Wat een week zeg. Vrijdag 4 juli hebben we onze Shiva dan eindelijk opgehaald. De laatste weken ervoor gingen tergend langzaam voor ons gevoel dus we waren blij dat het dan eindelijk zo ver was. Vrijdag ochtend vroeg vertrokken naar de fokker. In de spits, twee uur rijden, richting "the middle of nowhere" hahah. Wat een ruimte hier. Dat kennen wij in de stad helemaal niet. Bij aankomst zagen we "onze" Shiva al staan. Samen met haar resterende broertje en zusje. Wat keek ze lief zeg! Even het papierwerk en alle informatie doornemen en invullen en dan... naar huis ! Het afscheid viel de fokker en haar dochter wel een beetje zwaar maar gelukkig hielden ze zelf het resterende teefje. Shiva keek vanaf de schoot van Chantal door het raam naar buiten en wild om zich heen... Wat gebeurt hier nu weer?? De rit naar huis ging voorspoedig. Shiva zat lekker naar buiten te kijken naar alle andere auto's en de omgeving. Na een half uurtje de eerste stop gemaakt. Even lekker buiten huppelen in het gras. Nadat we weer waren vertrokken was Shiva ook snel "vertrokken". Ze lag heerlijk op de achterbank te slapen. Bij thuiskomst kwam ze binnen alsof dit al jaren haar huis was, Even alles bekijken en overal aan snuffelen. Het duurde nog geen half uur voordat ze haar bench had gevonden en zich daar eens even lekker in ging nestelen. Eenmaal wakker vond ze de planten in de kamer wel erg leuk. Ze sprong als een echte boxer heen en weer tussen de planten, lekker knagen aan de stengels. 100x "nee" zeggen en steeds weer wegduwen. Pfft dit wordt een vermoeiende maar leuke periode. De eerste paar dagen ging het eigenlijk steeds beter. Shiva begon goed te begrijpen wat "nee" betekende en 1 of 2 keer zeggen was nu al voldoende. De nachten gingen ook prima. Chantal heeft de eerste nachten beneden op de bank geslapen naast de bench. De eerste twee nachten was het meerdere keren per nacht maar dit ging ook steeds beter. Na een paar nachten kwam ze nog maar 1 keer per nacht, en dan natuurlijk om 7 uur weer. De zesde nacht ging het even fout. We sliepen weer gewoon boven en waren, door de vermoeidheid denken we, diep in slaap. We hebben Shiva niet horen piepen en werden pas wakker toen het geblaf werd. Eenmaal beneden bleek dat we te laat waren. Shiva had voor het eerst in de bench geplast. Nouja kan gebeuren en dit was onze fout. Wat we wel doorhebben is dat Shiva niet houd van regen. Tot twee keer aan toe wilde ze eigenlijk niet naar buiten toen het (hard) regende. Omdat ze toch even moest plassen en poepen haar toch maar meegenomen naar buiten. Daar deed ze erg weinig en wilde ze alleen maar zo snel mogelijk weer naar binnen. Uiteindelijk toegegeven en weer naar binnen gegaan. Even Shiva afgedroogd en de riem los en Shiva loopt naar binnen. Slaat rechtsaf en nog een keer rechtsaf en gaat op de plek voor "onze" zitzak, lekker zitten poepen. Hier moeten we nog wat op vinden. Vol verbazing kijken we wel drie keer per dag hoe goed Shiva eet. Steeds geeft ze zelf aan wanneer ze honger krijgt. Om een uur of 8, om 12 uur en om 6 uur. Iedere keer de voorgeschreven hoeveelheid helemaal