag dan nooit meer een halsband om,na die tijd heb ik altijd een tuigje gedragen,zit ook veel prettiger. operatie gehad,gecastreerd en een bal van mijn maagwand verwijderd,was al een gezwel aan het worden. maar verder heb ik een goed leven gehad,veel plezier,veel streken,veel liefde gegeven en gekregen. dis mensen wees blij als je een boxer in huis neemt,je weet pas wat je mist als wij er niet meer zijn. hier dan nog een klein gedichtje. Onze rots in de branding Onze trots,onze held Overal was je goed in Goed in....mooi zijn Goed in ...gehoorzaamheid Goed in....behendigheid Maar het beste was je in ..... HET ONZE VRIEND ZIJN.
BoxerBlogs 