op. Dan kijkt ze om de bank heen met de blik van: "Was dat alles??". We hebben echt gemerkt dat het een echte boxer is. Een paar keer per dag heeft ze haar baldadige half uurtje. Dan bijt ze overal in en doet ze alles, waarvan ze zelf al weet, wat niet mag. De buren kunnen ons precies vertellen welke tijden dat per dag zijn want dan horen ze steeds een half uur lang: "Eh!" "Nee, Shiva!" en "Dat mag niet hè!". Op dag 4 moest Shiva voor het eerst naar de dierenarts. Een beetje gespannen in de auto maar dat was totaal verdwenen toen we er eenmaal waren. Oh wat vond ze het daar leuk zeg! Aandacht niet te kort en ze kreeg ook nog eens een paar lekkere brokjes. Even op de weegschaal: 5.25 kg. Mooi gewicht zei de dierenarts. Toen de tweede vaccinatie, ook dit was geen probleem. We kregen na afloop zelfs twee foldertjes mee, een van een puppyparty en een van het puppy consultatiebureau. Wat leuk! Dit gaan we zeker alle twee doen! We zijn nu 6 dagen verder en we zijn allebij echt gesloopt. Weinig slaap, vroeg op, continue opletten en maar knuffelen, knuffelen en knuffelen. We merken dat Shiva nu al een stuk beter gewend is. Ze slaapt beter en meer. Ze loopt al wat grotere stukjes buiten en begint nu naar haar naam te luisteren. Al met al doet Shiva het fantastisch en zijn we heel erg blij met haar! Dit was onze eerste blog maar ik denk dat er nog wel een aantal zullen volgen. Hoop dat jullie het leuk vonden. Groetjes, Joost en Chantal en een likje van Shiva
Toen ik mijn inmiddels ex-vriend leerde kennen had hij twee oude boxer reuen. En ik had een 7 jarige zoon die echt doodsbang was voor honden. Als hij ze in de verte aan zag komen was hij het dorp al bijna uit. Doordat wij een relatie kregen moest mijn zoon wel aan de honden wennen. En dat is uiteindelijk ook gelukt. De oude reuen zijn helaas overleden. We namen een nieuwe reu (Diever) en een teefje (Imke). Toen onze relatie op de klippen liep is Imke bij mij en mijn kinderen blijven wonen. Ik had verwacht dat zij Diever enorm zou missen omdat ze het eerste jaar samen waren opgegroeid. Maar niets was minder waar. Imke genoot er direct van om "enigshond" te zijn. Ze pikte direct het hoekje van de bank in bij het raam, daar waar Diever graag lag. Het eten was ook ineens niet meer zo urgent, er waren immers geen kapers meer. Kortom, Imke knapte ervan op, ze werd een stuk rustiger en liever. Gelukkig zien we Diever nog minstens twee keer in de week. Een reu is echt heel anders dan een teef. Ik heb echt het idee dat Imke mij begrijpt en aanvoelt. Al is ze soms ook helemaal gek! Het is overigens geen ochtend hond. Als wij s'morgens beneden komen dan doet ze hooguit één oog open en kwispelt een paar keer lui met haar staart. Ten teken dat ze ons gehoord heeft en er klaar voor is om geaaid te worden. Het is echt een geweldige hond. Ze is gek op kinderen zoals de meeste boxers. Ook loopt ze graag de trap op naar boven om dan met een knuffel weer naar beneden gekomen. Dan heeft ze zo'n ontzettend onschuldige bek. "Mag dat niet dan??" Ik moet er altijd weer om lachen. Ze is echt geweldig die Imke van ons!!
Mijn verjaardag was gisteren 14 juni en het is de eerste keer, dat ik het vier in Heemskerk! Wat zouden mijn Baas en Vrouwtje voor leuks hebben bedacht? Het ontbijtje was extra en dat is met een sardientje erin, smullen is dat! En dan het ochtendloopje langs het water, in de hoop mijn boxervrienden te ontmoeten en even lekker te kunnen dollen. Helaas, dat lukt niet altijd, dan maar weer naar huis met die tennisbal. Gaat de Baas naar de golfbaan? Nee vandaag is het feest en dat betekent voor een Boxer in de auto met z'n drieen en wat denk je zou het het bos zijn of het strand? Na ruim 40 jaar ons leven te hebben gedeeld met de Boxerhond is die keus niet moeilijk, natuurlijk het strand met de zee en de golven en de stok niet te vergeten. We starten dan bij de Bunker op de weg naar de pier en lopen richting pier, waar je lekker een ijsje kunt eten en even kunt uitblazen!Onderweg hoop ik een Boxer tegen te komen, dat maakt het extra leuk. Nat en een béétje moe, een Boxer laat zich niet kennen, laat ik mij door de Baas in de auto tillen, ook dat is zo gegroeid en gaan we weer naar huis. Een flinke bak water en dan is het feest teneinde en moet ik met een stuk appel in mijn mand, want de Baas en het Vrouwtje zijn moe! Het was een fijn festijn voor ons drietjes en tot de volgende verjaardag!
20 mei is het zover! We kunnen onze Gina gaan ophalen. Ismo blijft thuis, in afwachting van wat er gaat gebeuren. Als we dan eindelijk na een uurtje of vier weer terug zijn, zit Ismo al op de uitkijk, samen met één van zijn jonge vrouwtjes. Gina, net 7 weekjes jong, waggelt naar binnen om daar meteen ‘besprongen’ te worden door iets met eenzelfde uiterlijk, maar dan véééél groter en zwaarder. Dat waren toch wel spannende momenten. Hoe zou het gaan tussen die twee? Zal Ismo, met zijn bijna 40 kilo, in zijn enthousiasme Gina niet pletten? Na die eerste nogal onstuimige begroeting gaat het iedere dag een beetje beter. Ismo is veel voorzichtiger en Gina is al de nodige kilo’s aangekomen en dus veel minder kwetsbaar. Na het samen spelen en samen drinken, wordt er nu ook samen gewandeld. Vandaag wordt er zelfs samen geslapen! Tot nu toe moesten we Gina steeds in de bench leggen, als één van beide te moe of te warm werd. Maar nu liggen ze allebei languit op de plavuizen te snurken, ja ook Gina kan dat al, en af te koelen van hun wandeling! Na twee intensieve weken zijn Ismo en Gina helemaal aan elkaar gewend en zijn ook wij aan de situatie gewend. Eén boxer is leuk, maar twee boxers is echt super!!!! Groetjes, Marina en een poot van Ismo en Gina
Hallo! Schandalig hé, al zo lang niets meer laten weten over mijn woefje... Onze Mazzel is ondertussen al een grote jongen geworden, volgende week is hij al een heel jaar jong! Hij is ondertussen veel liever geworden tegen ons, hij laat zich graag knuffelen en strelen en heeft zo graag onze aandacht dat hij gewoon zijn kopje in mijn handen duwt als het hem te lang duurt. Mazzel is ondertussen echt een deel van het gezin, we vertrouwen hem volledig maar belangrijker, hij vertrouwt ons ook! ^_^ Als zijn pootjes te vuil zijn en hij moet onder de douche mag ik hem zelfs er naar toe dragen. Mazzel heeft zichzelf ondertussen ook een speelkameraatje gevonden, de 7-jarige Border Collie van mij nonkel negeerde hem in het begin het liefst maar is nu ook helemaal heet gelopen voor de charmes van ons zwart duvelke. Als ze nu samen zijn spelen ze graag samen met de frisbee ofzo... Jaja, onze Mazzel... met de dag word hij liever en met de dag zijn we gekker en gekker op hem... Groetjes van Esti en een dikke poot van Mazzel!
Een week geleden hebben we afscheid moeten nemen van ons maatje, Wat was het een heftige week, een week vol emoties, verdriet, opluchtig, boosheid en gemis. Wij willen alle boxerbaasjes hartelijk danken voor alle liefde woorden, berichtjes, foto's die geknustelt zijn van onze kanjer en het meeleven voor en na MOotjes dood. We missen hem heel erg, maar met jullie steun komen we er wel doorheen, Bedankt lieverds!
BoxerBlogs 
